Καρδιές στην Ατλαντίδα – Stephen King

IMG_20160326_154427[1]

Ο Μπόμπι Γκάρφιλντ μεγαλώνει στο Χάργουιτς του Κονέτικατ με τη μητέρα του που, πιεσμένη από τα δικά της προβλήματα, έχει σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Το καλοκαίρι του 1960, ένας αινιγματικός ηλικιωμένος κύριος, ο Τεντ Μπρότιγκαν, νοικιάζει ένα δωμάτιο στο σπίτι τους, κι ο μικρός Μπόμπι βρίσκει στο πρόσωπό του έναν αληθινό φίλο και συμβουλάτορα. Αλλά ο Τεντ κρύβει ασύλληπτες δυνάμεις και μυστικά. Και λίγο πριν τον ανακαλύψουν οι αδυσώπητοι εχθροί του, οι παράξενοι άνδρες με τα κίτρινα πανωφόρια, ανοίγει στον προστατευόμενό του την πόρτα ενός άλλου κόσμου, γοητευτικού και απειλητικού.
Στα χρόνια που ακολουθούν, όνειρο και τρόμος, βία και αλλόκοτο γίνονται ένα για τον Μπόμπι και τους φίλους του… Παιδιά της δεκαετίας του ’60, όπως και ο ίδιος ο King, ζουν τη μεγάλη περιπέτεια της γενιάς τους μέσα από πέντε αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες, που τις πλημμυρίζει η ροκ μουσική και τις στοιχειώνει ο πόλεμος του Βιετνάμ. Και φτάνουν στο σήμερα έχοντας μάθει ότι, κάποιες φορές, σώζεται ακόμα λίγη από τη μαγεία εκείνου του καλοκαιριού, εκείνης της μυθικής εποχής, που φαντάζει πια τόσο μακρινή, σαν τη χαμένη Ατλαντίδα…

***

Χμ… στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο. Περίμενα πολλά και στενοχωριέμαι που δεν μου τα έδωσε. Όχι μόνο δεν με κάλυψε αλλά με κούρασε σε αρκετά σημεία.

Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε ιστορίες οι οποίες συνδέονται όμως μεταξύ τους. Για ‘μένα, αυτό ήταν το πρόβλημα. Εκεί που δέθηκα με τους χαρακτήρες της πρώτης ιστορίας μου τους στερούσε. Μου έλεγε την ιστορία άλλων χαρακτήρων που στην πραγματικότητα δεν με ένοιαζε να μάθω γι’ αυτούς. Και τις δύο αυτές ιστορίες τις ένωνε για παράδειγμα ένα πρόσωπο που γνώριζε τους χαρακτήρες και των δύο ιστοριών… Ουφ και μόνο του το περιγράφω κουράζομαι. Νομίζω ότι αυτός ήταν ο λόγος που άφησα σχεδόν στην αρχή το «It». Πολλές, μα πάρα πολλές άχρηστες πληροφορίες. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, υπήρξε μία αναλυτικότατη περιγραφή του πώς παίζεται ένα παιχνίδι με χαρτιά, κάτι που εμένα με άφηνε εντελώς αδιάφορη. Πολλές φορές περνούσα τις σελίδες που αναφέρονταν σε αυτό το παιχνίδι. Το ότι λοιπόν με έκανε να περνάω σελίδες χωρίς να τις διαβάζω κανονικά, ρίχνοντάς τους απλά μία ματιά, με ξενέρωνε και με στενοχωρούσε.

Αυτό που μου άρεσε στο βιβλίο ήταν ότι μάθαινα για την ζωή των παιδιών της δεκαετίας του ’60. Πίστεψέ με, τότε τα παιδιά ήταν πολύ πιο ξέγνοιαστα από τώρα γιατί κι ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Από τη μία ιστορία στην άλλη περνούν και τα χρόνια και βλέπεις πώς άλλαζε και η ζωή τους. Τα παιδικά χρόνια, η ξεγνοιασιά, ο αγώνας κατά του πολέμου του Βιετνάμ, ο πόλεμος, οι απώλειες, η τρέλα, η επιστροφή, η επανένωση. Όλα αυτά είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει κάποια ανατροπή στην ιστορία. Απλά περιέγραφε τις ζωές των ανθρώπων τότε.

Το τέλος, ήταν πολύ ικανοποιητικό αν και δεν το περίμενα, επειδή με είχε κουράσει το βιβλίο. Υπήρξε η εξιλέωση που πραγματικά ήθελα να δω και το μήνυμα του τίτλου. Η Ατλαντίδα. Τα παιδικά αθώα, απονήρευτα, ξέγνοιαστα χρόνια κάθε παιδιού που περνούν και όταν το παίρνουμε χαμπάρι είναι πλέον αργά.

 

Νέο βιβλίο από τον «Βασιλιά του Τρόμου»

Ένα νέα και κάπως διαφορετικό βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Νοεμβρίου από τον Stephen King.

Το εξώφυλλο απλά υπέροχο. Για το περιεχόμενο δε θα πω κάτι, θα διαβάσεις παρακάτω περί τίνος πρόκειται.

23512999

A master storyteller at his best—the O. Henry Prize winner Stephen King delivers a generous collection of stories, several of them brand-new, featuring revelatory autobiographical comments on when, why, and how he came to write (or rewrite) each story.

Since his first collection, Nightshift, published thirty-five years ago, Stephen King has dazzled readers with his genius as a writer of short fiction. In this new collection he assembles, for the first time, recent stories that have never been published in a book. He introduces each with a passage about its origins or his motivations for writing it.

There are thrilling connections between stories; themes of morality, the afterlife, guilt, what we would do differently if we could see into the future or correct the mistakes of the past. “Afterlife” is about a man who died of colon cancer and keeps reliving the same life, repeating his mistakes over and over again. Several stories feature characters at the end of life, revisiting their crimes and misdemeanors. Other stories address what happens when someone discovers that he has supernatural powers—the columnist who kills people by writing their obituaries in “Obits;” the old judge in “The Dune” who, as a boy, canoed to a deserted island and saw names written in the sand, the names of people who then died in freak accidents. In “Morality,” King looks at how a marriage and two lives fall apart after the wife and husband enter into what seems, at first, a devil’s pact they can win.

Magnificent, eerie, utterly compelling, these stories comprise one of King’s finest gifts to his constant reader—“I made them especially for you,” says King. “Feel free to examine them, but please be careful. The best of them have teeth.”

NOS4A2 – Μέρα «Έχω χάσει το μέτρημα»

0af87e5ef14d4821c6a5a8afeadb7d05Πρώτη ανάρτηση μετά τις διακοπές. Είδες δεν άργησα και πολύ να ξεπεράσω το ότι θα πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος για να κάνω και πάλι μπάνιο σε καθαρή θάλασσα. Βλέπεις μου έλειψε πολύ να γράφω και να περιμένω να δω την απάντησή σου. Θα σου πω λοιπόν, τις εντυπώσεις που έχω μέχρι τώρα για το βιβλίο που διάβαζα στις διακοπές «NOS4A2» του Joe Hill.

Όλα άρχισαν όταν αποφάσισα να είναι το βιβλίο που θα διαβάσω στις διακοπές. Πριν από αυτό τελείωσα το «Ο Χάρι Πότερ και το κύπελλο της φωτιάς», που ήταν άκρως διασκεδαστικό. Όταν το ξεκίνησα ήταν ενδιαφέρον, αλλά μέχρι και πριν από περίπου 20 σελίδες δεν είχα ξετρελαθεί με όσα διάβαζα. Γενικά το θεωρώ αρκετά μέτριο μέχρι τώρα, κάτι που ελπίζω να αλλάξει στη συνέχεια.

Ο Τσάρλι Μάνξ μου φαίνεται αρκετά τρελαμένος και αλλοπρόσαλλος για κακός, κάτι που τον κάνει πολύ ενδιαφέρον. Η Βικ είναι έχει επίσης ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Αυτό που με ενοχλεί κάπως είναι ότι υπάρχει αρκετά το φανταστικό στοιχείο, κάτι βέβαια που το ήξερα από την υπόθεση, απλά το περίμενα πιο αληθοφανές και ότι αισθάνομαι σαν να διαβάζω το «It» του Stephen King. Δεν το έχω διαβάσει όλο, αλλά όσο είχα διαβάσει μου μοιάζει πολύ. Τώρα είμαι στη σελίδα 220 και τα πράγματα είναι καλύτερα. Η Βικ έχει μεγαλώσει και μετά από χρόνια της τηλεφωνεί το παιδί που είχε απαγάγει ο Μάνξ από τον Χριστουγεννότοπο.

Τα λέμε αύριο με τη συνέχεια.

Συγγραφείς που θέλω να γνωρίσω tag

Επιτέλους! Βρήκα χρόνο να απαντήσω σε αυτό το tag. Πριν ξεκινήσω θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ την Ελένη, που είχε και τη γιορτή της γι’ αυτό το tag. Γενικά είμαι άνθρωπος που δεν κολλάει με συγκεκριμένους συγγραφείς. Δηλαδή δεν περιμένω πώς και πώς να βγάλει κάποιος αγαπημένος μου συγγραφέως καινούριο βιβλίο για να τρέξω να το πάρω. Φυσικά και έχω αγαπημένους συγγραφείς, αλλά δεν έχω «κόλλημα» με συγγραφείς. Ή τουλάχιστον δεν έχω πολλά κολλήματα. Τέλος, σε αυτό το tag δε θα αναφέρω μόνο ποιους θα ήθελα να γνωρίσω, γιατί κάποια την έχω ήδη γνωρίσει και δεν μπορώ να την παραλείψω από τη λίστα των αγαπημένων μου.

haruki-murakami-1

Για μένα στο νούμερο ένα δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Haruki Murakami. Μερικά από τα βιβλία που έχει γράψει είναι το 1Q84, το κουρδιστό πουλί, τις μικρές ώρες, μετά τον σεισμό κ.α. Εγώ τον γνώρισα από το 1Q84 και από τότε, χωρίς ακριβώς να καταλαβαίνω τον λόγο, με «μάγεψε» ο τρόπος που έγραφε. Εντάξει, ένας λόγος παραπάνω είναι ότι λατρεύω την Ιαπωνία, ίσως αυτό με επηρεάζει λιγάκι. Πέρα από αυτό όμως τα βιβλία του μου δημιουργούν μία γλυκιά μελαγχολία. Μη γελάς. Αλήθεια! Δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να περιγράψω αυτό που αισθάνομαι όταν διαβάζω τα βιβλία του. Οι ιστορίες του έχουν κάτι μαγικό που σε κάνει να το θεωρείς πραγματικό. Ενώ έχω πολλά από τα βιβλία του, δεν τα έχω διαβάσει ακόμα όλα. Βλέπεις υπάρχουν τόσα πολλά βιβλία που πολλές φορές αισθάνομαι ότι δεν προλαβαίνω να διαβάσω όλα όσα θέλω. Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω, αλλά δεν έχω σκεφτεί τι θα μπορούσα να τον ρωτήσω ή να συζητήσουμε.

maxresdefault

Εντάξει, να την γνωρίσω δε γίνεται με τίποτα, αλλά αυτό δεν μπορεί να με κάνει να μην θαυμάζω αφάνταστα την Emily Bronte. Τη γνώρισα από το βιβλίο Ανεμοδαρμένα Ύψη και μέσα από το βιβλίο της με έκανε να αναρωτηθώ, να ονειρευτώ, να χαμογελάσω, να κλάψω. Ίσως θα ήθελα να τη γνωρίσω περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους αγαπημένους μου συγγραφείς μιας και τη θαυμάζω πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες για εκείνη, αναρωτιέμαι πώς εκείνη τη δύσκολη εποχή, που ο ρόλος της γυναίκας ήταν πολύ διαφορετικός σε σχέση με τον σημερινό, έγραψε ένα τέτοιο αριστούργημα. Μία ιστορία αγάπης, μίσους και συγχώρεσης που μπορεί να μας διδάξει πολλά.

Δε θα μπορούσα να παραλείψω τον αγαπημένο μου Stephen King. Δεν έχω διαβάσει ακόμα πάρα πολλά βιβλία του, αλλά έχω αρκετά στη συλλογή μου. Θα ήθελα πολύ να γνωρίσω έναν άνθρωπο που έχει γράψει τόσες ιστορίες τρόμου και φρίκης. Ίσως θέλω να το κάνω και λόγω επαγγέλματος, δεν ξέρω. Πάντως θα το ήθελα πολύ. Βλέπεις θεωρώ ότι για να γράψεις μία ιστορία τρόμου θα πρέπει να έχεις κάτι ιδιαίτερο. Δεν είναι μία ιστορία αγάπης, αλλά μία ιστορία που θα κάνει τον αναγνώστη την ώρα που την διαβάζει, να κοιτάξει πίσω του για να δει μήπως βρίσκεται κάποιος εκεί και τον κοιτάζει. Αυτό το έπαθα με βιβλίο του και η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα.

MANTA_GREEN

Τέλος, δε θα μπορούσα να παραλείψω την πολυαγαπημένη μου Λένα Μαντά. Την έχω ήδη γνωρίσει αλλά θα ήθελα να μπορούσα να τη συναντάω συχνότερα. Η αλήθεια είναι, όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο κείμενό μου, ότι έχω πολλά από τα βιβλία της επειδή τα διαβάζει η μητέρα μου. Εγώ έχω διαβάσει δύο από αυτά. Δεν μπορώ να πω ότι είναι πολύ του στυλ μου, αλλά δε θα πω όχι αν μου προτείνει κάποιος κάποιο από αυτά. Νομίζω ότι επιλέγω τα βιβλία που θα διαβάσω ανάλογα με το πώς είμαι ψυχολογικά. Αν για παράδειγμα δεν είμαι πολύ καλά θα επιλέξω ένα βιβλίο φαντασίας με δράση για να μου φτιάξει τη διάθεση. Έτσι σε κάποια άλλη φάση θα επιλέξω και κάποιο δικό της. Πέρα από αυτό όμως, η κυρία Μαντά με έχει κερδίσει ως άνθρωπος. Είναι τόσο χαμογελαστή και γλυκιά, με τόσο όμορφο χιούμορ που με κέρδισε αμέσως. Μπορεί να σου κάνει εντύπωση που είναι στους αγαπημένους μου συγγραφείς ενώ το είδος των ιστοριών που γράφει δεν είναι και τόσο του γούστου μου, αλλά αυτό και μόνο μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς ότι πολλές φορές μπορεί ο άνθρωπος να σε κάνει να διαβάσεις ή να αγαπήσεις το βιβλίο και όχι το βιβλίο τον άνθρωπο. Όπως φυσικά και το αντίθετο. Ένας όχι και τόσο συμπαθητικός άνθρωπος μπορεί να σε κάνει να μη θες να διαβάσεις ένα βιβλίο.

Εγώ με τη σειρά μου θα κάνω tag τα εξής αγαπημένα blog:

Ιστορίες Συγγραφικής Τρέλας,  Η φαντασία είναι το πανΒολτίτσες και Bookworm Athena

O κύριος Μερσέντες στη μικρή οθόνη

mr_tvad

Είδα σήμερα στο blog των εκδόσεων Bell, που έχουν εκδόσει και το βιβλίο του Στίβεν Κινγκ «Ο Κύριος Μερσέντες» όπως και πολλά άλλα, ότι το νέο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που είναι το πρώτο μίας τριλογίας θα γίνει μίνι σειρά. Απ’ ότι λένε δε θα τη δούμε σύντομα αλλά όπως και να ‘χει είναι μεγάλο νέο. Η σειρά θα είναι σε παραγωγή και σενάριο του David E. Kelley και σκηνοθεσία Jack Bender. Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας θα λέγεται Finders Keepers αναμένεται να κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ τον Μάιο.

Σκοτάδι Βαθύ, Δίχως Άστρα – Στίβεν Κινγκ

16028461

Σκοτάδι Βαθύ, Δίχως Άστρα του Στίβεν Κινγκ

Σελίδες: 459

Εκδοτικός Οίκος: Bell

Εκδόθηκε: 2012

Είδος: Μυστήριο, Ψυχολογικό θρίλερ, Τρόμου

Περίληψη: Ποτέ δεν ξέρουμε πραγματικά τους άλλους, κι ακόμα λιγότερο τον εαυτό μας…

Ένας ήσυχος άνθρωπος ανακαλύπτει ότι μέσα του κατοικεί κάποιος «άλλος», ικανός για το χειρότερο έγκλημα…

Μια επιτυχημένη συγγραφέας κάνει το λάθος να στρίψει στον επαρχιακό δρόμο που της προτείνουν…

Ένας άντρας πιστεύει πως μπορεί να κλείσει μια συμφωνία με το διάβολο χωρίς να χάσει…

Και μια γυναίκα θεωρεί πως έχει έναν ήρεμο, καλό γάμο, ώσπου κάνει μια αποτρόπαια ανακάλυψη στο γκαράζ του σπιτιού της…

Τέσσερις εμπνευσμένες «μαύρες» ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στον μεταφυσικό και τον απτό τρόμο, τέσσερις μαγικές εικόνες όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και το πιο ανεξερεύνητο μυστήριο παραμένει η ίδια η ανθρώπινη ψυχή. Μάστορας του απαιτητικού είδους της νουβέλας, ο King υπογράφει ένα έργο ισάξιο των πρώτων, αριστουργηματικών, συλλογών του. Ένα υποβλητικό κουαρτέτο με βαθιά σκοτεινιά, δίχως άστρα…

Αστέρια Goodreads: 3.98

Αστέρια δικά μου: 5

Επιτέλους πήρα την απόφαση να γράψω για ένα από τα βιβλία που διάβασα μέσα στο καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, αυτό το βιβλίο το διάβασα κατά τη διάρκεια των ολιγοήμερων διακοπών μου στη Νάξο. Αχ τι ωραία που ήταν… Για να πω την αλήθεια, δεν νομίζω να ήταν το καταλληλότερο βιβλίο για διακοπές. Για να το διαβάζει κανείς στην ξαπλώστρα, ακούγοντας τη θάλασσα, αλλά εγώ ήθελα σαν τρελή να το διαβάσω και δεν άντεξα μέχρι να έρθει ο χειμώνας και να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα γι’ αυτό.

Το βιβλίο αυτό αποτελείται από 4 μικρές ιστοριούλες τρόμου. Θα μου πείτε τώρα, «Μα πώς είναι δυνατόν να τρομάξω με ένα βιβλίο;». Κι όμως, σε πολλά σημεία κοίταξα γύρω μου ή πίσω μου, κυρίως όταν διάβαζα βράδυ… Η 1η ιστορία λέγεται «1922» και είναι η μεγαλύτερη ιστορία του βιβλίου. Δε θα σας πω πολλά λόγια για να μη σας κάνω spoiler για την ιστορία, αλλά αυτό που θα σας πω είναι ότι ενώ στην αρχή η ιστορία δεν είναι κάτι το τρομερό, η 1η φράση της ιστορίας με τράβηξε αφάνταστα.

«Ονομάζομαι Γουίλφρεντ Λίλαντ Τέιμς και αυτή είναι η ομολογία μου.»

Λες αμέσως, «Ωχ τι γίνεται τώρα εδώ;». Ξεκινάει έτσι και μετά αρχίζει να σου διηγείται το τι συνέβη και αφήνει αυτή την ομολογία. Και η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν περιμένει στην αρχή αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια…

Η 2η ιστορία λέγεται «Ο μεγάλος οδηγός». Πραγματικά όσο τη διάβαζα ήμουν εξοργισμένη. Νομίζω πως σε αυτήν την ιστορία όλες οι γυναίκες θα είναι εξοργισμένες! Πολύ αγωνία για το πώς θα καταλήξουν τα πράγματα και πώς θα τελειώσει η περιπέτεια της πρωταγωνίστριας.

«Το πανηγύρι της επέκτασης» είναι η 3η και αγαπημένη μου ιστορία. Απ’ ότι είδατε και στην περίληψη του βιβλίου, ένας άντρας νομίζει ότι θα κλείσει συμφωνία με τον διάβολο χωρίς να χάσει… Τελικά τι θα συμβεί στο τέλος. Τέλεια ιστορία με πολύ αγωνία. Εγώ κάποια στιγμή σκέφτηκα μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για να πετύχει αυτά που θέλει και τρόμαξα. Μπορεί οι συμφωνίες με τον διάβολο να μην γίνονται στην πραγματικότητα, αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Είναι πραγματικά τρομακτικό!

Η 4η και τελευταία ιστορία πριν το υστερόγραφο του συγγραφέα λέγεται «Ένας καλός γάμος». Η ιστορία ενός αγαπημένου ζευγαριού με άσχημη κατάληξη. Τι συμβαίνει ότι ο άνθρωπος που ζεις τόσα χρόνια δεν είναι αυτός που νομίζεις;

Τέλος, το βιβλίο κλείνει με το υστερόγραφο του συγγραφέα που λέει μερικά πράγματα για τις ιστορίες του.

Ένα καταπληκτικό βιβλίο που με έκανε πολλές φορές ν’ανατριχιάσω, να αναρωτηθώ τι θα γινόταν αν όλες αυτές οι ιστορίες ήταν πραγματικές και να αγαπήσω ακόμα περισσότερο το ταλέντο και τα βιβλία του Στίβεν Κίνγκ.

22/11/63 – Stephen King

22/11/63 Stephen King

22/11/63
Stephen King

22/11/63 του Stephen King

Σελίδες: 848

Εκδοτικός Οίκος: Bell

Εκδόθηκε : 8 Νοεμβρίου το 2011

Είδος: Θρίλερ, Επιστημονική Φαντασία

Περίληψη: Στις 22 Νοεμβρίου του 1963 τρεις πυροβολισμοί αντήχησαν στο Ντάλας. Ο Πρόεδρος Κένεντι έπεσε νεκρός, και άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος. Κι αν κάποιος μπορούσε να γυρίσει πίσω και να τον αλλάξει ξανά…; Ο τριανταπεντάχρονος καθηγητής αγγλικής φιλολογίας Τζέικ Έπινγκ ζει ήσυχα στο Λίσμπον Φολς του Μέιν. Ώσπου μια μέρα, ο φίλος του ο Αλ του εκμυστηρεύεται ένα μυστικό… Η αποθήκη στο μικρό εστιατόριό του είναι μια πύλη στο χρόνο –βγάζει σε μια συγκεκριμένη μέρα του 1958. Κι ο Αλ κάνει στον Τζέικ μια παράξενη πρόταση: Να γυρίσει στο παρελθόν και να προσπαθήσει να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Τζέικ έχει πολλούς λόγους να δεχτεί. Κι έτσι ξεκινάει μια καινούρια ζωή σ’ ένα διαφορετικό κόσμο, τον κόσμο του Αϊζενχάουερ και του Έλβις, όπου τα αμερικάνικα αυτοκίνητα είναι τεράστια, τα κορίτσια φοράνε σοσόνια και το κάπνισμα επιτρέπεται παντού. Σ’ αυτό τον κόσμο ο Τζον Κένεντι είναι ακόμη ένας νέος γερουσιαστής κι ο Τζέικ, στην καινούρια του πόλη, ερωτεύεται επικίνδυνα μια όμορφη βιβλιοθηκάριο. Κανείς δεν έχει ακούσει να μιλάνε για τον διαταραγμένο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, αλλά, αναπόφευκτα, κάθε βήμα οδηγεί σ’ αυτόν και στο Ντάλας, όπου το παρελθόν γίνεται ασφυκτικά αγωνιώδες και η Ιστορία μπορεί να πάψει πια να είναι όπως την ξέρουμε.
Το ταξίδι στο χρόνο δεν ήταν ποτέ τόσο πιστευτό. Ούτε τόσο τρομακτικό.

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Αυτό το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου πραγματικά κατά τύχη. Θα τα εξηγήσω λοιπόν όλα από την αρχή…

Ήταν Ιούλιος… ήμουν διακοπές… ήλιος… θάλασσα… κι εγώ δεν είχα βιβλίο να διαβάσω στην παραλία. Για μένα ήταν πραγματικά τραγικό, γιατί δεν κάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Τι να κάνω λοιπόν, τι να κάνω… Ευτυχώς πάνω στον πανικό μου βρήκα εκεί κοντά ένα μικρό παντοπωλείο που πούλαγε και μερικά βιβλία. Τότε πέφτει το μάτι μου στο «22/11/63» και στον «Θόλο» του Stephen King. Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα είχα δοκιμάσει να διαβάσω βιβλία του Stephen King αλλά μου είχαν φανεί πολύ κουραστικά, λόγω της απίστευτα λεπτομερούς περιγραφής των γεγονότων και κυρίως των χαρακτήρων. Τουλάχιστον αυτή τη δικαιολογία έλεγα σε όσους με ρωτούσαν γιατί όσα βιβλία του είχα αρχίσει, τα άφηνα στη μέση. Χωρίς να έχω λοιπόν άλλη επιλογή αγόρασα το «22/11/63». Η αλήθεια είναι ότι το διάβασα με αρκετά μεγάλα διαλείμματα αλλά αυτό δε με έκανε να το βαρεθώ, ούτε να ξεχάσω τι γινόταν στην υπόθεση. Ας μπω λοιπόν, μετά από αυτή τη μικρή περιγραφή του πώς έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, στη βασική ανάλυση του βιβλίου πάντα σύμφωνα με τη δική μου άποψη.

Ας αρχίσω πρώτα από το εξωτερικό του. Το εξώφυλλο ενώ δε μ’ εντυπωσίασε αρχικά, νομίζω πως είναι το καταλληλότερο γι’ αυτό που περιγράφεται μέσα σε αυτό το βιβλίο. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι περιέχει αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής, που η αλήθεια είναι πως έκατσα αρκετή ώρα και χάζευα. Επίσης και ο τίτλος είναι πολύ ταιριαστός μιας και είναι η ημερομηνία της δολοφονίας του Κένεντι και αυτό είναι  και το βασικότερο γεγονός που από την αρχή απασχολεί τον ήρωα του βιβλίου. Το επόμενο βήμα στο να πάρει κάποιος ένα βιβλίο είναι ,όπως είχα πει και στο πώς βαθμολογώ τα βιβλία, η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Αν και ικανοποιητική όταν την είχα πρωτοδιαβάσει δεν μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Έλεγα «εντάξει αρκετά καλή, αλλά τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει κάποιος που πηγαίνει στο παρελθόν για να σώσει τον Κένεντι;» Κι όμως τα πράγματα μέσα στο βιβλίο δεν ήταν και τόσο απλά. Εντάξει βέβαια υπήρχε η αμερικάνικη υπερβολή του τύπου «Αν σωζόταν ο Κένεντι θα άλλαζε ο κόσμος» αλλά αυτό το παρέβλεψα επειδή και ο ίδιος ο King είναι Αμερικάνος και είναι κάπως φυσιολογικό. Εξάλλου το έχουν λίγο πολύ το ίδιο σε ό,τι φτιάχνουν… πχ. ταινίες, σειρές, βιβλία κτλ.

Όταν λοιπόν πήρα την απόφαση να το αγοράσω, άρχισα να το διαβάζω με κάποια επιφύλαξη επειδή όπως ανέφερα και παραπάνω είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν να διαβάσω βιβλία του King και με είχαν κουράσει απίστευτα. Το συγκεκριμένο όμως βιβλίο από τις πρώτες κιόλας σελίδες μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δε με άφησε να βαρεθώ με τις περιγραφές. Για παράδειγμα μέσα στο βιβλίο περιγράφει πώς ήταν η ζωή των ανθρώπων το 1963, κάτι που για ‘μένα ήταν καινούριο να το διαβάζω. Αν και ήταν λοιπόν όλα αρκετά αναλυτικά δε με κούρασαν καθόλου, ίσα ίσα με έκαναν να θέλω να διαβάζω όλο και περισσότερο.

Ας πω τώρα για το πιο βασικό κομμάτι σε κάθε βιβλίο, την υπόθεσή του. Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν είχε εξαιρετική υπόθεση, γεμάτη αγωνία, συγκίνηση σε πολλές σκηνές, αρκετό ρομάντζο αλλά όχι σαχλό και πολύ πολύ φαντασία όσον αφορά τα ταξίδια στον χρόνο. Από την αρχή είναι απίστευτα ενδιαφέρον επειδή έχει έναν συνδυασμό αληθινών γεγονότων και μη. Εξελίσσεται σταδιακά και πολλές φορές με άφησε πραγματικά με ανοικτό το στόμα για μερικά γεγονότα. Όπως ανέφερε και προηγουμένως είναι τρομερό το πάντρεμα της πραγματικότητας με τη φαντασία. Πολλές φορές σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν τα πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά. Σε αυτό το κομμάτι δεν μπορώ να αναφέρω πολλά για να μην μαρτυρήσω σημεία από την υπόθεση… Πάντως σκέφτηκα πάρα πολλές φορές τι θα μπορούσε να συμβεί στον κόσμο αν όντως υπήρχε μία χρονομηχανή που με αυτή θα μπορούσες να αλλάξεις τον κόσμο. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον…

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο ήρωας ενώ στην αρχή παρουσιάζεται ως ένας ήσυχος άνθρωπος που προσπαθεί να αποφεύγει τους μπελάδες στη συνέχεια πραγματικά η ζωή τους αλλάζει εντελώς, αλλά και ο ίδιος. Κατά τη γνώμη μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Γενικότερα όπως και σε όλα του τα βιβλία ο King έχει κάνει λεπτομερέστατη περιγραφή των χαρακτήρων, της προσωπικότητάς τους, του τρόπου ζωής τους κτλ.

Για να κλείσω αυτήν την πρώτη μου ανάλυση για το βιβλίο «22/11/63» έχω να πω πως είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Από την αρχή μέχρι το τέλος έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ξυπνά στον αναγνώστη πολλά συναισθήματα.  Φυσικά μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του που μάλλον είχα παρεξηγήσει στο παρελθόν, λόγω έλλειψης υπομονής. Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!

Καλό διάβασμα!