Ο κήπος των πειραμάτων (1ο μέρος) – Λόρεν ντε Στεφάνο

13437189Ο κήπος των πειραμάτων (1ο μέρος) – Λόρεν ντε Στεφάνο

Σελίδες: 360

Εκδοτικός Οίκος: Διόπτρα

Εκδόθηκε: 2011

Είδος: Μυστήριο, Ρομάντζο, Φαντασία, Εφηβικό

Περίληψη: Τι θα έκανες αν ήξερες πότε θα πεθάνεις;

Ρίνα, Τζένα, Σέσιλι… Τρεις νύφες σ’ έναν μυστηριώδη κήπο πειραμάτων
Όταν οι επιστήμονες δημιούργησαν τα γενετικά τέλεια παιδιά, όλοι νόμιζαν ότι το μέλλον της ανθρώπινης φυλής είναι εξασφαλισμένο. Αν και η πρώτη γενιά ήταν σχεδόν αθάνατη, ένας ιός σκορπά το θάνατο στις επόμενες γενιές. Είκοσι πέντε χρόνια ζωής το όριο ηλικίας για τους άντρες, είκοσι για τις γυναίκες. Άνθρωποι που μετατρέπονται σε ωρολογιακές βόμβες… Επιστήμονες γενετιστές που ψάχνουν απεγνωσμένα το αντίδοτο… Νεαρά κορίτσια που απάγονται για να γίνουν «νύφες» και να «παράγουν» όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά για να μην εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος από τη γη….
Η δεκαεξάχρονη Ρίνα έχει μόλις τέσσερα χρόνια ζωής όταν πέφτει θύμα απαγωγής από τους «Συλλέκτες» και οδηγείται στον Κήπο των Πειραμάτων, στον μαγικό κόσμο των ψευδαισθήσεων και του πλούτου. Μυστικά μονοπάτια, σκοτεινά δωμάτια, νοσηρά μυστικά, αβεβαιότητα, ψευδαισθήσεις… Άραγε υπάρχει ελπίδα για να ξαναβρεί την ελευθερία της; Θα ξαναβρεί το νήμα που θα την οδηγήσει στον πραγματικό κόσμο;

Αστέρια Goodreads: 3.85

Αστέρια δικά μου: 3

Για να πω την αλήθεια, αυτό που με τράβηξε αρχικά σε αυτό το βιβλίο ήταν το εξώφυλλό του. Το αγόρασα πριν αρκετό καιρό, αλλά πάντα κάτι άλλο έβρισκα να διαβάσω και αυτό έμενε στο ράφι μου. Να φανταστείτε πήρα και το 2ο μέρος χωρίς να έχω διαβάσει ακόμα το 1ο.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να δικαιολογήσω το 3 στη βαθμολογία μου για αυτό το βιβλίο. Ενώ μου άρεσε πολύ η βασική ιστορία, ότι δηλαδή η πρώτη γενιά ήταν σχεδόν αθάνατη, εξαιτίας ενός ιού οι επόμενες γενιές καταδικάζονται. Τα αγόρια ζουν μέχρι τα είκοσι πέντε χρόνια και τα κορίτσια μέχρι τα είκοσι. Η πρωταγωνίστρια ανήκει σε αυτήν τη γενιά και ζει με την αγωνία του θανάτου της, όπως όλα τα παιδιά πλέον. Τότε οι «Συλλέκτες» την πιάνουν και την οδηγούν στον Κήπο των Πειραμάτων με σκοπό να γίνει «νύφη». Μέχρι εδώ λοιπόν όλα καλά. Το πρόβλημα για ‘μένα ήταν ότι ουσιαστικά όσο διάβαζα το βιβλίο ήταν σαν να μη συνέβαινε τίποτ’ άλλο. Εντάξει υπήρχαν κάποιες παραπάνω πληροφορίες, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα. Μου θύμισε αρκετά το βιβλίο «η επιλογή», αλλά χωρίς τη θανατηφόρα ασθένεια. Επειδή λοιπόν «η επιλογή» μου άρεσε πάρα πολύ και με κρατούσε σε αγωνία, είχε τη ρομαντική της πλευρά, αυτό εδώ δε με ενθουσίασε και πολύ. Βέβαια απ’ ότι κατάλαβα στο δεύτερο μέρος θα υπάρξει περισσότερο ρομάντζο, ήταν κάτι που εμένα μου έλειψε από το πρώτο. Για αυτούς τους λόγους που ανέφερα παραπάνω μπήκε και το 3. Ήταν ένα ενδιαφέρον βιβλίο, αλλά όχι τόσο ενδιαφέρον έτσι ώστε να με κάνει να διαβάσω αμέσως μετά το 2ο μέρος του.

Οι επίλεκτες – Kiera Cass

21795616

Οι επίλεκτες της Kiera Cass

Σελίδες: 294

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

1η έκδοση : 2013

Είδος: Ρομάντζο, Φαντασία, Εφηβικό

Περίληψη: Τριάντα πέντε κοπέλες ήρθαν στο παλάτι για να συμμετάσχουν στην Επιλογή. Έξι έφτασαν στην τελική διαδικασία. Μόνο μία θα αναδειχθεί νικήτρια και θα παντρευτεί τον πρίγκιπα Μέιξον. 
Η Αμέρικα δεν είναι σίγουρη για το τι θέλει η καρδιά της. Όταν είναι με τον Μέιξον αφήνεται στην αγκαλιά του και δεν ονειρεύεται κανέναν άλλον. Όταν, όμως, βλέπει τον Άσπεν να στέκεται φρουρός γύρω από το παλάτι, την πλημμυρίζουν οι αναμνήσεις του παρελθόντος. Οι πέντε Επίλεκτες είναι αποφασισμένες να κερδίσουν τον Μέιξον και ο χρόνος τελειώνει για την Αμέρικα. 
Κι εκεί που παίρνει την απόφασή της, μια τραγική απώλεια την κάνει να αμφισβητήσει και πάλι τα πάντα. Ενώ αγωνίζεται να φανταστεί το μέλλον της, οι βίαιοι αντάρτες που θέλουν να ρίξουν τη μοναρχία αποκτούν ολοένα και περισσότερη δύναμη και τα σχέδιά τους φαίνονται ικανά να καταστρέψουν κάθε ελπίδα της για ευτυχία.

Αστέρια Goodreads: 3.98

Αστέρια δικά μου: 5

Η συνέχεια του βιβλίου της Kiera Cass, «Η επιλογή», το αντάξια του 1ου μέρους, το ίδιο συγκλονιστική. Εμένα τουλάχιστον με ενθουσίασε. Το έχω πει αρκετές φορές, αλλά εδώ νομίζω πως ταιριάζει 100%. Τελικά νομίζω πως η εφηβική λογοτεχνία μου ταιριάζει περισσότερο… Είναι πιο ανάλαφρη η γραφή, ακόμα και η υπόθεση των εφηβικών βιβλίων. Ότι χρειάζομαι μετά τις πολλές ώρες διαβάσματος για να ξεκουραστώ και να ξεφύγω.

Τέλος πάντων, για να μπω τώρα στα της υπόθεσης. Η ιστορία συνεχίζει να έχει το ίδιο ενδιαφέρον και αγωνία για το τι θα συμβεί με την Αμέρικα, τον Άσπεν και τον Μέιξον. Ποιος θα είναι αυτός που τελικά θα την κερδίσει; Όλο αυτό είναι απίστευτα ρομαντικό και αθώο, ίσως αυτό είναι που με κέρδισε τόσο πολύ σε αυτά τα δύο βιβλία. Η ρομαντική ιστορία, με τα αρκετά εμπόδια, αλλά χωρίς να υπάρχουν πολλές υπερβολές. Εξάλλου το βιβλίο απευθύνεται σε μία διαφορετική εποχή από την δική μας, πολλά χρόνια μετά, που ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικός. Κάτι άλλο που με κέρδισε σε αυτό το βιβλίο και στο 1ο αλλά και στο 2ο μέρος, είναι το ότι μπορεί η εποχή να είναι διαφορετική και να υπάρχουν πολλά διαφορετικά πράγματα από αυτά που γνωρίζουμε εμείς σήμερα, παρόλα αυτά όταν ο διαβάζω έχω την αίσθηση ότι διαβάζω κάτι που συνέβη στο παρελθόν, όχι στο μέλλον. Μπορεί επειδή έχει βασιλιάδες και πρίγκιπες και όμορφα φορέματα και όλα όσα έχω συνδέσει περισσότερο με κάτι παραμυθένιο του παρελθόντος.

Σε όσους αρέσουν οι ρομαντικές ιστορίες, όχι σαλιάρικες, ρομαντικές! Το τονίζω. να το διαβάσουν οπωσδήποτε. Σας προτείνω να το διαβάσετε το καλοκαίρι στην παραλία, νομίζω πως ταιριάζει γάντι!

Η επιλογή – Kiera Cass

18214451

Η επιλογή της Kiera Cass

Σελίδες: 320

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

1η έκδοση : 2012

Είδος: Ρομάντζο, Φαντασία, Εφηβικό

Περίληψη: Για τριάντα πέντε κοπέλες, η Επιλογή αποτελεί την ευκαιρία της ζωής τους. Την ευκαιρία να μπουν σ’ έναν κόσμο γεμάτο λαμπερά φορέματα και ανεκτίμητα κοσμήματα. Να ζήσουν σ’ ένα παλάτι και να προσπαθήσουν να κερδίσουν την καρδιά του γοητευτικού πρίγκιπα Μέιξον.
Για την Αμέρικα Σίνγκερ, η πιθανότητα να Επιλεγεί είναι εφιάλτης. Γιατί σημαίνει ότι θα αναγκαστεί να απαρνηθεί τον κρυφό έρωτά της για τον Άσπεν, να αφήσει το σπίτι της για να συμμετάσχει σε ένα σκληρό διαγωνισμό για ένα στέμμα που δε θέλει και να ζήσει σ’ ένα παλάτι που απειλείται από επιθέσεις επαναστατών.
Και τότε η Αμέρικα συναντά τον πρίγκιπα Μέιξον. Σταδιακά αρχίζει να αμφισβητεί όλα όσα σχεδίαζε για τον εαυτό της και να συνειδητοποιεί ότι η ζωή που είχε ονειρευτεί δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα μέλλον που δεν είχε ποτέ φανταστεί.

Αστέρια Goodreads: 4.13

Αστέρια δικά μου: 5

Ένα βιβλίο που με ενθουσίασε απίστευτα! Ας τα πάρω όμως όλα από την αρχή…

Για να πω την αλήθεια αρχικά ενώ μου άρεσε, είχα νευριάσει που μου θύμιζε πολύ μία ταινία που είχα δει, που προέρχεται από βιβλίο. Αναφέρομαι στο Hunger Games. Πραγματικά η Kiera Cass θεωρώ ότι εμπνεύστηκε πάρα πολύ από αυτό. Βρήκα απίστευτες διαφορές, όπως για παράδειγμα ότι στην εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα,  οι άνθρωποι χωρίζονται σε κοινωνικές τάξεις με αριθμούς από το 1 μέχρι και το 8. Αυτοί που είναι «Οκτώ» είναι οι άστεγοι ή κάτι παρόμοιο, ενώ οι «Ένα» είναι οι Βασιλείς. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι ένα «Πέντε» και η οικογένειά της τα βγάζει πέρα πάρα πολύ δύσκολα. Είναι ερωτευμένη με κάποιον που είναι «Έξι», άρα κατώτερος κοινωνικά από αυτήν και κρύβουν τη σχέση τους γιατί δεν επιτρέπεται στη χώρα τους να συνάψουν σχέσεις πριν τον γάμο. Για να μην σας τα πολυλογώ λαμβάνει μέρος στην «Επιλογή» που γίνεται για να βρει ο πρίγκιπας νύφη… Στο Hunger Games αντί να χωρίζονται σε τάξεις, χωρίζονταν σε πολλά κράτη. Από κάθε κράτος διάλεγαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να τα πάνε σε ένα νησί και να ξεκινήσει ένα παιχνίδι επιβίωσης. Εντάξει η Επιλογή είναι πιο light σχετικά με τους Αγώνες Πείνας, παρόλα αυτά έχουν και τα δύο την ίδια βάση. Μετά από λίγες σελίδες βέβαια ο εκνευρισμός που είχα μου πέρασε καθώς με είχε κερδίσει η ιστορία του βιβλίου.

Το βιβλίο έχει πολύ αγωνία, πολύ ρομάντζο αλλά όμορφο όχι σαχλές ιστορίες αγάπης και αρκετές συγκινητικές σκηνές. Λατρεύω τα βιβλία που με συγκινούν! Είναι βιβλίο που διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα και σε κάνει να θέλεις να διαβάσεις αμέσως το επόμενο για να δεις τι θα συμβεί. Α! ξέχασα να αναφέρω ότι το βιβλίο «η επιλογή» είναι το 1ο μέρος μιας τριλογίας! Οι χαρακτήρες πάρα πολύ ωραίοι, με μεγάλο ενδιαφέρον. Ο καθένας ξεχωριστός με τη δική του προσωπικότητα, όπως φυσικά θα έπρεπε να είναι. Επίσης επειδή η ιστορία έχει να κάνει με την επιλογή της πριγκίπισσας, σχεδόν όλη η ιστορία εξελίσσεται στο παλάτι. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ όλο αυτό το μαγικό κλίμα, τα όμορφα φορέματα, οι λαμπεροί χοροί αλλά από την άλλη και κάποια σκοτεινά σημεία που λογικά θα αποκαλυφθούν στο τέλος της τριλογίας.

Αν σας αρέσει να μεταφέρεστε σε έναν άλλον κόσμο, πολύ διαφορετικό από τον δικό, αλλά από την άλλη με πολλά κοινά στοιχεία. Διαβάστε το!

Υπερηφάνεια και προκατάληψη – Jane Austen

20446282

Υπερηφάνεια και προκατάληψη της Jane Austen

Σελίδες: 520

Εκδοτικός Οίκος: Μίνωας

1η έκδοση : 1813

Είδος: Ρομάντζο, Κλασσική Λογοτεχνία

Περίληψη: Όταν η Ελίζαμπεθ Μπένετ, όμορφη, δυναμική και ανεξάρτητη, χωρίς υψηλή ωστόσο κοινωνική θέση, γνωρίζει για πρώτη φορά τον κύριο Ντάρσι, τον βρίσκει υπερβολικά σνομπ και αλαζόνα.
Από την πλευρά του ο κύριος Ντάρσι, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, προσπαθεί απεγνωσμένα να μην παρασυρθεί από τη γοητεία και την ευφυΐα της.

Οι δρόμοι τους, όμως, διασταυρώνονται συχνά και η αντιπάθεια που νιώθουν ο ένας για τον άλλο μεγαλώνει.
Η Ελίζαμπεθ είναι υπερήφανη για την καταγωγή της και το κριτικό της βλέμμα• ο κύριος Ντάρσι είναι υπερήφανος για το όνομα που κουβαλά.
Ενώ οι κόσμοι τους συγκρούο­νται, θα είναι ικανοί να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις και τον εγωισμό που τους εμποδίζουν να παραδεχθούν τον έρωτά τους και τον σεβασμό που τρέφουν ο ένας για τον άλλο;

Αστέρια Goodreads: 4.24

Αστέρια δικά μου: 3

Ειλικρινά γι’ αυτό το βιβλίο έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Προτού το διαβάσω, είχα ακούσει σχεδόν από όλους τα καλύτερα και πίστευα ότι θα ξετρελαθώ. Τελικά, τώρα, λίγο καιρό αφού το τελείωσα μπορώ να πω πως μάλλον έκανα λάθος. Ελπίζω κάποιοι που αγαπούν πολύ αυτό το βιβλίο να μην παρεξηγήσουν τα λόγια μου, απλά τα γούστα κάθε ανθρώπου είναι τελείως διαφορετικά.

Λοιπόν, όπως είπα και πριν, αυτό το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω με μεγάλο ενθουσιασμό που αργότερα όμως έγινε προσμονή για το πότε θα τελειώσει για να ξεκινήσω ένα βιβλίο καλύτερο, ή μάλλον λιγότερο βαρετό.

Θα πω αρχικά τι μου άρεσε από αυτό το βιβλίο. Μου άρεσε πάρα πολύ η ατμόσφαιρά του. Η Αγγλία με τη ρομαντική της ατμόσφαιρα, όλα βαμμένα στο λευκό και ροζ, τουλάχιστον εγώ έτσι τα φανταζόμουν. Επίσης είχε πολύ όμορφο χιούμορ. Έπιασα τον εαυτό μου να γελά αρκετές φορές. Μου άρεσε επίσης και το ότι είδα πόσες πολλές προκαταλήψεις και στερεότυπα υπήρχαν εκείνη την εποχή. Για τους δύο πρωταγωνιστές έχω να πω πως τους λάτρεψα. Η Ελίζαμπεθ ήταν μία κοπέλα που σίγουρα θα ταίριαζε πολύ ακόμα και στη δική μας εποχή. Μία κοπέλα με τσαγανό και επιμονή. Και φυσικά ο κ. Ντάρσι, ένας άνδρας που ενώ φαινομενικά ήταν υπερήφανος και ίσως λίγο σκληρός μέσα του ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος με καλή καρδιά. Δε θα παραλείψω να αναφέρω τη Λαίδη Κάθριν που από τότε που διάβασα γι’ αυτήν ήθελα πραγματικά να την χτυπήσω, πόσο μάλλον όταν πήγε να μιλήσει στην Ελίζαμπεθ για τον Ντάρσι.

Τα αρνητικά δεν είναι πολλά, αλλά ένα και βασικό. Η αδύναμη πλοκή. Δε με ενθουσίασε τίποτ’ απολύτως, δε γινόταν τίποτ’ απολύτως, αυτό αισθανόμουν. Η ιστορία ήταν για έναν έρωτα ο οποίος άνθισε κάτω από πολλά στερεότυπα και περίεργες καταστάσεις, παρόλα αυτά δεν είχε ενδιαφέρον. Δεν αισθάνθηκα αγωνία για το τι θα συμβεί ή θλίψη για ένα κακό γεγονός, απλά διάβαζα. Πολλές σελίδες για μία αρκετά, κατά τη γνώμη μου, φτωχή υπόθεση.

Θέλω να πω πως σέβομαι πολύ αυτό το βιβλίο επειδή γράφτηκε χρόνια πριν και ακόμα έχει καταφέρει να διαβάζεται και φυσικά θα διαβάζεται για πολλά ακόμα χρόνια. Αρέσει ακόμα, μετά από τόσα χρόνια, πόσο μάλλον τότε. Εμένα δε με ενθουσίασε παρόλα αυτά δεν το θεωρώ κακό βιβλίο, ίσα ίσα θεωρώ ότι μου έδωσε πράγματα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δε θα το πρότεινα σε οποιονδήποτε. Πάντως σίγουρα θα το πρότεινα σε κάποιον πολύ αθώο και αθεράπευτα ρομαντικό.

Καλή ανάγνωση!

Looking for Alaska – John Green

10518900

Looking for Alaska του John Green

Σελίδες: 263

Εκδοτικός Οίκος: Harper Collins

1η έκδοση: 2011

Είδος: Εφηβικό, Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: Ο Miles έχει μία τρομερή εμμονή με τα τελευταία λόγια διάφορων διάσημων ανθρώπων και ειδικότερα με του François Rabelais που λίγο πριν φύγει από τη ζωή είπε: «Πάω ν’ αναζητήσω ένα μεγαλύτερο ίσως» (συγχωρέστε με για την κακή μετάφραση της φράσης, αλλά το βιβλίο δεν υπάρχει ακόμα στα Ελληνικά και τέτοιου είδους φράσεις είναι δύσκολο να αποδοθούν καλά). Αποφασισμένος να μην περιμένει τον θάνατο για μία μεγάλη αναζήτηση, ο Miles πείθει τους γονείς του να τον αφήσουν να φύγει από το σπίτι. Αποφασίζει να φοιτήσει στο σχολείο του Culver Creek κι εκεί αποκτά δύο πολύτιμους φίλους. Ένας είναι ο συγκάτοικός του Chip, που έχει ένα κόλλημα στο να απομνημονεύει ατελείωτες λίστες λέξεων για πλάκα, και την όμορφη και απρόβλεπτη Alaska. Τα παιδιά περνούν μία υπέροχη χρονιά στο σχολείο με πολλά σκαμπανεβάσματα, διαγωνίσματα, γέλιο και αγωνίες για την οικογένεια και τη ζωή. Αλλά η ιστορία φτάνει στην «τελευταία μέρα» που συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός. Ένα γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον Miles και θα τον οδηγήσει σε νέα συμπεράσματα για την αξία του «Μεγαλύτερου Ίσως».

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Το Looking for Alaska είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα που με έκανε να γελάσω, να κλάψω και ν’ αναρωτηθώ για κάποια πράγματα που μπορεί οι περισσότεροι να έχουμε αφήσει στην άκρη ή ακόμα και να τα βαριόμαστε. Γενικά είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο όμως δεν μπορώ να το συγκρίνω με «Το λάθος αστέρι» του ίδιου συγγραφέα που πραγματικά μου έκλεψε την καρδιά. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό και η γλώσσα που το διάβασα. Όπως λέω πολύ συχνά «Είναι διαφορετικό να διαβάζεις κάτι στη γλώσσα σου…».

Για να πω την αλήθεια το βιβλίο έχει μία αρκετά δυνατή αρχή επειδή μαθαίνεις τον ήρωα και τους νέους του φίλους, μία συγκλονιστική εξομολόγηση, που δε θα σας αποκαλύψω, ένα συνταραχτικό συμβάν που με άφησε άναυδη και ένα γαλήνιο τέλος με όμορφα μηνύματα. Περίπου στη μέση του βιβλίου άρχισα να απορώ γιατί όλα ήταν τόσο επίπεδα, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μάθαινα για τη ζωή των ηρώων μας, για τις συνήθειές τους, για τις πλάκες που έκαναν στους καθηγητές τους και γενικά πράγματα που δεν προκαλούν ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε ‘μένα. Ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενα άρχισα να μαθαίνω πράγματα από το παρελθόν των παιδιών που τους έχουν στιγματίσει, που τους έχουν πονέσει και άλλαξε εντελώς η διάθεσή μου γι’ αυτό. Η ιστορία εξελισσόταν τόσο ομαλά, σαν να ήταν όντως όλα αυτά πραγματικότητα. Χωρίς υπερβολές ή δακρύβρεχτα περιστατικά για να προκαλέσουν ενδιαφέρον. Ήταν απλά η ιστορία τριών, κυρίως, νέων που άλλαξαν πολύ μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα λόγω κάποιων γεγονότων και κυρίως ενός συγκλονιστικού περιστατικού. Αφού έγινε το μεγάλο μπαμ και είχα πάθει σοκ άρχισα να το εκτιμώ περισσότερο και να βλέπω πως υπάρχουν πράγματα που όταν τα έχεις στη ζωή σου, σου φαίνονται δεδομένα, μερικές φορές βαρετά και παντοτινά. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που αυτό δεν ισχύει και τότε είναι που αρχίζεις να αλλάζεις και να τα εκτιμάς. Αυτό νομίζω είναι αυτό που μου άφησε περισσότερο αυτό το βιβλίο και φυσικά ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ!

Δε θέλω να γράψω πολλά για την ιστορία, καλύτερα να τη διαβάσετε μόνοι σας και να την απολαύσετε. Αυτό που θέλω μόνο να πω είναι ότι είναι το μοναδικό βιβλίο που ενώ στην αρχή ήταν αρκετά απλό και έλεγα ότι δε θα με ενθουσιάσει, τελικά όταν το ολοκλήρωσα μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία. Σας προτείνω να το διαβάσετε και πιστέψτε με δε θα χάσετε…

ΥΓ. Ελπίζω κάποια στιγμή να εκδοθεί και στα Ελληνικά για να το απολαύσουν και όσοι δε γνωρίζουν Αγγλικά.

Καλό διάβασμα!

Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα – Julie Maroh

18779452

Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα από την Julie Maroh

Σελίδες: 158

Εκδοτικός Οίκος: ΚΨΜ

Εκδόθηκε: 2013

Είδος: Ρομάντζο, Εφηβικό, Δράμα

Περίληψη: Η ζωή της Κλεμεντίν ανατρέπεται την ημέρα που συναντά την Έμμα, μια κοπέλα με γαλάζια μαλλιά, που τη βοηθά να ανακαλύψει όλες τις όψεις της επιθυμίας και να αντιμετωπίσει τα επικριτικά βλέμματα των άλλων. Ένα τρυφερό και ευαίσθητο διήγημα.

Αστέρια Goodreads: 4.04

Αστέρια δικά μου: 5

Αυτή τη φορά δε θα σας παρουσιάσω βιβλίο αλλά ένα πολύ αξιόλογο graphic novel. Το graphic novel λοιπόν «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα» αν και στην αρχή το άρχισα διστακτικά, τελικά ήταν υπέροχο. Θεωρώ βέβαια πως θα γινόταν και υπέροχο βιβλίο. Αυτό το λέω σε αυτό το σημείο επειδή ήταν κατά τη γνώμη μου το μόνο αρνητικό αυτού του έργου. Δηλαδή το ότι ήθελα να έχει μεγαλύτερη ανάλυση κάποιων σκηνών με περισσότερη περιγραφή. Παρόλα αυτά οι εικόνες αντικαθιστούσαν πιστεύω αρκετά καλά την έλλειψη περιγραφής. Εξάλλου γι’ αυτό υπάρχουν. Ότι δεν ήταν γραμμένο, ήταν αποτυπωμένο σε εικόνες.

Επειδή είναι graphic novel θα σχολιάσω και κάποια πρόσθετα πράγματα που δεν υπάρχουν σε ένα βιβλίο. Ένα από αυτά είναι το σχέδιό του. Το σχολιάζω πρώτο γιατί είναι αυτό που με κέρδισε από την αρχή. Το σχέδιο λοιπόν είναι αρκετά απλό όσο φυσικά χρειάζεται για να αποδώσει η εικονογράφος αυτό που θέλει. Το σχέδιό της επίσης είναι αρκετά χαρακτηριστικό, κάτι το οποίο παρατήρησα ρίχνοντας μια ματιά και στα άλλα graphic novel που έχει δημιουργήσει. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα στο σχέδιο ήταν ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα χρώματα και πού επιλέγει να τα χρησιμοποιήσει. Για παράδειγμα όταν αναφέρεται στο παρόν όλα είναι έγχρωμα. Όταν όμως αναφέρεται στο παρελθόν όλα είναι ασπρόμαυρα και φυσικά μπλε. Οι σελίδες που είναι για το παρελθόν το μόνο χρώμα που έχουν μέσα είναι το μπλε. Αυτό που κατάλαβα εγώ από τη χρήση του είναι ότι εφόσον ο τίτλος του graphic novel είναι «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα», τα πιο σημαντικά αντικείμενα σε κάθε σελίδα είναι χρωματισμένα με αυτό το τόσο σημαντικό χρώμα για την ηρωίδα. Έτσι, κάνει τον αναγνώστη να το προσέξει και να αναρωτηθεί γιατί άραγε αυτό να είναι το μόνο χρωματισμένο αντικείμενο.

Το εξώφυλλο για ‘μένα ήταν άλλος ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για να το διαβάσω. Αυτό γιατί έδειχνε ακριβώς αυτό που έπρεπε να δείχνει για να με κάνει να αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στην ιστορία. Προφανώς ο τίτλος, που ταιριάζει απίστευτα με το περιεχόμενο του graphic novel, αναφέρεται στην κοπέλα του εξώφυλλου. Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντική; Τι την κάνει τόσο σημαντική;

Ας πάμε τώρα στο περιεχόμενο… Μία πάρα μα πάρα πολύ ρομαντική ιστορία. Αναφέρεται σε δύο ομοφυλόφιλες κοπέλες και την ιστορία τους. Μέσα από την ιστορία έζησα πραγματικά τους προβληματισμούς που έχει ένας ομοφυλόφιλος, τους φόβους του για το αύριο και τις δυσκολίες να αποδεχτεί και να μιλήσει στους άλλους για τη σεξουαλική του ταυτότητα. Δέθηκα πολύ με τους χαρακτήρες παρόλο που το διάβασα πάρα πολύ γρήγορα, επειδή δεν ήταν χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία όλο μυστήριο, δράση και μαγεία, αλλά μία απλή ιστορία αγάπης και πάθους με όλα τα σκαμπανεβάσματα που έχει μία σχέση. Η ζωή τους ήταν απολύτως φυσιολογική. Με τους φίλους, τους γονείς τους, τις σπουδές τους, την καθημερινότητά τους.

Η αρχή και το τέλος του ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Ο τρόπος που άρχιζε με σκέψεις της μίας εκ των δύο πρωταγωνιστριών σε έβαζε αμέσως στο νόημα και πώς θα κυλήσει η ιστορία. Το τέλος αν και δραματικό σου άφηνε μία αίσθηση γαλήνης, ότι παρόλα όσα συνέβησαν αυτά τα δύο κορίτσια έζησαν ό,τι ομορφότερο μπορούσαν να ζήσουν και ήταν ευτυχισμένες. Έφτασαν την ευτυχία… για όσο διήρκεσε αυτή… Πάντως την έφτασαν…

Σας προτείνω όχι μόνο να το διαβάσετε, αλλά και να το αγοράσετε γιατί αξίζει να το έχετε στη συλλογή σας.

Καλή ανάγνωση! Τα λέμε στην επόμενη παρουσίαση.

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι – Λένα Μαντά

SPITI_STO_POTAMI

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Λένας Μαντά

Σελίδες: 594

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε: 2008

Είδος: Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…» Η Μελλισάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή μεγαλώνουν με τη μητέρα τους σ’ ένα χωριό στον Όλυμπο, δίπλα σ’ ένα ποτάμι. Αυτό που επιθυμούν και οι πέντε είναι να γνωρίσουν τη ζωή μακριά από το πατρικό τους. Και θα το καταφέρουν! Η μοίρα θα τις στείλει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κάνοντας το όνειρο πραγματικότητα. Μόνο που καμιά φορά, τα όνειρα γίνονται εφιάλτες που στοιχειώνουν και κυνηγούν… Πέντε γυναίκες, πέντε ζωές συγκλονιστικές, γεμάτες έρωτα και ανατροπές, ενώ το σπίτι δίπλα στο ποτάμι περιμένει υπομονετικά αυτό που ξέρει ότι θα συμβεί…

Αστέρια Goodreads: 3.82

Αστέρια δικά μου: 2

Αχ… πόσα πολλά έχω να πω γι’ αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως η παρουσίασή μου δε θα τελειώσει ποτέ. Γι’ αυτό μάλλον πρέπει να περιορίσω αυτά που θέλω να πω. Αρχικά πρέπει να σας πω ότι αυτό το βιβλίο για ‘μένα ήταν μία απογοήτευση σχετικά με όλα όσα είχα ακούσει τόσο καιρό γι’ αυτό. «Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει», «Το βιβλίο που έκανε γνωστή τη Λένα Μαντά», «Εξαιρετικό βιβλίο». Για να μη σχολιάσω τώρα τα σχόλια των αναγνωστών στο τέλος του βιβλίου…

Η αλήθεια είναι ότι δε θέλω εδώ να κρίνω την άποψη των άλλων, επειδή είναι καθαρά θέμα γούστου αν σου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι. Εδώ απλά θα πω τη δική μου άποψη γι’ αυτό, όσο σκληρή και να είναι. Εξάλλου δημοκρατία έχουμε… Ναι… δεν είμαι και τόσο σίγουρη τελικά… τέλος πάντων… Εδώ λοιπόν θα πω πώς μου φάνηκε εμένα το βιβλίο.

Θα αρχίσω από τον τίτλο που πραγματικά αντιπροσωπεύει πολύ καλά ποιο είναι το ζήτημα όλου του βιβλίου. Το σπίτι που είναι δίπλα στο ποτάμι. Αυτό και μόνο. Το εξώφυλλο επίσης ταιριάζει πάρα πολύ, μιας και μας δείχνει το σπίτι της ιστορίας και φυσικά το περιβόητο ποτάμι. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο μας αναφέρει αρχικά τα λόγια της δύσμοιρης αυτής μάνας της ιστορίας μας, που λέει συνολικά 5 φορές και αναφέρονται άλλες τόσες στην ιστορία κάθε κόρης. Κατά τ’ άλλα η υπόλοιπη σου δίνει μία γεύση από αυτό που θα ακολουθήσει μέσα στο βιβλίο.

Τώρα πάμε στα πιο σημαντικά μέρη του βιβλίου. Πρώτα απ’ όλα τα 5 κορίτσια που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο θέλουν να φύγουν από το σπίτι τους γι’ αυτό και κάνουν πώς και πώς να παντρευτούν. Έτσι τον 1ο που βρίσκουν και τους δίνει λίγη σημασία τον παντρεύονται και φεύγουν από το χωριό, το σπίτι, το ποτάμι και τη μάνα τους. Ωραία. Πόσο, μα πόσο κλασσικό μπορεί να είναι όλο αυτό; Δηλαδή έλεος… Μετά από αυτό ξεκινούν οι ιστορίες των κοριτσιών αφού φύγουν από το χωριό. Για κάθε κοπέλα έχει αφιερωθεί και ένα κεφάλαιο του βιβλίου.

Σε αυτό το σημείο ξεκινούν τα πιο «γελοία» πράγματα που παρατήρησα.

Όλες οι κοπέλες καλλονές… Ε ναι, βέβαια. Όλα τα κορίτσια που γεννιούνται και μεγαλώνουν κοντά στον Όλυμπο παίρνουν μάλλον την ομορφιά και τη χάρη των Ολύμπιων θεών… Όλες ξανθές, καλλίγραμμες, με μελιά μάτια. Η αλήθεια είναι πως όταν διάβαζα την περιγραφή των κοριτσιών έβαζα τα γέλια κάθε φορά που συνειδητοποιούσα πόσο όμορφα ήταν όλα. Το επόμενο άκρως ενοχλητικό για ‘μένα ήταν το γεγονός ότι όλες έπαθαν τα δέκα κακά της μοίρας τους. Δηλαδή τόση ίντριγκα, κλάμα, πόνος και δυστυχία δεν έχει υπάρξει σε κανένα άλλο βιβλίο. Αυτό βέβαια εμένα αντί να με συγκινήσει, όπως ήταν και το πιο φυσιολογικό, με νευρίαζε επειδή γινόταν συνεχώς επίτηδες απλά και μόνο για να κλάψει ο αναγνώστης κι όχι επειδή ήθελα να γράψει κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να είναι το βιβλίο με τους περισσότερους θανάτους απ’ όσα βιβλία έχω διαβάσει μέχρι τώρα… Επίσης, ήταν πολύ ακραίο το γεγονός ότι τα κορίτσια δεν επικοινωνούσαν για πολλά χρόνια, περίπου είκοσι, με τη μητέρα τους. Όπως και να έφυγαν από το χωριό, ό,τι και να τους συνέβη, όσο κι αν όλα αυτά είναι γέννημα της φαντασίας της συγγραφέως, αυτό ήταν πολύ πολύ άσχημο.

Για το τελευταίο πράγμα που δεν μου άρεσε στο βιβλίο θα κάνω έναν μικρό πρόλογο.

Θεωρώ πως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στον αναγνώστη ενός βιβλίου όταν το αρχίζει, είναι να υποψιάζεται ή ακόμα και να είναι σχεδόν σίγουρος για το τι θα συμβεί στο τέλος. Αυτό λοιπόν συνέβη σε ‘μένα σχεδόν με το που άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο. Για την ακρίβεια μόλις άκουσα τη μάνα να λέει τα λόγια,

 «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…»

ήξερα ή μάλλον υποψιαζόμουν τι θα γίνει στο τέλος.

Για να μην λέω όμως μόνο αρνητικά γι’ αυτό το τόσο επιτυχημένο βιβλίο, θέλω να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή που έβαλε η κυρία Λένα Μαντά στο τέλος και ταίριαξε απίστευτα με όσα έγιναν. Επίσης ήταν ένα βιβλίο με πολύ απλά γραφή και όχι πολλούς προβληματισμούς, που διαβάζεται εύκολα. Υπήρξαν στιγμές που ακόμα κι εγώ που δεν μου άρεσε αρκετά το βιβλίο, δάκρυσα, αν και θεωρώ πως με τόσα τραγικά γεγονότα που συνέβαιναν απανωτά θα ήταν δύσκολο να μην δακρύσει κάποιος. Η κάθε ιστορία έχει τη διαφορετικότητά της, κάτι που θα τραβήξει αρκετά ιδιαιτέρως το γυναικείο κοινό.

Εμένα φυσικά όπως θα καταλάβατε από αυτά που έγραψα δε μου άρεσε και τόσο μιας και το θεωρώ ως ένα αρκετά κοινότυπο βιβλίο. Δηλαδή ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είχε σκεφτεί και να γράψει ο κάθε άνθρωπος που είχε λίγη, πολύ λίγη φαντασία. Οι καλές κριτικές που έχει λάβει θεωρώ πως είναι υπερβολικές. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία και τελικά καλά έκανα τόσο καιρό. Επιστρέφω και πάλι στην ξένη μέχρι να βρεθεί ελπίζω αυτή τη φορά κάτι αξιόλογο.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις θέλω να αναφέρω για ακόμα μία φορά ότι παραπάνω είναι απλά η άποψη μιας αναγνώστριας και τίποτα παραπάνω. Τα λέμε στην επόμενη κριτική!

Καλή ανάγνωση.