Glitches – Marissa Meyer

13254289

Cinder, a gifted mechanic, is a cyborg. She’s a second-class citizen with a mysterious past, reviled by her stepmother and blamed for her stepsister’s illness. In Glitches, a short prequel story to Cinder, we see the results of that illness play out, and the emotional toll that takes on Cinder. Something that may, or may not, be a glitch…

***

Το διάβασα επειδή μου έκαναν δώρο στη γιορτή μου τα δύο πρώτα βιβλία της τετραλογίας. Όταν τα είδα ήθελα πάρα πολύ να τα ξεκινήσω κι έτσι όταν βρήκα αυτή τη μικρή ιστορία τη διάβασα με πολύ όρεξη.

Δεν είναι κάτι που θα σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα, όμως αν δεν έχεις διαβάσει ακόμα το πρώτο βιβλίο, να τη διαβάσεις πριν το ξεκινήσεις. Μέσα από αυτή, γνωρίζεις την πρωταγωνίστρια του πρώτου βιβλίου, τη Σίντερ και μαθαίνεις μερικές πληροφορίες για τη ζωή της. Πώς την έβλεπαν στην αρχή που ήταν cyborg και πώς ζούσε. Επίσης σου δημιουργούνται αρκετές απορίες που φαντάζομαι λύνονται στο πρώτο βιβλίο.

Μία όμορφη ιστορία που σε κάνει να θες να διαβάσεις τη συνέχεια.

Through the Woods – Emily Carroll

IMG_20151206_142242[1]

‘It came from the woods. Most strange things do.’

Five mysterious, spine-tingling stories follow journeys into (and out of?) the eerie abyss.

These chilling tales spring from the macabre imagination of acclaimed and award-winning comic creator Emily Carroll.

Come take a walk in the woods and see what awaits you there…

***

Ένα υπέροχο, τέλειο, φανταστικό graphic novel που πραγματικά δε μετάνιωσα καθόλου που περίμενα πάνω από ένα μήνα να το παραλάβω. Στο βιβλίο θα βρεις μικρές ιστορίες τρόμου που θα σε κάνουν να κοιτάξεις δεξιά κι αριστερά σου αν τις διαβάσεις το βράδυ και ίσως σε αφήσουν και ξάγρυπνο. Το σχέδιο είναι φανταστικό, όπως θα δεις και παρακάτω, και κάθε ιστορία ξεχωριστή. Παρόλο που οι ιστορίες είναι μικρές είναι πολύ όμορφες και στο τέλος μερικές από αυτές σε αφήνουν ν’ αναρωτιέσαι τι μπορεί να έγινε έπειτα από την τελευταία σελίδα.

Αξίζει να το έχεις στη βιβλιοθήκη σου και ταιριάζει πάρα πολύ με το χειμωνιάτικο κλίμα της εποχής. Κάν’ το δώρο στον εαυτό σου για τις γιορτές και δε θα χάσεις…

IMG_20151206_142609[1]

IMG_20151206_142408[1]

IMG_20151206_142508[1]

Ο μαύρος γάτος – Edgar Allan Poe

IMG_20151122_164001[1]

Την τόσο φριχτή και όμως τόσο απλή ιστορία που αρχίζω να γράφω, ούτε περιμένω ούτε ζητώ να την πιστέψετε. Θα ήμουν, αλήθεια, τρελός αν περίμενα κάτι τέτοιο για μια υπόθεση, όπου οι ίδιες οι αισθήσεις μου αρνούνται τη μαρτυρία τους. Και όμως δεν είμαι τρελός – και ασφαλώς δεν ονειρεύομαι. Αλλά αύριο πρόκειται να πεθάνω και θα ‘θελα να ξαλαφρώσω σήμερα την ψυχή μου. Σκοπός μου είναι να εκθέσω στον κόσμο, απέριττα και δίχως κανένα σχόλιο, μια σειρά κοινότατα γεγονότα που έχουν σχέση με το σπίτι μου. Αυτά τα γεγονότα, στις συνέπειές τους, με τρομοκράτησαν, με βασάνισαν, με κατάστρεψαν. Ωστόσο, δε θα επιχειρήσω να τους δώσω μια εξήγηση. Για μένα, παρουσίαζαν κάτι φριχτό – σε πολλούς θα φανούν μάλλον αλλόκοτα παρά τρομερά. Ίσως να βρεθεί κάποιο μυαλό, που θα μεταβάλει τα φαντάσματά μου σε κοινοτοπίες – κάποιο μυαλό πιο ήρεμο, πιο λογικό, και πολύ λιγότερο ευέξαπτο απ’ το δικό μου, που στα περιστατικά που θα εξιστορώ με δέος, δε θα δει τίποτα περισσότερο από μια συνηθισμένη και πολύ φυσική διαδοχή αιτίων και αιτιατών.

***

Τον τελευταίο καιρό όποτε βρίσκω ευκαιρία διαβάζω κάτι από τον Edgar Allan Poe. Αυτή τη φορά, διάβασα το πολύ γνωστό του διήγημα «Ο μαύρος γάτος». Ευτυχώς, αυτό μου άρεσε πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα δύο διηγήματά του που διάβασα.

Μία πολύ μακάβρια ιστορία για τη βία στην οικογένεια. Για το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να μισήσει κάτι που αγαπούσε παράφορα πριν και για το πώς πολλές φορές οι τύψεις μπορούν να σε τρελάνουν. Για το πόσο κακό μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος και για το πώς κάποια στιγμή έρχεται η δικαιοσύνη.

Η αλήθεια είναι ότι θύμωσα πολύ διαβάζοντας αυτήν την ιστορία, μιας και είμαι πολύ ευαίσθητη σε ό,τι αφορά την κακοποίηση των ζώων. Επομένως ό,τι ακούσω γύρω απ’ αυτό το θέμα, με κάνει πολύ απόλυτη, θυμωμένη και ευέξαπτη. Δυστυχώς αυτό το διήγημα γύρω από αυτό περιστρεφόταν και γι’ αυτό με εκνεύρισε αρκετά. Θύμωσα πολύ με τον ήρωα και πραγματικά χάρηκα στο τέλος της ιστορίας. Παρόλα αυτά, το ότι μου δημιούργησε έστω και αυτό το συναίσθημα το θεωρώ πολύ θετικό. Ήταν μία πολύ διαφορετική και πρωτότυπη ιστορία, που αν και μικρή, σου προξενεί το ενδιαφέρον και σε κερδίζει.

Αν θες να διαβάσεις ένα διήγημα του Poe, σίγουρα θα σου πρότεινα αυτό.