1Q84: βιβλίο 3ο – Haruki Murakami

18279362

1Q84: 3ο βιβλίο του Haruki Murakami

Σελίδες: 506

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε : 2013

Είδος: Φαντασία, Μυστήριο

Περίληψη: Στις λεπτομέρειες συναντιόμαστε, μέσα στους πέντε δρόμους ή στις πέντε γραμμές, στο πεντάγραμμο μιας μεθυσμένης τζαζ κατά το σούρουπο.
Στις ξεκούρδιστες νότες, τις ασύντακτες, βρισκόμαστε, στα μικροπράγματα ερωτευόμαστε, στα ασήμαντα πράγματα.
Κυλιόμενες σλάλες, μια ρωγμή στο μετρό, παντόφλες, πιτζάμες, ένα βάζο τουρσί στο ψυγείο, το σάντουιτς, ένα παλιό αγαπημένο βιβλίο, το μαχαίρι, το όπλο, η παιδική ηλικία, το σχήμα του στήθους σου, οι φωνές στο κεφάλι, χο-χο, μια παρέλαση, μια κραυγή, μια απορία, ξαπλωμένη στην ήβη μια ζεστή αγωνία.
Με κάτι τέτοια υλικά σκαρώνουν το χάρτη τους για να βρεθούν ο Τένγκο και η Αομάμε.
Μα ώσπου να σμίξουν, σμίγει ο χρόνος με τον τόπο, το ημερολόγιο με το χάρτη, η κλεψύδρα με την πυξίδα, σμίγουν, τρελαίνονται, γίνονται ο αληθινός εαυτός τους και ανατινάζονται σε δύο χλομά και πράσινα φεγγάρια από χαρτί.
Και δεν τελειώνουν, ποτέ.

Αστέρια Goodreads: 3.84

Αστέρια δικά μου: 3

Δεν περίμενα ότι θα το πω αυτό, αλλά επιτέλους τελείωσα και τα 3 βιβλία. Το 3ο βιβλίο μάλλον δεν το ξεκίνησα την πιο κατάλληλη στιγμή, επειδή ήμουν πολύ κουρασμένη από το διάβασμα όλης της χρονιάς και καλύτερα θα ήταν να διαβάσω κάτι πιο ανάλαφρο, για τις ώρες που δε θα μελετούσα για τη διπλωματική μου. Κακή επιλογή λοιπόν από την αρχή να ξεκινήσω τότε το 3ο βιβλίο. Για να μην λέω πολλά, από τη βαθμολογία που έβαλα και τη βλέπετε παραπάνω, καταλαβαίνεται ότι το 3ο μέρος του βιβλίου δεν με ενθουσίασε και τόσο πολύ.

Η ιστορία σε σχέση με τα δύο πρώτα βιβλία δεν εξελίσσεται και πολύ και η αλήθεια είναι ότι η παρουσία της Φουκαέρι, που στα άλλα δύο βιβλία ήταν πολύ αισθητή, εδώ που δεν είναι με ενοχλεί. Για την ακρίβεια μου λείπει. Οι εξελίξεις δεν είναι μεγάλες. Η Αομάμε ψάχνει τον Τένγκο, ο Τένγκο την Αομάμε και ο Ουσικάγουα να λύσει το μυστήριο. Το τέλος επίσης με απογοήτευσε υπερβολικά. Περίμενα κάτι συγκλονιστικό, μία μεγάλη ανατροπή. Για να πω την αλήθεια, συνηθισμένη από τα ανατρεπτικά τέλη που δημιουργούν οι Ιάπωνες στις σειρές anime και manga που παρακολουθώ εδώ και χρόνια, περίμενα κάτι παρόμοιο κι εδώ. Κάτι που φυσικά δεν ήρθε ποτέ. Δε θα πω πολλά για το τέλος γι’ αυτούς που δεν το έχουν διαβάσει ακόμα, αλλά εμένα με άφησε εντελώς αδιάφορη. Διάβασα απλά τις τελευταίες σελίδες, το έκλεισα και το έβαλα και πάλι στη βιβλιοθήκη μου. Για ‘μένα αυτό είναι περίεργο, επειδή όταν τελειώνω ένα βιβλίο συνήθως πριν το βάλω και πάλι στο ράφι του ρίχνω μία σύντομη ματιά. Στο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, διαβάζω για ακόμα μία φορά την περίληψη, κάποιες φράσεις που μου άρεσαν… Με αυτό το βιβλίο όμως όλα ήταν διαφορετικά. Απλά το έκλεισα και αυτό λέει πολλά.

Το θετικό είναι πως με εντυπωσίασε πραγματικά η ευφυέστατη ιστορία που έγραψε ο Μουρακάμι. Πραγματικά είναι ό,τι πιο περίεργο έχω διαβάσει, αλλά σαν σύνολο μου άρεσε, εκτός από το τέλος, όπως ανέφερα και παραπάνω. Ενώ μιλούσε για πράγματα φανταστικά με έκανε να τα θεωρήσω δεδομένα στον πραγματικό κόσμο του βιβλίου. Σαν να ήταν κάτι που υπήρχε και ήταν απολύτως φυσιολογικό. Αυτό το στοιχείο μου άρεσε πολύ. Επίσης να ξέρετε τρελαίνομαι για παράλληλους κόσμους. Για τους ρομαντικούς να αναφέρω ότι ο Τένγκο και η Αομάμε είναι ουσιαστικά ερωτευμένοι από τότε που πήγαιναν μαζί σχολείο και ποτέ δεν συναντήθηκαν ξανά. Έψαχναν όμως ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια και των 3ων βιβλίων.

Γενικότερα το βιβλίο θα το χαρακτήριζα καλό και θα το πρότεινα σε φίλους, αλλά με κάποιες προϋποθέσεις. Να έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο για να διαβάσουν και τα τρία βιβλία σε σχετικά κοντινό χρονικό διάστημα και να μπορέσουν ν’ αντέξουν την καταθλιπτική, βαριά ατμόσφαιρα του βιβλίου. Μία ατμόσφαιρα που δεν έχω συναντήσει ξανά σε βιβλίο, αλλά αρκετά βαριά. Θεωρώ επίσης ότι αν ήταν λίγο μικρότερο όλο μαζί,  θα ήταν λιγότερα κουραστικό.

Από ‘μένα αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, ελπίζω να σας αρέσει και να το απολαύσετε.

Καλή ανάγνωση!

Η επιλογή – Kiera Cass

18214451

Η επιλογή της Kiera Cass

Σελίδες: 320

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

1η έκδοση : 2012

Είδος: Ρομάντζο, Φαντασία, Εφηβικό

Περίληψη: Για τριάντα πέντε κοπέλες, η Επιλογή αποτελεί την ευκαιρία της ζωής τους. Την ευκαιρία να μπουν σ’ έναν κόσμο γεμάτο λαμπερά φορέματα και ανεκτίμητα κοσμήματα. Να ζήσουν σ’ ένα παλάτι και να προσπαθήσουν να κερδίσουν την καρδιά του γοητευτικού πρίγκιπα Μέιξον.
Για την Αμέρικα Σίνγκερ, η πιθανότητα να Επιλεγεί είναι εφιάλτης. Γιατί σημαίνει ότι θα αναγκαστεί να απαρνηθεί τον κρυφό έρωτά της για τον Άσπεν, να αφήσει το σπίτι της για να συμμετάσχει σε ένα σκληρό διαγωνισμό για ένα στέμμα που δε θέλει και να ζήσει σ’ ένα παλάτι που απειλείται από επιθέσεις επαναστατών.
Και τότε η Αμέρικα συναντά τον πρίγκιπα Μέιξον. Σταδιακά αρχίζει να αμφισβητεί όλα όσα σχεδίαζε για τον εαυτό της και να συνειδητοποιεί ότι η ζωή που είχε ονειρευτεί δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα μέλλον που δεν είχε ποτέ φανταστεί.

Αστέρια Goodreads: 4.13

Αστέρια δικά μου: 5

Ένα βιβλίο που με ενθουσίασε απίστευτα! Ας τα πάρω όμως όλα από την αρχή…

Για να πω την αλήθεια αρχικά ενώ μου άρεσε, είχα νευριάσει που μου θύμιζε πολύ μία ταινία που είχα δει, που προέρχεται από βιβλίο. Αναφέρομαι στο Hunger Games. Πραγματικά η Kiera Cass θεωρώ ότι εμπνεύστηκε πάρα πολύ από αυτό. Βρήκα απίστευτες διαφορές, όπως για παράδειγμα ότι στην εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα,  οι άνθρωποι χωρίζονται σε κοινωνικές τάξεις με αριθμούς από το 1 μέχρι και το 8. Αυτοί που είναι «Οκτώ» είναι οι άστεγοι ή κάτι παρόμοιο, ενώ οι «Ένα» είναι οι Βασιλείς. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι ένα «Πέντε» και η οικογένειά της τα βγάζει πέρα πάρα πολύ δύσκολα. Είναι ερωτευμένη με κάποιον που είναι «Έξι», άρα κατώτερος κοινωνικά από αυτήν και κρύβουν τη σχέση τους γιατί δεν επιτρέπεται στη χώρα τους να συνάψουν σχέσεις πριν τον γάμο. Για να μην σας τα πολυλογώ λαμβάνει μέρος στην «Επιλογή» που γίνεται για να βρει ο πρίγκιπας νύφη… Στο Hunger Games αντί να χωρίζονται σε τάξεις, χωρίζονταν σε πολλά κράτη. Από κάθε κράτος διάλεγαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να τα πάνε σε ένα νησί και να ξεκινήσει ένα παιχνίδι επιβίωσης. Εντάξει η Επιλογή είναι πιο light σχετικά με τους Αγώνες Πείνας, παρόλα αυτά έχουν και τα δύο την ίδια βάση. Μετά από λίγες σελίδες βέβαια ο εκνευρισμός που είχα μου πέρασε καθώς με είχε κερδίσει η ιστορία του βιβλίου.

Το βιβλίο έχει πολύ αγωνία, πολύ ρομάντζο αλλά όμορφο όχι σαχλές ιστορίες αγάπης και αρκετές συγκινητικές σκηνές. Λατρεύω τα βιβλία που με συγκινούν! Είναι βιβλίο που διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα και σε κάνει να θέλεις να διαβάσεις αμέσως το επόμενο για να δεις τι θα συμβεί. Α! ξέχασα να αναφέρω ότι το βιβλίο «η επιλογή» είναι το 1ο μέρος μιας τριλογίας! Οι χαρακτήρες πάρα πολύ ωραίοι, με μεγάλο ενδιαφέρον. Ο καθένας ξεχωριστός με τη δική του προσωπικότητα, όπως φυσικά θα έπρεπε να είναι. Επίσης επειδή η ιστορία έχει να κάνει με την επιλογή της πριγκίπισσας, σχεδόν όλη η ιστορία εξελίσσεται στο παλάτι. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ όλο αυτό το μαγικό κλίμα, τα όμορφα φορέματα, οι λαμπεροί χοροί αλλά από την άλλη και κάποια σκοτεινά σημεία που λογικά θα αποκαλυφθούν στο τέλος της τριλογίας.

Αν σας αρέσει να μεταφέρεστε σε έναν άλλον κόσμο, πολύ διαφορετικό από τον δικό, αλλά από την άλλη με πολλά κοινά στοιχεία. Διαβάστε το!

Χόμπιτ – J.R.R Tolkien

17183425

Χόμπιτ του J.R.R Tolkien

Σελίδες: 424

Εκδοτικός Οίκος: Κέδρος

1η έκδοση: 1937

Είδος: Περιπέτεια, Δράση, Φαντασία

Περίληψη: O Μπίλμπο Μπάγκινς είναι ένα καλόβολο μεσήλικο χόμπιτ που απολαμβάνει χωρίς ενοχές τις μικρές χαρές της άνετης καθημερινής ζωής: καπνίζει την πίπα του καθισμένος μπροστά στη φωτιά και απολαμβάνει το ωραίο γεύμα του. Η ηρεμία του όμως διακόπτεται ξαφνικά, όταν μια μέρα στο κατώφλι του σπιτιού του εμφανίζονται ο μάγος Γκάνταλφ και μια παρέα νάνων, οι οποίοι κάνουν τα πάντα για να τον παρασύρουν σε μια περιπέτεια με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλους.
Το σχέδιό τους είναι να αρπάξουν το θησαυρό που φυλάει ο Δράκος Σμάουγκ (Νοσφιστής), με τον οποίο ο Θόριν Δρύασπις, μέλος της παρέας των νάνων και κληρονόμος του Βασιλείου των Νάνων, έχει ανοιχτούς λογαριασμούς από το παρελθόν.
Ο Μπίλμπο Μπάγκινς δεν έχει καμιά όρεξη να εγκαταλείψει το ειδυλλιακό χωριό του Σάιρ. Όμως, όσον αφορά την καταγωγή του, ο Μπίλμπο είναι κατά το ήμισυ Τουκ, ένα γένος ονειροπόλο, που διψάει για ηρωικά κατορθώματα. Έτσι η προοπτική του ταξιδιού αφυπνίζει τον κρυμμένο εαυτό του και τον ωθεί να συμφωνήσει και να πάρει μέρος σε μια περιπέτεια που ξεπερνάει κάθε φαντασία.

Αστέρια Goodreads: 4.19

Αστέρια δικά μου: 3

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο επειδή είχα ήδη δει τα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας και είχα ακούσει σχεδόν από όλους όσους το είχαν διαβάσει πολύ καλά σχόλια. Εμένα δε θα πω ότι με απογοήτευσε, αλλά από τα σχόλια που είχα ακούσει και από τις ταινίες που είχα δει, περίμενα ότι θα με ενθουσιάσει πολύ περισσότερο.

Επειδή είχα ακούσει ότι η ταινίες είχαν πολλά πράγματα που δεν ίσχυαν στο βιβλίο, περίμενα ότι το βιβλίο θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά τελικά πιστεύω ότι ο Peter Jakson το απογείωσε, το έκανε πολύ καλύτερο, τουλάχιστον για το κοινό του σήμερα. Μην ξεχνάμε ότι το βιβλίο γράφτηκε το 1937 και ο Tolkien μέσα από αυτό όπως και από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, δημιούργησε έναν δικό του μοναδικό κόσμο. Από αυτόν εμπνεύστηκαν πολύ συγγραφείς μέχρι και σήμερα.

Το κακό πιστεύω για ‘μένα ήταν ότι είχα δει τις δύο πρώτες ταινίες και περίμενα το βιβλίο γεμάτο δράση και περιπέτεια. Όχι φυσικά ότι δεν τα είχε, αλλά δεν τα είχε στον βαθμό που τα περίμενα εγώ. Παρακάτω θα αναφέρω σημεία που με δυσαρέστησαν. Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο καλύτερα να μην διαβάσετε παρακάτω καθώς θα αναφερθώ σε βασικά σημεία από αυτό.

Πρώτ’ απ’ όλα, δε μου άρεσε που στο βιβλίο οι νάνοι έχουν σχεδόν ρόλο κομπάρσου. Αναφέρονται πολύ λίγο, μερικοί και καθόλου εκτός φυσικά από τ’ όνομά τους. Σχεδόν σε όλα τα κομμάτια που είχε δράση, πχ. στις αράχνες δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα, αντιθέτως μάλλον βαρέθηκα. Σε αυτό βέβαια μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι ήξερα τι θα συμβεί από τις ταινίες. Εδώ θέλω να αναφέρω ένα αντίστοιχο όμως παράδειγμα. Όταν διάβασα το 1ο βιβλίο του Game of Thrones είχα δει την 1η σεζόν της σειράς, παρόλα αυτά δεν βαρέθηκα καθόλου. Αυτό σημαίνει μάλλον ότι είτε η γραφή δε μου ταίριαζε είτε ήταν πολύ απλοϊκά τα γεγονότα για τα γούστα μου. Τελευταίο και πιο βασικό για ‘μένα ήταν η περιγραφή του θανάτου του Thorin. Τραγικό! Όταν το διάβασα σοκαρίστηκα γιατί δεν το περίμενα αλλά ταυτοχρόνως εκνευρίστηκα κιόλας που αφιερώθηκαν τόσες λίγες γραμμές σε αυτόν όταν πέθανε. Ήταν γραμμένο σαν να ήταν ένα απλό περιστατικό που έγινε, τελείωσε και τώρα ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στα σπίτια μας.Τελευταίο και πιο βασικό για ‘μένα ήταν η περιγραφή του θανάτου του Thorin. Τραγικό! Όταν το διάβασα σοκαρίστηκα γιατί δεν το περίμενα αλλά ταυτοχρόνως εκνευρίστηκα κιόλας που αφιερώθηκαν τόσες λίγες γραμμές σε αυτόν όταν πέθανε. Ήταν γραμμένο σαν να ήταν ένα απλό περιστατικό που έγινε, τελείωσε και τώρα ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Παρόλα βέβαια τα παράπονα που είχα, η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι το πρωτότυπο και οι ταινίες βασίστηκαν σε αυτό, όχι αυτό στις ταινίες. Απλά αυτό που με παραξένεψε ήταν ότι συνήθως τα βιβλία μου αρέσουν περισσότερο από τις ταινίες που βασίζονται σε αυτά.

Κάτι πολύ όμορφο σε αυτό το βιβλίο ήταν τα ποιήματα και τα τραγούδια που έχει γράψει ο Tolkien μέσα σε αυτό. Δίνουν μία άλλη διάθεση στο βιβλίο όπως και μερικά από τα σχέδιά του που επίσης υπάρχουν μέσα στο βιβλίο και απεικονίζουν κάποιες περιοχές της ιστορίας. Πραγματικά όλα αυτά έδιναν την εικόνα μιας πολύ προσεγμένης δουλειάς που έγινε με πολλή αγάπη.

Τέλος θέλω να αναφέρω ότι είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο αλλά για παιδιά. Μέσα από αυτό μπορούν να ταξιδέψουν σε έναν άλλο κόσμο γεμάτο φαντασία. Όχι φυσικά ότι είναι ακατάλληλο για ενήλικες, αλλά περιέχει πολύ απλή γραφή που δε θα κουράσει ένα παιδί και θα το απολαύσει.

ΥΓ. Εγώ πάντως απολαμβάνω το ίδιο τα παιδικά ή εφηβικά βιβλία με αυτά για ενήλικες!

Καλή ανάγνωση!

 

 

1Q84: βιβλίο 2ο – Haruki Murakami

1Q84 βιβλίο 2ο - Haruki Murakami

1Q84 βιβλίο 2ο – Haruki Murakami

1Q84: 2ο βιβλίο του Haruki Murakami

Σελίδες: 416

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε : 2009

Είδος: Φαντασία, Μυστήριο

Περίληψη: Τα χάρτινα φεγγαράκια χρειάζεται να τα πιστέψεις (λιγάκι αλλά παράφορα) για να γίνουν όλα αληθινά. Έτσι όπως ενσαρκώνονται και αγιάζουν ο έρωτας, η αγάπη, το νόημα. Έτσι όπως ενανθρωπίζεται το Φως. Ή όπως ανατέλλουν τα χάρτινα φεγγάρια στην Πόλη των γάτων, σ’ αυτή την απροσδιόριστη δεκαετία, στην αρχέγονη εποχή που είναι το 1Q84, η γιαπωνέζικη και παγκόσμια χρονιά του πιο μεγάλου ερωτηματικού. Της μεγάλης Απορίας. Του μεγάλου Κενού. Η Αομάμε και ο Τένγκο πλησιάζουν ακόμα ο ένας τον άλλο, για να γεμίσουν με έρωτα το κενό του πλανήτη, να πλουτίσουν με έρωτα την απορία και τη ζητιανιά του εαυτού τους. Ξένοι σκοποί και προορισμοί γραμμένοι με σπρέι στον υπόγειο, ο φόνος, η εκδίκηση, η τιμωρία, ένας συγγραφέας-φάντασμα, μια ανήλικη νύφη, η συνουσία ως μετουσίωση, μεταφορά στον ίδιο πάντα τόπο, στο χρονότοπο της συνάντησης. Στο χρονότοπο ενός αθέατου φιλιού. Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη -και γι’ αυτό ασύλληπτα συναρπαστική- ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.

Αστέρια Goodreads: 4.03

Αστέρια δικά μου: 3

Μιας κι έχω κάνει ήδη πριν κάποιες μέρες μία παρουσίαση του πρώτου μέρους του 1Q84, δεν έχω να πω και πάρα πολλά για το δεύτερο, παρά μόνο να σχολιάσω κάποια επιπλέον στοιχεία που φανερώθηκαν σε αυτό.

Όπως είχα πει και στην παρουσίαση του 1ου βιβλίου, αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι ενώ όσο το διάβαζα δεν είχα καμία αγωνία για το τι θα συμβεί, ούτε τα γεγονότα που περιέγραφε ήταν συγκλονιστικά, με έκανε να θέλω να το διαβάζω. Σαν να με είχε «μαγέψει» χωρίς να το καταλαβαίνω. Η βαθμολογία μου για το 2ο βιβλίο είναι πιο χαμηλή επειδή προς το τέλος βαρέθηκα κι επειδή μπήκε αρκετά το φανταστικό στοιχείο μέσα στο βιβλίο, κάτι που δε μου άρεσε και πολύ. Βέβαια θεωρώ πως αν και τα τρία βιβλία ήταν σε ένα θα μου άρεσε περισσότερο και δε θα με είχε πιάσει βαρεμάρα… Ενώ τώρα λέω: «Εντάξει, τελείωσα και το 2ο ας κάνω ένα διάλειμμα μέχρι να πάρω το 3ο» και μετά το ξεχνάω ή το καθυστερώ και μου φεύγει η περιέργεια για το τι θα γίνει στη συνέχεια.

Όσον αφορά το 2ο βιβλίο ήταν αρκετά καλό, όχι σαν το 1ο βέβαια αν κι έχει υψηλότερη βαθμολογία. Σε αυτό το βιβλίο μου λύθηκαν πολλές απορίες που είχα για πολλά πράγματα που αναφέρονταν στο 1ο και επίσης υπήρχαν και αρκετές εξελίξεις. Όπως είπα βέβαια μπαίνει αρκετά το φανταστικό κομμάτι στην ιστορία, κάτι που εμένα με χάλασε κάπως, αν και από την αρχή ήξερα πως το βιβλίο έχει και φανταστικά στοιχεία. Αυτό που μου αρέσει πολύ από την αρχή είναι ο δεσμός που έχουν οι δύο πρωταγωνιστές. Ενώ στα βιβλία συμβαίνουν πάρα πολλά γεγονότα που ανοίγουν διάφορες πόρτες και δημιουργούν απορίες, ο αναγνώστης γνωρίζει σχεδόν από την αρχή ότι υπάρχει αυτός ο δεσμός μεταξύ τους και περιμένει πότε επιτέλους θα συναντηθούν. Μπορώ να πω πως στο 2ο βιβλίο υπάρχει αρκετή εξέλιξη και σε αυτόν τον τομέα. Πολλά ή μάλλον σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν τους αφορούν και τους κάνουν να έρθουν πιο κοντά, αλλά ταυτόχρονα τους απομακρύνουν κιόλας. Τέλος σε αυτό το βιβλίο λόγω των γεγονότων φαίνονται και οι αδυναμίες των ηρώων, κάτι που τους κάνει πιο συμπαθείς αλλά και πιο κατανοητούς προς τον αναγνώστη.

Όπως είπα και στην αρχή δεν μπορώ να γράψω και πάρα πολλά για το 2ο βιβλίο μιας και έχω αναλύσει περισσότερο το βιβλίο και την άποψη μου στο 1ο. Καλύτερα να το διαβάσετε μόνοι σας και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Τώρα μου απομένει το 3ο βιβλίο για να ολοκληρώσω αυτό το έργο του Haruki Murakami και να έχω μία πιο σωστή και ολοκληρωμένη άποψη.

Καλό διάβασμα σε όλους!

1Q84: 1ο βιβλίο – Haruki Murakami

16107895

1Q84: 1ο βιβλίο

1Q84: 1ο βιβλίο του Haruki Murakami

Σελίδες: 480

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε : 2009

Είδος: Φαντασία, Μυστήριο

Περίληψη: Δυο ιδανικοί εραστές ψάχνουν ο ένας τον άλλο χωρίς ούτε οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν, σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε ένα χρόνο ρευστό, απροσδιόριστο. Αλλά τους οδηγεί η αγωνία, η μανία της συνάντησης. Η Αομάμε και ο Τένγκο ζουν παράλληλα, διασχίζοντας τον τόπο και το χρόνο, βαδίζοντας ανάποδα σε ημερολόγια και χάρτες και ρισκάροντας τα πάντα μέσα στο άκρως ποιητικό και επικίνδυνο σύμπαν του Μουρακάμι. Μυστικές αδελφότητες, σέκτες, φαύλοι εξουσιαστές, αδίστακτοι δολοφόνοι, εκδικητές, μαύρες μαγικές ιστορίες, πρωτόγνωρες δίοδοι, αποκαλυπτικές ρωγμές, μια χρυσαλλίδα στα σύννεφα, ψυχεδέλεια και παράδοση, στοιχειωμένες μουσικές, νοσταλγία, μια ματιά στο φεγγάρι – ή στα φεγγάρια. Στα δυο φεγγάρια του 1Q84, αυτής της Πόλης των γάτων. Το πολυσυζητημένο magnum opus του Μουρακάμι συνιστά ένα πρωτοφανές αφηγηματικό ξεφάντωμα, ένα πανηγύρι λέξεων, εικόνων, αισθήσεων και, όταν τελειώνει η φαντασμαγορία, αυτό που μένει δεν είναι παρά μια απλούστατη –και γι’ αυτό ασύλληπτα συναρπαστική– ιστορία αγάπης, ένα ερωτικό παραμύθι που συνοψίζεται στο αφοπλιστικό, παράφορο, λυτρωτικό κράτημα των χεριών.

Αστέρια Goodreads: 3.89

Αστέρια δικά μου: 4

Λόγω του ότι πρόσφατα άρχισα να διαβάζω το 2ο μέρος του βιβλίου 1Q84 του Haruki Murakami, σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερο να κάνω πρώτα μία παρουσίαση του 1ου μέρους για να πάρουν μία γεύση όσοι θα ήθελαν να το διαβάσουν. Κανονικά το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στα Αγγλικά όλο σε έναν τόμο άλλα στα Ελληνικά βγήκε σε τρεις. Προφανώς για οικονομικούς λόγους. Στα Αγγλικά το βρίσκεις με 18 ευρώ όλο το έργο, ενώ στα Ελληνικά το κάθε μέρος έχει 18 ευρώ… Τέλος πάντων ας μην σπαταλήσω τον χρόνο σας με τιμές, απλά εκνευρίστηκα αρκετά όταν είδα ότι υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά στην τιμή…

Όταν λοιπόν πρωτοείδα αυτό το βιβλίο μπήκα στον κόπο να διαβάσω μερικές κριτικές γι’ αυτό επειδή ο Haruki Murakami ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ λογοτεχνίας, δυστυχώς και πάλι δεν το πήρε αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Οι κριτικές για το συγκεκριμένο βιβλίο του ήταν υπερβολικά καλές. Οι περισσότεροι κιόλας, το χαρακτήριζαν ως το καλύτερό του. Τα εξώφυλλο και ο τίτλος ταιριάζουν απόλυτα με όσα γίνονται μέσα. Όταν είδα το εξώφυλλο του 1ου βιβλίου με τις πεταλούδες το μυαλό μου πήγε στο φαινόμενο της πεταλούδας και η περιέργειά μου για το βιβλίο έγινε ακόμα μεγαλύτερη. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όταν διάβασα την περίληψη του βιβλίου δεν κατάλαβα και πολλά, ούτε μου κίνησε το ενδιαφέρον αλλά λόγω των πολλών καλών σχολίων είπα να το διαβάσω.

Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω μου άρεσε πάρα πολύ που τα κεφάλαια είχαν τίτλους και χωρίζονταν ανά πρόσωπο. Δηλαδή το ένα λεγόταν Τένγκο και το άλλο Αομάμε και πήγαιναν εναλλάξ. Αυτό που παρατήρησα στο βιβλίο ήταν ότι ενώ από την αρχή δε μου δημιουργούσε κάποιο αίσθημα αγωνίας του τι θα συμβεί δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω. Κάθε τόσο έδινε κάποιες πληροφορίες ή πέταγε μέσα στο κείμενο μία λέξη που με άφηνε με ανοιχτό το στόμα και με έκανε να διαβάζω ακόμα περισσότερο. Κάποια από αυτά ήταν τα δύο φεγγάρια ή τα Ανθρωπάκια. Πραγματικά δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τον λόγο, αλλά αυτό το βιβλίο δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω. Κάτι άλλο εξίσου ενδιαφέρον είναι ότι όλα όσα γράφονται μέσα είναι σημαντικά. Σημαντικό μπορεί να είναι ακόμα και ένα τραγούδι ή ένα φαγητό που μπορεί να αναφέρει ένας από τους πρωταγωνιστές. Δεν αναφέρει απλά πράγματα για να γεμίσει σελίδες, αλλά όλα όσα αναφέρει είναι σημαντικά και όταν τα διάβαζα στη συνέχεια θυμόμουν ότι για παράδειγμα τα είχα δει και στην πρώτη σελίδα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση που τα συνέδεε τόσο καλά. Για να κλείσω με το κομμάτι της υπόθεσης, αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι έχει να κάνει με παράλληλους κόσμους, κάτι που έχω δει σε πολλά βιβλία και σειρές Ιαπώνων. Μάλλον έχουν μία αδυναμία στο συγκεκριμένο στοιχείο.

Βέβαια εκτός από την πλοκή πιστεύω με έκανε να το διαβάζω με τόση «μανία» και η πολύ καλή γραφή του Murakami. Γράφει τόσο απλά και κατανοητά κατά τη γνώμη μου που δεν κουράζει καθόλου και η ώρα περνά χωρίς να το καταλαβαίνεις, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Επίσης όπως ανέφερα και παραπάνω, συνδέει πάρα πολύ όμορφα όλες τις πληροφορίες και τα γεγονότα που πραγματικά μου κάνει εντύπωση και μετά από αυτό καταλαβαίνω γιατί έχει λάβει τόσο καλές κριτικές.

Γενικότερα το 1ο βιβλίο μου άρεσε πολύ. Ο λόγος που το έβαλα 4 και όχι 5 αστεράκια είναι επειδή συνεχίζεται, επειδή κόπηκε κάπως απότομα, μάλλον αυτό ήταν λάθος των Ελλήνων και επειδή δεν ήθελα να αρχίσω με αγωνία το 2ο βιβλίο. Θα ήθελα να με έχει αφήσει με την αγωνία να δω τι συμβαίνει αργότερα. Για την ακρίβεια το 1ο βιβλίο το διάβασα το καλοκαίρι ενώ το 2ο το άρχισα πριν λίγες μέρες. Όπως καταλαβαίνετε δεν είχα και τόση αγωνία να το συνεχίσω. Δε θέλω όμως να γκρινιάζω, τώρα που άρχισα το 2ο, το διαβάζω πολύ πολύ εύκολα και αυτό. Με λίγα λόγια είναι μέχρι να πάρεις απόφαση να ξεκινήσεις το κάθε βιβλίο. Αυτό βέβαια θεωρώ πως είναι λάθος περισσότερο των ελληνικών εκδόσεων που το χώρισαν σε τρία μέρη, ενώ κανονικά είναι ένα βιβλίο.

Λοιπόν δε θέλω να πω άλλα. Πραγματικά θέλω να δω πώς θα καταλήξει για να δω αν άξιζε τον κόπο ή όχι. Μπορεί το 1ο βιβλίο να ήταν καλό αλλά ακόμα δεν έχω διαβάσει τα επόμενα.

Επιστρέφω λοιπόν με τη συνέχεια…

Καλή ανάγνωση!

Το τέρας έρχεται – Patrick Ness

Το Τέρας Έρχεται

Το Τέρας Έρχεται

Το τέρας έρχεται του Patrick Ness σε εικονογράφηση του Jim Kay

Σελίδες: 215

Εκδοτικός Οίκος: Πατάκη

Εκδόθηκε: 27 Σεπτεμβρίου το 2011

Είδος: δράμα, τρόμος, εφηβικό 

Περίληψη: Το τέρας εμφανίστηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Έτσι κάνουν τα τέρατα. Δεν ήταν όμως αυτό που περίμενε ο Κόνορ, το τέρας του εφιάλτη που έβλεπε σχεδόν κάθε βράδυ από τότε που η μητέρα του ξεκίνησε τις θεραπείες, του εφιάλτη με το σκοτάδι και τον άνεμο και το ουρλιαχτό… Αυτό το τέρας είναι διαφορετικό. Πανάρχαιο, άγριο. Και ζητάει από τον Κόνορ το πιο επικίνδυνο πράγμα απ’ όλα. Την αλήθεια. Ο Πάτρικ Νες πλάθει μια ιστορία ξεκινώντας από την τελευταία ιδέα της Σιόμπαν Ντάουντ, που η ίδια δεν πρόλαβε να γράψει λόγω του πρόωρου θανάτου της από καρκίνο. Σκοτεινό και σαρδόνιο αλλά και οδυνηρά αστείο, είναι ένα εκπληκτικά συγκινητικό μυθιστόρημα για τη συμφιλίωση με την ιδέα της απώλειας. 

Αστέρια Goodreads: 4.30

Αστέρια δικά μου: 4

Trailer: 

 

Αυτό το βιβλίο το είχα δει τυχαία σε ένα γνωστό βιβλιοπωλείο όταν ήμουν κοντά στο ταμείο και μου είχε κάνει εντύπωση το εξώφυλλο αλλά και ο τίτλος του. Το εξώφυλλο γιατί πραγματικά μου προκάλεσε μία ανατριχίλα και ο τίτλος επειδή μου θύμισε πολύ έντονα μία σειρά anime που είχα δει κάποτε. Μόνο και μόνο από αυτά τα δύο είχα πεισθεί να το αγοράσω αλλά προτού το κάνω έριξα και μία ματιά στην περίληψη.

Η ιδέα της ιστορίας ήταν της Siobhan Dowd που όμως δεν πρόλαβε να την υλοποιήσει, όπως αναφέρεται και στην περίληψη, λόγω του πρόωρου θανάτου της. Φυσικά το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της. Νομίζω πως ο Patrick Ness έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά στη μεταφορά αυτής της ιδέας όπως και ο Jim Kay στην εικονογράφησή της. Η γραφή του είναι πάρα πολύ καλή και κατανοητή μιας και το βιβλίο θεωρείται παιδικό – εφηβικό, αν και σε αυτό έχω κάποιες ενστάσεις που θα αναλύσω αργότερα.

Η υπόθεση του βιβλίου επειδή στην αρχή είναι απλή σε κάνει να μην ξέρεις πώς θα εξελιχθεί μετά. Ξέρεις κάποια πράγματα από την αρχή, αλλά δεν ξέρεις πώς συνδέονται με την εμφάνιση του τέρατος ή πώς θα συνδεθούν μετά. Στη συνέχεια μαθαίνεις κι άλλα, κι άλλα και μόνο στο τέλος του βιβλίου μαθαίνεις τελικά γιατί εμφανίστηκε το τέρας και τι ήθελε να πετύχει. Το βιβλίο όπως προανέφερα, θεωρείται παιδικό – εφηβικό, εξάλλου έχει πάρει και βραβείο παιδικού βιβλίου, αλλά εμένα δε μου φάνηκε καθόλου παιδικό. Πρώτον θεωρώ πως έχει μηνύματα και νοήματα που ένα παιδί δε θα έχει ούτε την όρεξη, ούτε την περιέργεια ν’ ανακαλύψει, ειδικά στο κομμάτι που το τέρας λέει τις τρεις ιστορίες στον ήρωα του βιβλίου. Και δεύτερον το θεωρώ αρκετά «τρομακτικό» για παιδιά. Τον λόγο που το λέω τρομακτικό θα τον καταλάβετε αν το διαβάσετε. Εγώ δε θέλω να το αναφέρω τώρα για να μην μαρτυρήσω κομμάτια της υπόθεσης. Για έναν έφηβο πάντως το θεωρώ εξαιρετικό βιβλίο, όπως φυσικά και για έναν ενήλικα. Για μένα δεν έχει σημασία αν ένα βιβλίο θεωρείται παιδικό, εφηβικό ή για ενήλικες. Μπορεί να διαβάσω οτιδήποτε, αρκεί να με τραβήξει η υπόθεσή του ή κάτι από αυτό. Και για να πω την αλήθεια έχω διαβάσει πολλές φορές πανέμορφα εφηβικά βιβλία που δε συγκρίνονται με αυτά που είναι για ενήλικες.

Για τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω και πολλά, μιας και το βιβλίο επικεντρώνεται περισσότερο στον ήρωά του, τον Κόνορ. Μας αναλύει τον χαρακτήρα του, τους φόβους του, τις σκέψεις του, τη συμπεριφορά του. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που σχετίζονται με τον Κόνορ. Πχ. η μητέρα του, η γιαγιά του, ο πατέρας του, κάποιοι συμμαθητές του και το τέρας που κι αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στο βιβλίο μιας και επηρεάζει πάρα πολύ τον Κόνορ.

Το βιβλίο γενικότερα δεν έχει από την αρχή τρομερή αγωνία, την οποία όμως αποκτά προς το τέλος που θες να μάθεις τις απαντήσεις σε κάποια πολύ σημαντικά ερωτήματα που σου δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου. Το βασικότερο και πιο σημαντικό από αυτά είναι «ποια είναι η αλήθεια του Κόνορ;» Θα μάθουμε άραγε στο τέλος του; Ή μήπως όχι;

Καλό διάβασμα!

22/11/63 – Stephen King

22/11/63 Stephen King

22/11/63
Stephen King

22/11/63 του Stephen King

Σελίδες: 848

Εκδοτικός Οίκος: Bell

Εκδόθηκε : 8 Νοεμβρίου το 2011

Είδος: Θρίλερ, Επιστημονική Φαντασία

Περίληψη: Στις 22 Νοεμβρίου του 1963 τρεις πυροβολισμοί αντήχησαν στο Ντάλας. Ο Πρόεδρος Κένεντι έπεσε νεκρός, και άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος. Κι αν κάποιος μπορούσε να γυρίσει πίσω και να τον αλλάξει ξανά…; Ο τριανταπεντάχρονος καθηγητής αγγλικής φιλολογίας Τζέικ Έπινγκ ζει ήσυχα στο Λίσμπον Φολς του Μέιν. Ώσπου μια μέρα, ο φίλος του ο Αλ του εκμυστηρεύεται ένα μυστικό… Η αποθήκη στο μικρό εστιατόριό του είναι μια πύλη στο χρόνο –βγάζει σε μια συγκεκριμένη μέρα του 1958. Κι ο Αλ κάνει στον Τζέικ μια παράξενη πρόταση: Να γυρίσει στο παρελθόν και να προσπαθήσει να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Τζέικ έχει πολλούς λόγους να δεχτεί. Κι έτσι ξεκινάει μια καινούρια ζωή σ’ ένα διαφορετικό κόσμο, τον κόσμο του Αϊζενχάουερ και του Έλβις, όπου τα αμερικάνικα αυτοκίνητα είναι τεράστια, τα κορίτσια φοράνε σοσόνια και το κάπνισμα επιτρέπεται παντού. Σ’ αυτό τον κόσμο ο Τζον Κένεντι είναι ακόμη ένας νέος γερουσιαστής κι ο Τζέικ, στην καινούρια του πόλη, ερωτεύεται επικίνδυνα μια όμορφη βιβλιοθηκάριο. Κανείς δεν έχει ακούσει να μιλάνε για τον διαταραγμένο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, αλλά, αναπόφευκτα, κάθε βήμα οδηγεί σ’ αυτόν και στο Ντάλας, όπου το παρελθόν γίνεται ασφυκτικά αγωνιώδες και η Ιστορία μπορεί να πάψει πια να είναι όπως την ξέρουμε.
Το ταξίδι στο χρόνο δεν ήταν ποτέ τόσο πιστευτό. Ούτε τόσο τρομακτικό.

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Αυτό το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου πραγματικά κατά τύχη. Θα τα εξηγήσω λοιπόν όλα από την αρχή…

Ήταν Ιούλιος… ήμουν διακοπές… ήλιος… θάλασσα… κι εγώ δεν είχα βιβλίο να διαβάσω στην παραλία. Για μένα ήταν πραγματικά τραγικό, γιατί δεν κάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Τι να κάνω λοιπόν, τι να κάνω… Ευτυχώς πάνω στον πανικό μου βρήκα εκεί κοντά ένα μικρό παντοπωλείο που πούλαγε και μερικά βιβλία. Τότε πέφτει το μάτι μου στο «22/11/63» και στον «Θόλο» του Stephen King. Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα είχα δοκιμάσει να διαβάσω βιβλία του Stephen King αλλά μου είχαν φανεί πολύ κουραστικά, λόγω της απίστευτα λεπτομερούς περιγραφής των γεγονότων και κυρίως των χαρακτήρων. Τουλάχιστον αυτή τη δικαιολογία έλεγα σε όσους με ρωτούσαν γιατί όσα βιβλία του είχα αρχίσει, τα άφηνα στη μέση. Χωρίς να έχω λοιπόν άλλη επιλογή αγόρασα το «22/11/63». Η αλήθεια είναι ότι το διάβασα με αρκετά μεγάλα διαλείμματα αλλά αυτό δε με έκανε να το βαρεθώ, ούτε να ξεχάσω τι γινόταν στην υπόθεση. Ας μπω λοιπόν, μετά από αυτή τη μικρή περιγραφή του πώς έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, στη βασική ανάλυση του βιβλίου πάντα σύμφωνα με τη δική μου άποψη.

Ας αρχίσω πρώτα από το εξωτερικό του. Το εξώφυλλο ενώ δε μ’ εντυπωσίασε αρχικά, νομίζω πως είναι το καταλληλότερο γι’ αυτό που περιγράφεται μέσα σε αυτό το βιβλίο. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι περιέχει αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής, που η αλήθεια είναι πως έκατσα αρκετή ώρα και χάζευα. Επίσης και ο τίτλος είναι πολύ ταιριαστός μιας και είναι η ημερομηνία της δολοφονίας του Κένεντι και αυτό είναι  και το βασικότερο γεγονός που από την αρχή απασχολεί τον ήρωα του βιβλίου. Το επόμενο βήμα στο να πάρει κάποιος ένα βιβλίο είναι ,όπως είχα πει και στο πώς βαθμολογώ τα βιβλία, η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Αν και ικανοποιητική όταν την είχα πρωτοδιαβάσει δεν μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Έλεγα «εντάξει αρκετά καλή, αλλά τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει κάποιος που πηγαίνει στο παρελθόν για να σώσει τον Κένεντι;» Κι όμως τα πράγματα μέσα στο βιβλίο δεν ήταν και τόσο απλά. Εντάξει βέβαια υπήρχε η αμερικάνικη υπερβολή του τύπου «Αν σωζόταν ο Κένεντι θα άλλαζε ο κόσμος» αλλά αυτό το παρέβλεψα επειδή και ο ίδιος ο King είναι Αμερικάνος και είναι κάπως φυσιολογικό. Εξάλλου το έχουν λίγο πολύ το ίδιο σε ό,τι φτιάχνουν… πχ. ταινίες, σειρές, βιβλία κτλ.

Όταν λοιπόν πήρα την απόφαση να το αγοράσω, άρχισα να το διαβάζω με κάποια επιφύλαξη επειδή όπως ανέφερα και παραπάνω είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν να διαβάσω βιβλία του King και με είχαν κουράσει απίστευτα. Το συγκεκριμένο όμως βιβλίο από τις πρώτες κιόλας σελίδες μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δε με άφησε να βαρεθώ με τις περιγραφές. Για παράδειγμα μέσα στο βιβλίο περιγράφει πώς ήταν η ζωή των ανθρώπων το 1963, κάτι που για ‘μένα ήταν καινούριο να το διαβάζω. Αν και ήταν λοιπόν όλα αρκετά αναλυτικά δε με κούρασαν καθόλου, ίσα ίσα με έκαναν να θέλω να διαβάζω όλο και περισσότερο.

Ας πω τώρα για το πιο βασικό κομμάτι σε κάθε βιβλίο, την υπόθεσή του. Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν είχε εξαιρετική υπόθεση, γεμάτη αγωνία, συγκίνηση σε πολλές σκηνές, αρκετό ρομάντζο αλλά όχι σαχλό και πολύ πολύ φαντασία όσον αφορά τα ταξίδια στον χρόνο. Από την αρχή είναι απίστευτα ενδιαφέρον επειδή έχει έναν συνδυασμό αληθινών γεγονότων και μη. Εξελίσσεται σταδιακά και πολλές φορές με άφησε πραγματικά με ανοικτό το στόμα για μερικά γεγονότα. Όπως ανέφερε και προηγουμένως είναι τρομερό το πάντρεμα της πραγματικότητας με τη φαντασία. Πολλές φορές σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν τα πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά. Σε αυτό το κομμάτι δεν μπορώ να αναφέρω πολλά για να μην μαρτυρήσω σημεία από την υπόθεση… Πάντως σκέφτηκα πάρα πολλές φορές τι θα μπορούσε να συμβεί στον κόσμο αν όντως υπήρχε μία χρονομηχανή που με αυτή θα μπορούσες να αλλάξεις τον κόσμο. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον…

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο ήρωας ενώ στην αρχή παρουσιάζεται ως ένας ήσυχος άνθρωπος που προσπαθεί να αποφεύγει τους μπελάδες στη συνέχεια πραγματικά η ζωή τους αλλάζει εντελώς, αλλά και ο ίδιος. Κατά τη γνώμη μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Γενικότερα όπως και σε όλα του τα βιβλία ο King έχει κάνει λεπτομερέστατη περιγραφή των χαρακτήρων, της προσωπικότητάς τους, του τρόπου ζωής τους κτλ.

Για να κλείσω αυτήν την πρώτη μου ανάλυση για το βιβλίο «22/11/63» έχω να πω πως είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Από την αρχή μέχρι το τέλος έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ξυπνά στον αναγνώστη πολλά συναισθήματα.  Φυσικά μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του που μάλλον είχα παρεξηγήσει στο παρελθόν, λόγω έλλειψης υπομονής. Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!

Καλό διάβασμα!