Πώς θα έμοιαζε το ρόφημα διάσημων συγγραφέων

5ece1f58e359acd411ac687b40a4f78f

Το 1ο μου ποστ για τη νέα χρονιά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο αν και έχω ήδη σκεφτεί διάφορα θέματα που θα ήθελα να κάνω στο blog. Χθες βρήκα μία πολύ ωραία και αστεία, μπορώ να πω, εικόνα με θέμα πώς θα έμοιαζε το ρόφημα κάποιων από τους πιο διάσημους συγγραφείς. Εμένα οι αγαπημένοι μου είναι της Jane Auste και της Agatha Cristie 😀

Υπερηφάνεια και προκατάληψη – Jane Austen

20446282

Υπερηφάνεια και προκατάληψη της Jane Austen

Σελίδες: 520

Εκδοτικός Οίκος: Μίνωας

1η έκδοση : 1813

Είδος: Ρομάντζο, Κλασσική Λογοτεχνία

Περίληψη: Όταν η Ελίζαμπεθ Μπένετ, όμορφη, δυναμική και ανεξάρτητη, χωρίς υψηλή ωστόσο κοινωνική θέση, γνωρίζει για πρώτη φορά τον κύριο Ντάρσι, τον βρίσκει υπερβολικά σνομπ και αλαζόνα.
Από την πλευρά του ο κύριος Ντάρσι, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, προσπαθεί απεγνωσμένα να μην παρασυρθεί από τη γοητεία και την ευφυΐα της.

Οι δρόμοι τους, όμως, διασταυρώνονται συχνά και η αντιπάθεια που νιώθουν ο ένας για τον άλλο μεγαλώνει.
Η Ελίζαμπεθ είναι υπερήφανη για την καταγωγή της και το κριτικό της βλέμμα• ο κύριος Ντάρσι είναι υπερήφανος για το όνομα που κουβαλά.
Ενώ οι κόσμοι τους συγκρούο­νται, θα είναι ικανοί να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις και τον εγωισμό που τους εμποδίζουν να παραδεχθούν τον έρωτά τους και τον σεβασμό που τρέφουν ο ένας για τον άλλο;

Αστέρια Goodreads: 4.24

Αστέρια δικά μου: 3

Ειλικρινά γι’ αυτό το βιβλίο έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Προτού το διαβάσω, είχα ακούσει σχεδόν από όλους τα καλύτερα και πίστευα ότι θα ξετρελαθώ. Τελικά, τώρα, λίγο καιρό αφού το τελείωσα μπορώ να πω πως μάλλον έκανα λάθος. Ελπίζω κάποιοι που αγαπούν πολύ αυτό το βιβλίο να μην παρεξηγήσουν τα λόγια μου, απλά τα γούστα κάθε ανθρώπου είναι τελείως διαφορετικά.

Λοιπόν, όπως είπα και πριν, αυτό το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω με μεγάλο ενθουσιασμό που αργότερα όμως έγινε προσμονή για το πότε θα τελειώσει για να ξεκινήσω ένα βιβλίο καλύτερο, ή μάλλον λιγότερο βαρετό.

Θα πω αρχικά τι μου άρεσε από αυτό το βιβλίο. Μου άρεσε πάρα πολύ η ατμόσφαιρά του. Η Αγγλία με τη ρομαντική της ατμόσφαιρα, όλα βαμμένα στο λευκό και ροζ, τουλάχιστον εγώ έτσι τα φανταζόμουν. Επίσης είχε πολύ όμορφο χιούμορ. Έπιασα τον εαυτό μου να γελά αρκετές φορές. Μου άρεσε επίσης και το ότι είδα πόσες πολλές προκαταλήψεις και στερεότυπα υπήρχαν εκείνη την εποχή. Για τους δύο πρωταγωνιστές έχω να πω πως τους λάτρεψα. Η Ελίζαμπεθ ήταν μία κοπέλα που σίγουρα θα ταίριαζε πολύ ακόμα και στη δική μας εποχή. Μία κοπέλα με τσαγανό και επιμονή. Και φυσικά ο κ. Ντάρσι, ένας άνδρας που ενώ φαινομενικά ήταν υπερήφανος και ίσως λίγο σκληρός μέσα του ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος με καλή καρδιά. Δε θα παραλείψω να αναφέρω τη Λαίδη Κάθριν που από τότε που διάβασα γι’ αυτήν ήθελα πραγματικά να την χτυπήσω, πόσο μάλλον όταν πήγε να μιλήσει στην Ελίζαμπεθ για τον Ντάρσι.

Τα αρνητικά δεν είναι πολλά, αλλά ένα και βασικό. Η αδύναμη πλοκή. Δε με ενθουσίασε τίποτ’ απολύτως, δε γινόταν τίποτ’ απολύτως, αυτό αισθανόμουν. Η ιστορία ήταν για έναν έρωτα ο οποίος άνθισε κάτω από πολλά στερεότυπα και περίεργες καταστάσεις, παρόλα αυτά δεν είχε ενδιαφέρον. Δεν αισθάνθηκα αγωνία για το τι θα συμβεί ή θλίψη για ένα κακό γεγονός, απλά διάβαζα. Πολλές σελίδες για μία αρκετά, κατά τη γνώμη μου, φτωχή υπόθεση.

Θέλω να πω πως σέβομαι πολύ αυτό το βιβλίο επειδή γράφτηκε χρόνια πριν και ακόμα έχει καταφέρει να διαβάζεται και φυσικά θα διαβάζεται για πολλά ακόμα χρόνια. Αρέσει ακόμα, μετά από τόσα χρόνια, πόσο μάλλον τότε. Εμένα δε με ενθουσίασε παρόλα αυτά δεν το θεωρώ κακό βιβλίο, ίσα ίσα θεωρώ ότι μου έδωσε πράγματα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δε θα το πρότεινα σε οποιονδήποτε. Πάντως σίγουρα θα το πρότεινα σε κάποιον πολύ αθώο και αθεράπευτα ρομαντικό.

Καλή ανάγνωση!