Σκοτάδι Βαθύ, Δίχως Άστρα – Στίβεν Κινγκ

16028461

Σκοτάδι Βαθύ, Δίχως Άστρα του Στίβεν Κινγκ

Σελίδες: 459

Εκδοτικός Οίκος: Bell

Εκδόθηκε: 2012

Είδος: Μυστήριο, Ψυχολογικό θρίλερ, Τρόμου

Περίληψη: Ποτέ δεν ξέρουμε πραγματικά τους άλλους, κι ακόμα λιγότερο τον εαυτό μας…

Ένας ήσυχος άνθρωπος ανακαλύπτει ότι μέσα του κατοικεί κάποιος «άλλος», ικανός για το χειρότερο έγκλημα…

Μια επιτυχημένη συγγραφέας κάνει το λάθος να στρίψει στον επαρχιακό δρόμο που της προτείνουν…

Ένας άντρας πιστεύει πως μπορεί να κλείσει μια συμφωνία με το διάβολο χωρίς να χάσει…

Και μια γυναίκα θεωρεί πως έχει έναν ήρεμο, καλό γάμο, ώσπου κάνει μια αποτρόπαια ανακάλυψη στο γκαράζ του σπιτιού της…

Τέσσερις εμπνευσμένες «μαύρες» ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στον μεταφυσικό και τον απτό τρόμο, τέσσερις μαγικές εικόνες όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και το πιο ανεξερεύνητο μυστήριο παραμένει η ίδια η ανθρώπινη ψυχή. Μάστορας του απαιτητικού είδους της νουβέλας, ο King υπογράφει ένα έργο ισάξιο των πρώτων, αριστουργηματικών, συλλογών του. Ένα υποβλητικό κουαρτέτο με βαθιά σκοτεινιά, δίχως άστρα…

Αστέρια Goodreads: 3.98

Αστέρια δικά μου: 5

Επιτέλους πήρα την απόφαση να γράψω για ένα από τα βιβλία που διάβασα μέσα στο καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, αυτό το βιβλίο το διάβασα κατά τη διάρκεια των ολιγοήμερων διακοπών μου στη Νάξο. Αχ τι ωραία που ήταν… Για να πω την αλήθεια, δεν νομίζω να ήταν το καταλληλότερο βιβλίο για διακοπές. Για να το διαβάζει κανείς στην ξαπλώστρα, ακούγοντας τη θάλασσα, αλλά εγώ ήθελα σαν τρελή να το διαβάσω και δεν άντεξα μέχρι να έρθει ο χειμώνας και να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα γι’ αυτό.

Το βιβλίο αυτό αποτελείται από 4 μικρές ιστοριούλες τρόμου. Θα μου πείτε τώρα, «Μα πώς είναι δυνατόν να τρομάξω με ένα βιβλίο;». Κι όμως, σε πολλά σημεία κοίταξα γύρω μου ή πίσω μου, κυρίως όταν διάβαζα βράδυ… Η 1η ιστορία λέγεται «1922» και είναι η μεγαλύτερη ιστορία του βιβλίου. Δε θα σας πω πολλά λόγια για να μη σας κάνω spoiler για την ιστορία, αλλά αυτό που θα σας πω είναι ότι ενώ στην αρχή η ιστορία δεν είναι κάτι το τρομερό, η 1η φράση της ιστορίας με τράβηξε αφάνταστα.

«Ονομάζομαι Γουίλφρεντ Λίλαντ Τέιμς και αυτή είναι η ομολογία μου.»

Λες αμέσως, «Ωχ τι γίνεται τώρα εδώ;». Ξεκινάει έτσι και μετά αρχίζει να σου διηγείται το τι συνέβη και αφήνει αυτή την ομολογία. Και η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν περιμένει στην αρχή αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια…

Η 2η ιστορία λέγεται «Ο μεγάλος οδηγός». Πραγματικά όσο τη διάβαζα ήμουν εξοργισμένη. Νομίζω πως σε αυτήν την ιστορία όλες οι γυναίκες θα είναι εξοργισμένες! Πολύ αγωνία για το πώς θα καταλήξουν τα πράγματα και πώς θα τελειώσει η περιπέτεια της πρωταγωνίστριας.

«Το πανηγύρι της επέκτασης» είναι η 3η και αγαπημένη μου ιστορία. Απ’ ότι είδατε και στην περίληψη του βιβλίου, ένας άντρας νομίζει ότι θα κλείσει συμφωνία με τον διάβολο χωρίς να χάσει… Τελικά τι θα συμβεί στο τέλος. Τέλεια ιστορία με πολύ αγωνία. Εγώ κάποια στιγμή σκέφτηκα μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για να πετύχει αυτά που θέλει και τρόμαξα. Μπορεί οι συμφωνίες με τον διάβολο να μην γίνονται στην πραγματικότητα, αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Είναι πραγματικά τρομακτικό!

Η 4η και τελευταία ιστορία πριν το υστερόγραφο του συγγραφέα λέγεται «Ένας καλός γάμος». Η ιστορία ενός αγαπημένου ζευγαριού με άσχημη κατάληξη. Τι συμβαίνει ότι ο άνθρωπος που ζεις τόσα χρόνια δεν είναι αυτός που νομίζεις;

Τέλος, το βιβλίο κλείνει με το υστερόγραφο του συγγραφέα που λέει μερικά πράγματα για τις ιστορίες του.

Ένα καταπληκτικό βιβλίο που με έκανε πολλές φορές ν’ανατριχιάσω, να αναρωτηθώ τι θα γινόταν αν όλες αυτές οι ιστορίες ήταν πραγματικές και να αγαπήσω ακόμα περισσότερο το ταλέντο και τα βιβλία του Στίβεν Κίνγκ.

Blue Monday – Nicci French

13136647

Εκδοτικός Οίκος: Διόπτρα

1η έκδοση : 2011

 

Είδος: Μυστήριο, Αστυνομικό, Θρίλερ

Περίληψη: ΔΕΥΤΕΡΑ
Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΤΑ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ…

Μία κοινωνία σοκαρισμένη.
Η φωτογραφία του μικρού Μάθιου στις εφημερίδες φάρος και ελπίδα στην αναζήτησή του. 
Η ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν ανήσυχη αντικρίζει την εικόνα του μικρού παιδιού και έρχονται στο νου της τα παράξενα και νοσηρά όνειρα ενός ασθενούς της. Όνειρα που περιγράφουν και με την παραμικρή λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του παιδιού που τόσο λαχταρά να αποκτήσει ο ασθενής της. Εικόνες πανομοιότυπες…
Απλή σύμπτωση; Παιχνίδια του μυαλού; Ή υπάρχει έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να σχετίζονται οι δύο υποθέσεις; Πώς μπορεί η Φρίντα να παραβιάσει το ιατρικό απόρρητο; Πόσο θα βοηθήσουν οι ψυχαναλυτικές γνώσεις της στην εξιχνίαση της υπόθεσης; Και πώς εμπλέκεται σε όλα αυτά μία απαγωγή που είχε γίνει είκοσι χρόνια πριν;
Η Φρίντα θα βρεθεί να πρωτοστατεί στον αγώνα δρόμου για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του απαγωγέα. Μόνο που αυτός ο αγώνας δεν είναι μια κούρσα φυσικής αντοχής. Η Φρίντα πρέπει να κατεβεί ως τα πιο σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού ενός ψυχοπαθούς, προκειμένου να βρει τις απαντήσεις για το αν ο Μάθιου είναι ζωντανός και πού μπορεί να βρίσκεται.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ 
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΜΕΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

Αστέρια Goodreads: 3.66

Αστέρια δικά μου: 5

Αχ αυτό το βιβλίο… Μου το πρότεινε ένας πολύ καλός μου φίλος πριν από περίπου 2 με 3 χρόνια. Για να πω την αλήθεια δεν μου το πρότεινε απλά, αλλά εδώ και τόσα χρόνια με πρήζει να το διαβάσω. Πάντα έλεγα ότι θα το αγοράσω για να το διαβάσω, αλλά πάντα έβρισκα κάποιο άλλο κι έτσι δεν το αγόραζα… Δεν άντεξε λοιπόν άλλο το παιδί κι έτσι μου το έκανε δώρο στα γενέθλιά μου μαζί με τα δύο επόμενα βιβλία της σειράς που μου τα έφεραν δύο άλλοι φίλοι μου.

Ενώ το ξεκίνησα κάπως διστακτικά και με το ζόρι μπορώ να πω, γιατί είχα ακούσει ότι η υπόθεση εξελίσσεται πολύ αργά, στην πορεία με συνεπήρε η ιστορία και το διάβασα με μεγάλο κέφι και αγωνία. Θεωρώ πως αυτό που με τράβηξε εμένα περισσότερο σε αυτήν την ιστορία ήταν οι αναφορές στην ψυχολογία. Η πρωταγωνίστρια είναι ψυχοθεραπεύτρια και ο πρωταγωνιστής είναι ο θεραπευόμενός της. Για ‘μένα που έχω άμεση σχέση με την ψυχολογία ήταν πολύ συναρπαστικό να προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει.

Τα αρνητικά του για ‘μένα ήταν ότι μπορούσα να προβλέψω πολλές φορές τι θα συμβεί στην πορεία της υπόθεσης και στο τέλος με άφησε με ένα μεγάλο ερώτημα που απ’ όσο γνωρίζω δε θα μου λυθεί ούτε στο δεύτερο βιβλίο. Αν και πολλές φορές υπήρχαν αρκετές ανατροπές, προσπαθούσα συνεχώς να καταλάβω τι θα γίνει και τις περισσότερες το έβρισκα. Πάντως συνολικά ήταν ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο με ωραία ανάπτυξη χαρακτήρων και όμορφη πλοκή. Είχε πολύ αγωνία αλλά καλό είναι όποιος το διαβάσει να μην πολυσκέφτεται τη συνέχεια, να μην προσπαθεί να ανακαλύψει τι θα συμβεί. Να το διαβάσει απλά και να μάθει την ιστορία.

Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα μυστηρίου το Blue Monday είναι ένα υπέροχο βιβλίο για εσάς. Διαβάστε το και ταξιδέψτε στα άδυτα του ανθρώπινου μυαλού μαζί με την ψυχολόγο Frida Klein.

Καλή ανάγνωση!

 

Το δωμάτιο του κακού – Erik Axl Sund

to_domatio_tou_kakou

Το δωμάτιο του κακού των Erik Axl Sund

Σελίδες: 463

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε: 2013

Είδος: Μυστήριο, Ψυχολογικό θρίλερ

Περίληψη: Όταν ο Σάμουελ Μπάι ήταν παιδί, πολεμούσε στις άγριες συγκρούσεις της Σιέρα Λεόνε στην Αφρική. 
Όταν η Βικτόρια Μπέργμαν ήταν παιδί, ένα ανεξιχνίαστο τραύμα σφράγισε την ύπαρξή της και, σαράντα χρόνια μετά, δε λέει να κλείσει. 
Αυτοί οι δύο στιγματισμένοι άνθρωποι μοιράζονται το ίδιο πρόβλημα: παρουσιάζουν συμπτώματα σοβαρής διαταραχής της προσωπικότητας, και η ψυχοθεραπεύτρια Σοφία Ζέτερλουντ προσπαθεί να τους βοηθήσει. Την ίδια περίοδο ένα αγόρι βρίσκεται νεκρό σε ένα πάρκο στο κέντρο της Στοκχόλμης, με εμφανή σημάδια από βασανιστήρια. Το αγόρι ήταν μετανάστης, και η υπόθεση περνάει γρήγορα σε δεύτερη μοίρα. Παρ’ όλα αυτά, η κακοποίηση που υπέστη ήταν τόσο βάναυση, ώστε η ντετέκτιβ Ζανέτ Σίλμπεργ να αναρωτιέται πόσο πόνο μπορεί να αντέξει κανείς προτού μετατραπεί και ο ίδιος σε θηρίο. 
Οι δρόμοι της Σοφίας και της Ζανέτ διασταυρώνονται. Καθώς οι δύο γυναίκες συνδέονται όλο και περισσότερο, η παράνοια κι ένα σωρό ανατριχιαστικά μυστικά έρχονται να απειλήσουν την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα του Παλιού Ενσέντε, στα προάστια της σουηδικής πρωτεύουσας. 
ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ είναι ένα θρίλερ γύρω από την προδοσία και το κακό που αυτή μπορεί να προκαλέσει στους ανθρώπους. Χωρίς προηγούμενο στη σκανδιναβική λογοτεχνία, αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα είναι το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Βικτόριας Μπέργμαν, η οποία έχει μεταφραστεί σε 34 χώρες και αποτελεί ήδη ένα σαρωτικό εκδοτικό φαινόμενο.

Αστέρια Goodreads: 3.67

Αστέρια δικά μου: 5

Το δωμάτιο του κακού είναι το 1ο βιβλίο της τριλογίας της Βικτόριας Μπέργμαν και είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τη φετινή χρονιά. Ήταν αυτό ακριβώς που έψαχνα. Ένα βιβλίο μυστηρίου και πολύ ανατριχιαστικό. Για να μην τα λέω μπερδεμένα από τον ενθουσιασμό μου θα ξεκινήσω σιγά σιγά από την αρχή.

Αυτό που με έκανε να το αγοράσω ήταν το εξώφυλλό του. Πολύ κόσμο αυτό το εξώφυλλο τον απωθεί από το να το αγοράσει, αλλά εμένα μου κίνησε το ενδιαφέρον μιας και λίγες μέρες πριν είχα κάνει στο μεταπτυχιακό μου μάθημα για την παιδική κακοποίηση. Μη μου πείτε ότι από το εξώφυλλο δε σας πάει το μυαλό σε παιδική κακοποίηση; Εμένα πήγε εκεί αμέσως. Αποφάσισα λοιπόν να το πάρω.

Όταν το διάβασα συνειδητοποίησα πόσο πολύ ταίριαζε το εξώφυλλο με το περιεχόμενο αλλά και πόσο καλογραμμένο ήταν αυτό το βιβλίο. Δεν το βαρέθηκα καθόλου αντιθέτως ήθελα να διαβάζω κάθε μέρα όλο και περισσότερο για να δω πώς θα καταλήξουν τα πράγματα στο τέλος. Είχα μία περίεργη διαίσθηση από την αρχή ότι θα μου αρέσει, όπως κι έγινε.

Αυτό που με κέρδισε περισσότερο ήταν ότι το βιβλίο χωριζόταν σε μικρά κεφαλαιάκια που με έκαναν να μη βαρεθώ ούτε στιγμή και μου κινούσαν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον. Οι δύο συγγραφείς που έγραψαν το βιβλίο αναφέρουν στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ότι έγραφαν ένα κεφάλαιο ο ένας, ένα ο άλλος. Γι’ αυτό ίσως και τα κεφάλαια ήταν τόσο μικρά. Οι χαρακτήρες ενώ ήταν πάρα πολλοί, ήταν φανταστική αποτυπωμένοι και ο καθένας έχει κάτι να πει μέσα από την προσωπικότητά του. Οι δύο βασικές ηρωίδες είναι απίστευτες, η καθεμία με τη δική της ξεχωριστή προσωπικότητα. Η πλοκή του φοβερή με πολλά αναπάντεχα σημεία που με άφησαν κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα.

Για να πω την αλήθεια αυτό το βιβλίο είχε μία ξεχωριστή άποψη και ψυχολογία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς αλλά μιας και έχω σπουδάσει και ψυχολογία με έκανε να ενδιαφέρομαι περισσότερο γι’ αυτά που διαβάζω και μπορεί και γι’ αυτόν τον λόγο να μου άρεσε και τόσο πολύ. Είναι γραμμένα όλα τόσο σκοτεινά, τόσο ανατριχιαστικά που πολλές φορές με φόβισε ενώ δεν είναι βιβλίο τρόμου.

Για το τέλος άφησα κάτι πάρα πολύ ξεχωριστό που παρατήρησα και ακόμα δεν έχω εξηγήσει γιατί υπήρχε. Στα κεφάλαια που περιγράφει το δωμάτιο του κακού που αναφέρεται και ο τίτλος του βιβλίου και το μέρος γενικότερα που βρισκόταν, ξεκινάει με τον τίτλο του πχ. το σπίτι, το παράθυρο κτλ. και μετά τον τίτλο συνεχίζει να γράφει με μικρό γράμμα στην αρχή της παραγράφου. Αυτό γίνεται σε όλα τα κεφάλαια που αναφέρεται σε αυτό. Περισσότερο αναφέρω αυτό το σημείο μήπως κάποιος έχει καταλάβει τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει και αν έχει κάποιον σκοπό ή απλά η αρχή εννοείται πως γίνεται από τον τίτλο και όχι από την αρχή της παραγράφου. Αλλά και πάλι γιατί συμβαίνει μόνο σε αυτά τα κεφάλαια;

Για να κλείσω και αυτήν την παρουσίαση θέλω να πω για άλλη μία φορά ότι είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κάποιος, όχι μόνο για την πλοκή του αλλά και για να μάθει πράγματα περί ψυχολογίας που δε γνωρίζει και είναι πολύ ενδιαφέροντα, αλλά και για το πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος και τι συμβαίνει γενικότερα σε πολλά μέρη του κόσμου. Μπορεί αυτά τα μέρη να βρίσκονται μακριά μας αλλά υπάρχουν και αυτοί που ζουν εκεί είναι άνθρωποι σαν όλους εμάς.

Αυτά για την ώρα. Καλό βράδυ και καλή ανάγνωση!

 

 

Ο παραβάτης της 7ης εντολής – Agatha Christie

n70

Ο παραβάτης της 7ης εντολής της Agatha Christie

Σελίδες: 221

Εκδοτικός Οίκος: Λυχνάρι

Εκδόθηκε: 1997

Είδος: Μυστήριο, Θρίλερ, Έγκλημα

Περίληψη: Στο Σαιντ Μαίρη-Μηντ, αυτό το ήσυχο και ειρηνικό χωριουδάκι, όπου όλοι τρέφουν ο ένας για τον άλλον, μόνο συμπάθειες και τρυφερά αισθήματα, ο Συνταγματάρχης Πρόδερο συγκεντρώνει όλο το μίσος και την αντιπάθεια. Ακόμα κι ο εφημέριος του χωριού, κάποια Τετάρτη μεσημέρι, παρατήρησε – άπρεπο φυσικά για το σχήμα του – πώς όποιος σκότωνε τον συνταγματάρχη, θα έκανε… μια θεάρεστη πράξη. Κάτι παρόμοιο θα έλεγε και η Λέτις, η κόρη του συνταγματάρχη από τον πρώτο του γάμο. Έτσι, όταν κάποιο μεσημέρι, ο εφημέριος βρίσκει τον Πρόδερο νεκρό, χτυπημένο εξ επαφής μ’ ένα Μάουζερ μικρού διαμετρήματος, ο κύκλος των υπόπτων είναι τόσο ευρύς που θα φέρει σε απόγνωση τον αστυνόμο Σλάκ, κάνοντας τη διαπίστωση πώς ένα σωρό άνθρωποι επιθυμούσαν το θάνατό του. Ποιος σκότωσε λοιπόν; Ποιος, ανεξάρτητα από ελατήριο, είχε και το κουράγιο να στηρίξει το όπλο στον κρόταφο αυτού του μισητού ανθρώπου και να πιέσει τη σκανδάλη; Η μις Μάρπλ, αυτή η αμίμητη γεροντοκόρη, που έχει τη συνήθεια να παρακολουθεί από το ορμητήριό της με ένα ζευγάρι κυάλια τα πουλιά και τους ανθρώπους, μπορεί να είδε ή να ξέρει κάτι, μα σίγουρα κάποια θεωρία θα έχει να «ξεφουρνίσει» που θα φέρει σε πραγματική απόγνωση το δράστη καθώς θα βλέπει να αποκαλύπτεται…

Αστέρια Goodreads: 3.98

Αστέρια δικά μου: 3

Για μένα αυτό το βιβλίο δεν ήταν ούτε καλό, ούτε κακό. Από την αρχή το αγόρασα γιατί ήθελα να διαβάσω ένα κλασσικό βιβλίο μυστηρίου και ήξερα πώς θα διαβαθμιζόταν η πλοκή της ιστορίας. Φυσικά περίμενα ότι θα με ενθουσιάσει περισσότερο αλλά δεν μπορώ να πω ότι με απογοήτευσε κιόλας. Όπως είπα και στην αρχή ήταν κάτι μέτριο για ‘μένα και τη σημερινή εποχή φαντάζομαι.

Δεν μπορώ φυσικά να παραλείψω το πότε γράφηκε το βιβλίο. Η Agatha Christie έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο το 1930. Τότε ήταν άλλα τα πρότυπα και οι συνήθειες της κοινωνίας, γι’ αυτό ίσως μερικά πράγματα μέσα στο βιβλίο ξενίσουν τον αναγνώστη. Εμένα μερικά μου φάνηκαν υπερβολικά δεδομένης της εποχής που τα διαβάζω φυσικά. Κατά τη γνώμη μου η εποχή είναι ένα μειονέκτημα γιατί μπορεί να κάνει κάποιον να χαρακτηρίσει αρνητικά το βιβλίο ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που φταίει αλλά η εποχή που γράφηκε. Εγώ προσπάθησα να το παραβλέψω αυτό και να θεωρήσω ότι όλα αυτά που διάβαζα γίνονταν και σήμερα. Για παράδειγμα το πιάσιμο του χεριού μιας κοπέλας από έναν άντρα τότε γινόταν θέμα κουτσομπολιού ενώ σήμερα φαίνεται κάπως «παιδικό».

Εκτός από το άθλιο περιτύλιγμά του, εννοώ το εξώφυλλο, τα χαρτί και κάποια ορθογραφικά, ήταν ένα καλό βιβλίο. Είχε μυστήριο και αγωνία για το ποιος τελικά είναι ο δολοφόνος. Πέρα από αυτά φυσικά η πλοκή ήταν πολύ συνηθισμένη. Κάποιος δολοφονείται σε ένα χωριό και όλοι ψάχνουν τον δολοφόνο, ενώ φαίνεται πως οι ύποπτοι είναι πολλοί. Όλη αυτή η συνταγή αν και αρκετά συνηθισμένη νομίζω πως τελικά με τράβηξε με τις ανατροπές που είχε και καταλήγοντας τελικά τη λύση του μυστηρίου.

Αυτό που με δυσαρέστησε ιδιαιτέρως ήταν ότι ενώ το βιβλίο είναι από τη σειρά της Μις Μάρπλ, δηλαδή η Μις Μάρπλ είναι αυτή που ουσιαστικά καταλήγει στη λύση του μυστηρίου, σε όλο το βιβλίο διηγείται την ιστορία ο εφημέριος του χωριού. Η Μις Μάρπλ εμφανίζεται σε ελάχιστα σημεία και φυσικά στο τέλος που βρίσκει τον δολοφόνο.

Πέρα λοιπόν από το παραπάνω μειονέκτημα και τη συνηθισμένη εξέλιξη λόγω της εποχής που γράφηκε, ήταν ένα καλό βιβλίο για να σας κρατήσει για λίγο συντροφιά μιας και είναι και αρκετά μικρούλι. Παρόλα αυτά αν σας αρέσουν τα βιβλία με τις πολλές ανατροπές και την έξυπνη υπόθεση, μην το προτιμήσετε.

Καλή ανάγνωση!

 

 

22/11/63 – Stephen King

22/11/63 Stephen King

22/11/63
Stephen King

22/11/63 του Stephen King

Σελίδες: 848

Εκδοτικός Οίκος: Bell

Εκδόθηκε : 8 Νοεμβρίου το 2011

Είδος: Θρίλερ, Επιστημονική Φαντασία

Περίληψη: Στις 22 Νοεμβρίου του 1963 τρεις πυροβολισμοί αντήχησαν στο Ντάλας. Ο Πρόεδρος Κένεντι έπεσε νεκρός, και άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος. Κι αν κάποιος μπορούσε να γυρίσει πίσω και να τον αλλάξει ξανά…; Ο τριανταπεντάχρονος καθηγητής αγγλικής φιλολογίας Τζέικ Έπινγκ ζει ήσυχα στο Λίσμπον Φολς του Μέιν. Ώσπου μια μέρα, ο φίλος του ο Αλ του εκμυστηρεύεται ένα μυστικό… Η αποθήκη στο μικρό εστιατόριό του είναι μια πύλη στο χρόνο –βγάζει σε μια συγκεκριμένη μέρα του 1958. Κι ο Αλ κάνει στον Τζέικ μια παράξενη πρόταση: Να γυρίσει στο παρελθόν και να προσπαθήσει να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Τζέικ έχει πολλούς λόγους να δεχτεί. Κι έτσι ξεκινάει μια καινούρια ζωή σ’ ένα διαφορετικό κόσμο, τον κόσμο του Αϊζενχάουερ και του Έλβις, όπου τα αμερικάνικα αυτοκίνητα είναι τεράστια, τα κορίτσια φοράνε σοσόνια και το κάπνισμα επιτρέπεται παντού. Σ’ αυτό τον κόσμο ο Τζον Κένεντι είναι ακόμη ένας νέος γερουσιαστής κι ο Τζέικ, στην καινούρια του πόλη, ερωτεύεται επικίνδυνα μια όμορφη βιβλιοθηκάριο. Κανείς δεν έχει ακούσει να μιλάνε για τον διαταραγμένο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, αλλά, αναπόφευκτα, κάθε βήμα οδηγεί σ’ αυτόν και στο Ντάλας, όπου το παρελθόν γίνεται ασφυκτικά αγωνιώδες και η Ιστορία μπορεί να πάψει πια να είναι όπως την ξέρουμε.
Το ταξίδι στο χρόνο δεν ήταν ποτέ τόσο πιστευτό. Ούτε τόσο τρομακτικό.

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Αυτό το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου πραγματικά κατά τύχη. Θα τα εξηγήσω λοιπόν όλα από την αρχή…

Ήταν Ιούλιος… ήμουν διακοπές… ήλιος… θάλασσα… κι εγώ δεν είχα βιβλίο να διαβάσω στην παραλία. Για μένα ήταν πραγματικά τραγικό, γιατί δεν κάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Τι να κάνω λοιπόν, τι να κάνω… Ευτυχώς πάνω στον πανικό μου βρήκα εκεί κοντά ένα μικρό παντοπωλείο που πούλαγε και μερικά βιβλία. Τότε πέφτει το μάτι μου στο «22/11/63» και στον «Θόλο» του Stephen King. Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα είχα δοκιμάσει να διαβάσω βιβλία του Stephen King αλλά μου είχαν φανεί πολύ κουραστικά, λόγω της απίστευτα λεπτομερούς περιγραφής των γεγονότων και κυρίως των χαρακτήρων. Τουλάχιστον αυτή τη δικαιολογία έλεγα σε όσους με ρωτούσαν γιατί όσα βιβλία του είχα αρχίσει, τα άφηνα στη μέση. Χωρίς να έχω λοιπόν άλλη επιλογή αγόρασα το «22/11/63». Η αλήθεια είναι ότι το διάβασα με αρκετά μεγάλα διαλείμματα αλλά αυτό δε με έκανε να το βαρεθώ, ούτε να ξεχάσω τι γινόταν στην υπόθεση. Ας μπω λοιπόν, μετά από αυτή τη μικρή περιγραφή του πώς έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, στη βασική ανάλυση του βιβλίου πάντα σύμφωνα με τη δική μου άποψη.

Ας αρχίσω πρώτα από το εξωτερικό του. Το εξώφυλλο ενώ δε μ’ εντυπωσίασε αρχικά, νομίζω πως είναι το καταλληλότερο γι’ αυτό που περιγράφεται μέσα σε αυτό το βιβλίο. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι περιέχει αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής, που η αλήθεια είναι πως έκατσα αρκετή ώρα και χάζευα. Επίσης και ο τίτλος είναι πολύ ταιριαστός μιας και είναι η ημερομηνία της δολοφονίας του Κένεντι και αυτό είναι  και το βασικότερο γεγονός που από την αρχή απασχολεί τον ήρωα του βιβλίου. Το επόμενο βήμα στο να πάρει κάποιος ένα βιβλίο είναι ,όπως είχα πει και στο πώς βαθμολογώ τα βιβλία, η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Αν και ικανοποιητική όταν την είχα πρωτοδιαβάσει δεν μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Έλεγα «εντάξει αρκετά καλή, αλλά τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει κάποιος που πηγαίνει στο παρελθόν για να σώσει τον Κένεντι;» Κι όμως τα πράγματα μέσα στο βιβλίο δεν ήταν και τόσο απλά. Εντάξει βέβαια υπήρχε η αμερικάνικη υπερβολή του τύπου «Αν σωζόταν ο Κένεντι θα άλλαζε ο κόσμος» αλλά αυτό το παρέβλεψα επειδή και ο ίδιος ο King είναι Αμερικάνος και είναι κάπως φυσιολογικό. Εξάλλου το έχουν λίγο πολύ το ίδιο σε ό,τι φτιάχνουν… πχ. ταινίες, σειρές, βιβλία κτλ.

Όταν λοιπόν πήρα την απόφαση να το αγοράσω, άρχισα να το διαβάζω με κάποια επιφύλαξη επειδή όπως ανέφερα και παραπάνω είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν να διαβάσω βιβλία του King και με είχαν κουράσει απίστευτα. Το συγκεκριμένο όμως βιβλίο από τις πρώτες κιόλας σελίδες μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δε με άφησε να βαρεθώ με τις περιγραφές. Για παράδειγμα μέσα στο βιβλίο περιγράφει πώς ήταν η ζωή των ανθρώπων το 1963, κάτι που για ‘μένα ήταν καινούριο να το διαβάζω. Αν και ήταν λοιπόν όλα αρκετά αναλυτικά δε με κούρασαν καθόλου, ίσα ίσα με έκαναν να θέλω να διαβάζω όλο και περισσότερο.

Ας πω τώρα για το πιο βασικό κομμάτι σε κάθε βιβλίο, την υπόθεσή του. Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν είχε εξαιρετική υπόθεση, γεμάτη αγωνία, συγκίνηση σε πολλές σκηνές, αρκετό ρομάντζο αλλά όχι σαχλό και πολύ πολύ φαντασία όσον αφορά τα ταξίδια στον χρόνο. Από την αρχή είναι απίστευτα ενδιαφέρον επειδή έχει έναν συνδυασμό αληθινών γεγονότων και μη. Εξελίσσεται σταδιακά και πολλές φορές με άφησε πραγματικά με ανοικτό το στόμα για μερικά γεγονότα. Όπως ανέφερε και προηγουμένως είναι τρομερό το πάντρεμα της πραγματικότητας με τη φαντασία. Πολλές φορές σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν τα πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά. Σε αυτό το κομμάτι δεν μπορώ να αναφέρω πολλά για να μην μαρτυρήσω σημεία από την υπόθεση… Πάντως σκέφτηκα πάρα πολλές φορές τι θα μπορούσε να συμβεί στον κόσμο αν όντως υπήρχε μία χρονομηχανή που με αυτή θα μπορούσες να αλλάξεις τον κόσμο. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον…

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο ήρωας ενώ στην αρχή παρουσιάζεται ως ένας ήσυχος άνθρωπος που προσπαθεί να αποφεύγει τους μπελάδες στη συνέχεια πραγματικά η ζωή τους αλλάζει εντελώς, αλλά και ο ίδιος. Κατά τη γνώμη μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Γενικότερα όπως και σε όλα του τα βιβλία ο King έχει κάνει λεπτομερέστατη περιγραφή των χαρακτήρων, της προσωπικότητάς τους, του τρόπου ζωής τους κτλ.

Για να κλείσω αυτήν την πρώτη μου ανάλυση για το βιβλίο «22/11/63» έχω να πω πως είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Από την αρχή μέχρι το τέλος έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ξυπνά στον αναγνώστη πολλά συναισθήματα.  Φυσικά μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του που μάλλον είχα παρεξηγήσει στο παρελθόν, λόγω έλλειψης υπομονής. Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!

Καλό διάβασμα!