Looking for Alaska – John Green

10518900

Looking for Alaska του John Green

Σελίδες: 263

Εκδοτικός Οίκος: Harper Collins

1η έκδοση: 2011

Είδος: Εφηβικό, Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: Ο Miles έχει μία τρομερή εμμονή με τα τελευταία λόγια διάφορων διάσημων ανθρώπων και ειδικότερα με του François Rabelais που λίγο πριν φύγει από τη ζωή είπε: «Πάω ν’ αναζητήσω ένα μεγαλύτερο ίσως» (συγχωρέστε με για την κακή μετάφραση της φράσης, αλλά το βιβλίο δεν υπάρχει ακόμα στα Ελληνικά και τέτοιου είδους φράσεις είναι δύσκολο να αποδοθούν καλά). Αποφασισμένος να μην περιμένει τον θάνατο για μία μεγάλη αναζήτηση, ο Miles πείθει τους γονείς του να τον αφήσουν να φύγει από το σπίτι. Αποφασίζει να φοιτήσει στο σχολείο του Culver Creek κι εκεί αποκτά δύο πολύτιμους φίλους. Ένας είναι ο συγκάτοικός του Chip, που έχει ένα κόλλημα στο να απομνημονεύει ατελείωτες λίστες λέξεων για πλάκα, και την όμορφη και απρόβλεπτη Alaska. Τα παιδιά περνούν μία υπέροχη χρονιά στο σχολείο με πολλά σκαμπανεβάσματα, διαγωνίσματα, γέλιο και αγωνίες για την οικογένεια και τη ζωή. Αλλά η ιστορία φτάνει στην «τελευταία μέρα» που συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός. Ένα γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον Miles και θα τον οδηγήσει σε νέα συμπεράσματα για την αξία του «Μεγαλύτερου Ίσως».

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Το Looking for Alaska είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα που με έκανε να γελάσω, να κλάψω και ν’ αναρωτηθώ για κάποια πράγματα που μπορεί οι περισσότεροι να έχουμε αφήσει στην άκρη ή ακόμα και να τα βαριόμαστε. Γενικά είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο όμως δεν μπορώ να το συγκρίνω με «Το λάθος αστέρι» του ίδιου συγγραφέα που πραγματικά μου έκλεψε την καρδιά. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό και η γλώσσα που το διάβασα. Όπως λέω πολύ συχνά «Είναι διαφορετικό να διαβάζεις κάτι στη γλώσσα σου…».

Για να πω την αλήθεια το βιβλίο έχει μία αρκετά δυνατή αρχή επειδή μαθαίνεις τον ήρωα και τους νέους του φίλους, μία συγκλονιστική εξομολόγηση, που δε θα σας αποκαλύψω, ένα συνταραχτικό συμβάν που με άφησε άναυδη και ένα γαλήνιο τέλος με όμορφα μηνύματα. Περίπου στη μέση του βιβλίου άρχισα να απορώ γιατί όλα ήταν τόσο επίπεδα, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μάθαινα για τη ζωή των ηρώων μας, για τις συνήθειές τους, για τις πλάκες που έκαναν στους καθηγητές τους και γενικά πράγματα που δεν προκαλούν ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε ‘μένα. Ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενα άρχισα να μαθαίνω πράγματα από το παρελθόν των παιδιών που τους έχουν στιγματίσει, που τους έχουν πονέσει και άλλαξε εντελώς η διάθεσή μου γι’ αυτό. Η ιστορία εξελισσόταν τόσο ομαλά, σαν να ήταν όντως όλα αυτά πραγματικότητα. Χωρίς υπερβολές ή δακρύβρεχτα περιστατικά για να προκαλέσουν ενδιαφέρον. Ήταν απλά η ιστορία τριών, κυρίως, νέων που άλλαξαν πολύ μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα λόγω κάποιων γεγονότων και κυρίως ενός συγκλονιστικού περιστατικού. Αφού έγινε το μεγάλο μπαμ και είχα πάθει σοκ άρχισα να το εκτιμώ περισσότερο και να βλέπω πως υπάρχουν πράγματα που όταν τα έχεις στη ζωή σου, σου φαίνονται δεδομένα, μερικές φορές βαρετά και παντοτινά. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που αυτό δεν ισχύει και τότε είναι που αρχίζεις να αλλάζεις και να τα εκτιμάς. Αυτό νομίζω είναι αυτό που μου άφησε περισσότερο αυτό το βιβλίο και φυσικά ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ!

Δε θέλω να γράψω πολλά για την ιστορία, καλύτερα να τη διαβάσετε μόνοι σας και να την απολαύσετε. Αυτό που θέλω μόνο να πω είναι ότι είναι το μοναδικό βιβλίο που ενώ στην αρχή ήταν αρκετά απλό και έλεγα ότι δε θα με ενθουσιάσει, τελικά όταν το ολοκλήρωσα μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία. Σας προτείνω να το διαβάσετε και πιστέψτε με δε θα χάσετε…

ΥΓ. Ελπίζω κάποια στιγμή να εκδοθεί και στα Ελληνικά για να το απολαύσουν και όσοι δε γνωρίζουν Αγγλικά.

Καλό διάβασμα!

Το τέρας έρχεται – Patrick Ness

Το Τέρας Έρχεται

Το Τέρας Έρχεται

Το τέρας έρχεται του Patrick Ness σε εικονογράφηση του Jim Kay

Σελίδες: 215

Εκδοτικός Οίκος: Πατάκη

Εκδόθηκε: 27 Σεπτεμβρίου το 2011

Είδος: δράμα, τρόμος, εφηβικό 

Περίληψη: Το τέρας εμφανίστηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Έτσι κάνουν τα τέρατα. Δεν ήταν όμως αυτό που περίμενε ο Κόνορ, το τέρας του εφιάλτη που έβλεπε σχεδόν κάθε βράδυ από τότε που η μητέρα του ξεκίνησε τις θεραπείες, του εφιάλτη με το σκοτάδι και τον άνεμο και το ουρλιαχτό… Αυτό το τέρας είναι διαφορετικό. Πανάρχαιο, άγριο. Και ζητάει από τον Κόνορ το πιο επικίνδυνο πράγμα απ’ όλα. Την αλήθεια. Ο Πάτρικ Νες πλάθει μια ιστορία ξεκινώντας από την τελευταία ιδέα της Σιόμπαν Ντάουντ, που η ίδια δεν πρόλαβε να γράψει λόγω του πρόωρου θανάτου της από καρκίνο. Σκοτεινό και σαρδόνιο αλλά και οδυνηρά αστείο, είναι ένα εκπληκτικά συγκινητικό μυθιστόρημα για τη συμφιλίωση με την ιδέα της απώλειας. 

Αστέρια Goodreads: 4.30

Αστέρια δικά μου: 4

Trailer: 

 

Αυτό το βιβλίο το είχα δει τυχαία σε ένα γνωστό βιβλιοπωλείο όταν ήμουν κοντά στο ταμείο και μου είχε κάνει εντύπωση το εξώφυλλο αλλά και ο τίτλος του. Το εξώφυλλο γιατί πραγματικά μου προκάλεσε μία ανατριχίλα και ο τίτλος επειδή μου θύμισε πολύ έντονα μία σειρά anime που είχα δει κάποτε. Μόνο και μόνο από αυτά τα δύο είχα πεισθεί να το αγοράσω αλλά προτού το κάνω έριξα και μία ματιά στην περίληψη.

Η ιδέα της ιστορίας ήταν της Siobhan Dowd που όμως δεν πρόλαβε να την υλοποιήσει, όπως αναφέρεται και στην περίληψη, λόγω του πρόωρου θανάτου της. Φυσικά το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της. Νομίζω πως ο Patrick Ness έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά στη μεταφορά αυτής της ιδέας όπως και ο Jim Kay στην εικονογράφησή της. Η γραφή του είναι πάρα πολύ καλή και κατανοητή μιας και το βιβλίο θεωρείται παιδικό – εφηβικό, αν και σε αυτό έχω κάποιες ενστάσεις που θα αναλύσω αργότερα.

Η υπόθεση του βιβλίου επειδή στην αρχή είναι απλή σε κάνει να μην ξέρεις πώς θα εξελιχθεί μετά. Ξέρεις κάποια πράγματα από την αρχή, αλλά δεν ξέρεις πώς συνδέονται με την εμφάνιση του τέρατος ή πώς θα συνδεθούν μετά. Στη συνέχεια μαθαίνεις κι άλλα, κι άλλα και μόνο στο τέλος του βιβλίου μαθαίνεις τελικά γιατί εμφανίστηκε το τέρας και τι ήθελε να πετύχει. Το βιβλίο όπως προανέφερα, θεωρείται παιδικό – εφηβικό, εξάλλου έχει πάρει και βραβείο παιδικού βιβλίου, αλλά εμένα δε μου φάνηκε καθόλου παιδικό. Πρώτον θεωρώ πως έχει μηνύματα και νοήματα που ένα παιδί δε θα έχει ούτε την όρεξη, ούτε την περιέργεια ν’ ανακαλύψει, ειδικά στο κομμάτι που το τέρας λέει τις τρεις ιστορίες στον ήρωα του βιβλίου. Και δεύτερον το θεωρώ αρκετά «τρομακτικό» για παιδιά. Τον λόγο που το λέω τρομακτικό θα τον καταλάβετε αν το διαβάσετε. Εγώ δε θέλω να το αναφέρω τώρα για να μην μαρτυρήσω κομμάτια της υπόθεσης. Για έναν έφηβο πάντως το θεωρώ εξαιρετικό βιβλίο, όπως φυσικά και για έναν ενήλικα. Για μένα δεν έχει σημασία αν ένα βιβλίο θεωρείται παιδικό, εφηβικό ή για ενήλικες. Μπορεί να διαβάσω οτιδήποτε, αρκεί να με τραβήξει η υπόθεσή του ή κάτι από αυτό. Και για να πω την αλήθεια έχω διαβάσει πολλές φορές πανέμορφα εφηβικά βιβλία που δε συγκρίνονται με αυτά που είναι για ενήλικες.

Για τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω και πολλά, μιας και το βιβλίο επικεντρώνεται περισσότερο στον ήρωά του, τον Κόνορ. Μας αναλύει τον χαρακτήρα του, τους φόβους του, τις σκέψεις του, τη συμπεριφορά του. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που σχετίζονται με τον Κόνορ. Πχ. η μητέρα του, η γιαγιά του, ο πατέρας του, κάποιοι συμμαθητές του και το τέρας που κι αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στο βιβλίο μιας και επηρεάζει πάρα πολύ τον Κόνορ.

Το βιβλίο γενικότερα δεν έχει από την αρχή τρομερή αγωνία, την οποία όμως αποκτά προς το τέλος που θες να μάθεις τις απαντήσεις σε κάποια πολύ σημαντικά ερωτήματα που σου δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου. Το βασικότερο και πιο σημαντικό από αυτά είναι «ποια είναι η αλήθεια του Κόνορ;» Θα μάθουμε άραγε στο τέλος του; Ή μήπως όχι;

Καλό διάβασμα!