Το βιβλίο της Κατερίνας – Αύγουστος Κορτώ

ebelkok01

Η ιστορία μου αρχίζει από το τέλος – το δικό της και το δικό μου. Έτσι ξεκινά το Βιβλίο της Κατερίνας, μιας γυναίκας που πάλεψε μια ζωή με την ψυχική αρρώστια, και που, αν νικήθηκε, έζησε και μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη. Μια οικογενειακή σάγκα γεμάτη ζοφερά μυστικά και θανάσιμες ενοχές, ένα βιβλίο μυστηρίου γύρω από έναν αδιανόητο φόνο και τα δυο του θύματα, και μια κατάδυση σε μια ψυχή που συγκλονίζει με το φως και το σκοτάδι της.

Μας λέει η Κατερίνα:

Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ’ αυτούς που θα το διαβάσουν.

Αυτό το βιβλίο, θα πουν, είναι γεμάτο ψέματα. κακοήθειες, ανακρίβειες, παραχάραξη της οικογενειακής μας ιστορίας από ένα μυαλό χολωμένο κι άρρωστο, που γυρεύει εκδίκηση

για τον θάνατο που μόνο του επέλεξε. Ωστόσο εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου, κι από κει και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει, που τον ανακουφίζει. έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε.

Αυτό το βιβλίο με διαλύει.

Αυτό το βιβλίο έχει σκοπό να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια. Μέσα στα κομμάτια μου είμαι.

Κι όποιος την ακούσει δεν θα την ξεχάσει ποτέ.

***

   Αυτό το εξαιρετικό βιβλίο το είχα εδώ και πολύ καιρό στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Μπορεί και έναν χρόνο. Αυτό το διάστημα δε θέλησα ποτέ να το διαβάσω. Ούτε καν να διαβάσω την πρώτη σελίδα, κάτι που κάνω πολύ συχνά για να δω αν θα με συνεπάρει η ιστορία. Νομίζω πως φοβόμουν να το κάνω. Με είχαν τρομάξει οι κριτικές που είχα λάβει, όπως και η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Όταν αποφάσισα να το ξεκινήσω συνειδητοποίησα ότι όλα όσα λέει η Κατερίνα στο οπισθόφυλλο συμβαίνουν πραγματικά. Τι θέλω να πω με αυτό. Όντως, αυτό το βιβλίο σε διαλύει, σε κάνει κομμάτια και την ιστορία που διαβάζεις, δε θα την ξεχάσεις ποτέ.

   Ο Αύγουστος Κορτώ έγραψε ένα βιβλίο για τη μητέρα του, αφιερωμένο σε εκείνη και τον αγώνα που έδινε για όλη της τη ζωή με την ψυχική ασθένεια που την ταλαιπωρούσε. Ο ίδιος ανέφερε σε συνέντευξή του, ότι ονομάζει το βιβλίο του μυθιστόρημα μόνο και μόνο επειδή την ιστορία την διηγείται μία νεκρή, η μητέρα του. Κατά τ’ άλλα, τα γεγονότα είναι αληθινά. Αυτό για να πω την αλήθεια ήταν κάτι που με τράβηξε περισσότερο σε αυτό, ότι δηλαδή αυτά που διάβαζα ήταν αληθινά γεγονότα ή τέλος πάντων βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

   Η γραφή του Κορτώ μου άρεσε πολύ. Ήταν κατανοητή αλλά με κύρος και στυλ. Ούτε υπερβολικά απλή, ούτε όμως και δυσνόητη που χρειάζεται να διαβάσεις και δύο φορές μία σελίδα για να καταλάβεις τι θέλει να πει. Εντάξει, εδώ νομίζω ότι το παρατράβηξα λίγο. Εξάλλου, δε θα ταίριαζε και στο ύφος της ιστορίας να ήταν «δύσκολη» η γραφή. Είχα χιούμορ, παρά τις δύσκολες καταστάσεις. Έπιασα τον εαυτό μου να γελά και στην επόμενη σελίδα να κλαίει. Αυτό που συνάντησα πρώτη φορά και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν το ότι συγκινήθηκα από την πρώτη κιόλας σελίδα. Τη στιγμή που ο γιος βρίσκει τη μητέρα του γυμνή και νεκρή στο κρεβάτι της. Συγκλονιστική σκηνή, όπως και πολλές σε αυτό το βιβλίο.

   Μέσα από την ιστορία της Κατερίνας έμαθα και κατάλαβα καλύτερα πολλά πράγματα. Είναι πολύ διαφορετικό να διαβάζεις για μία ψυχική διαταραχή σε ένα πανεπιστημιακό βιβλίο και άλλο να τη βλέπεις και να την αναλύεις μέσα από τη ζωή του ίδιου του ανθρώπου. Και πίστεψέ με, θέλει πολλή υπομονή και από τον ίδιο και από την οικογένεια για να αντέξουν όλο αυτό το βάρος, όλες αυτές τις εναλλαγές συμπεριφοράς και όλη αυτή τη θλίψη.

   Το μόνο που θα μπορούσα να αναφέρω ως αρνητικό, είναι ότι η Κατερίνα ήταν αρκετά αθυρόστομη. Κάτι που εμένα δεν μου αρέσει να διαβάζω στα βιβλία. Από την άλλη βέβαια μπορεί και η ίδια όντως να μιλούσε έτσι, άρα δε θα ήταν σωστό να αποδοθεί διαφορετικά το κείμενο.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω γι’ αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως αυτά ήταν αρκετά. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, απλά να ξέρεις ότι όσο το διαβάζεις, αλλά και αφού το τελειώσεις θα αισθάνεσαι για λίγο ένα βάρος, αλλά στη συνέχεια θα πετάξει και αυτό και θα φύγει μακρυά, όπως εξάλλου και η ίδια η Κατερίνα.

Καλή ανάγνωση!

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι – Λένα Μαντά

SPITI_STO_POTAMI

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Λένας Μαντά

Σελίδες: 594

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε: 2008

Είδος: Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…» Η Μελλισάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή μεγαλώνουν με τη μητέρα τους σ’ ένα χωριό στον Όλυμπο, δίπλα σ’ ένα ποτάμι. Αυτό που επιθυμούν και οι πέντε είναι να γνωρίσουν τη ζωή μακριά από το πατρικό τους. Και θα το καταφέρουν! Η μοίρα θα τις στείλει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κάνοντας το όνειρο πραγματικότητα. Μόνο που καμιά φορά, τα όνειρα γίνονται εφιάλτες που στοιχειώνουν και κυνηγούν… Πέντε γυναίκες, πέντε ζωές συγκλονιστικές, γεμάτες έρωτα και ανατροπές, ενώ το σπίτι δίπλα στο ποτάμι περιμένει υπομονετικά αυτό που ξέρει ότι θα συμβεί…

Αστέρια Goodreads: 3.82

Αστέρια δικά μου: 2

Αχ… πόσα πολλά έχω να πω γι’ αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως η παρουσίασή μου δε θα τελειώσει ποτέ. Γι’ αυτό μάλλον πρέπει να περιορίσω αυτά που θέλω να πω. Αρχικά πρέπει να σας πω ότι αυτό το βιβλίο για ‘μένα ήταν μία απογοήτευση σχετικά με όλα όσα είχα ακούσει τόσο καιρό γι’ αυτό. «Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει», «Το βιβλίο που έκανε γνωστή τη Λένα Μαντά», «Εξαιρετικό βιβλίο». Για να μη σχολιάσω τώρα τα σχόλια των αναγνωστών στο τέλος του βιβλίου…

Η αλήθεια είναι ότι δε θέλω εδώ να κρίνω την άποψη των άλλων, επειδή είναι καθαρά θέμα γούστου αν σου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι. Εδώ απλά θα πω τη δική μου άποψη γι’ αυτό, όσο σκληρή και να είναι. Εξάλλου δημοκρατία έχουμε… Ναι… δεν είμαι και τόσο σίγουρη τελικά… τέλος πάντων… Εδώ λοιπόν θα πω πώς μου φάνηκε εμένα το βιβλίο.

Θα αρχίσω από τον τίτλο που πραγματικά αντιπροσωπεύει πολύ καλά ποιο είναι το ζήτημα όλου του βιβλίου. Το σπίτι που είναι δίπλα στο ποτάμι. Αυτό και μόνο. Το εξώφυλλο επίσης ταιριάζει πάρα πολύ, μιας και μας δείχνει το σπίτι της ιστορίας και φυσικά το περιβόητο ποτάμι. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο μας αναφέρει αρχικά τα λόγια της δύσμοιρης αυτής μάνας της ιστορίας μας, που λέει συνολικά 5 φορές και αναφέρονται άλλες τόσες στην ιστορία κάθε κόρης. Κατά τ’ άλλα η υπόλοιπη σου δίνει μία γεύση από αυτό που θα ακολουθήσει μέσα στο βιβλίο.

Τώρα πάμε στα πιο σημαντικά μέρη του βιβλίου. Πρώτα απ’ όλα τα 5 κορίτσια που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο θέλουν να φύγουν από το σπίτι τους γι’ αυτό και κάνουν πώς και πώς να παντρευτούν. Έτσι τον 1ο που βρίσκουν και τους δίνει λίγη σημασία τον παντρεύονται και φεύγουν από το χωριό, το σπίτι, το ποτάμι και τη μάνα τους. Ωραία. Πόσο, μα πόσο κλασσικό μπορεί να είναι όλο αυτό; Δηλαδή έλεος… Μετά από αυτό ξεκινούν οι ιστορίες των κοριτσιών αφού φύγουν από το χωριό. Για κάθε κοπέλα έχει αφιερωθεί και ένα κεφάλαιο του βιβλίου.

Σε αυτό το σημείο ξεκινούν τα πιο «γελοία» πράγματα που παρατήρησα.

Όλες οι κοπέλες καλλονές… Ε ναι, βέβαια. Όλα τα κορίτσια που γεννιούνται και μεγαλώνουν κοντά στον Όλυμπο παίρνουν μάλλον την ομορφιά και τη χάρη των Ολύμπιων θεών… Όλες ξανθές, καλλίγραμμες, με μελιά μάτια. Η αλήθεια είναι πως όταν διάβαζα την περιγραφή των κοριτσιών έβαζα τα γέλια κάθε φορά που συνειδητοποιούσα πόσο όμορφα ήταν όλα. Το επόμενο άκρως ενοχλητικό για ‘μένα ήταν το γεγονός ότι όλες έπαθαν τα δέκα κακά της μοίρας τους. Δηλαδή τόση ίντριγκα, κλάμα, πόνος και δυστυχία δεν έχει υπάρξει σε κανένα άλλο βιβλίο. Αυτό βέβαια εμένα αντί να με συγκινήσει, όπως ήταν και το πιο φυσιολογικό, με νευρίαζε επειδή γινόταν συνεχώς επίτηδες απλά και μόνο για να κλάψει ο αναγνώστης κι όχι επειδή ήθελα να γράψει κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να είναι το βιβλίο με τους περισσότερους θανάτους απ’ όσα βιβλία έχω διαβάσει μέχρι τώρα… Επίσης, ήταν πολύ ακραίο το γεγονός ότι τα κορίτσια δεν επικοινωνούσαν για πολλά χρόνια, περίπου είκοσι, με τη μητέρα τους. Όπως και να έφυγαν από το χωριό, ό,τι και να τους συνέβη, όσο κι αν όλα αυτά είναι γέννημα της φαντασίας της συγγραφέως, αυτό ήταν πολύ πολύ άσχημο.

Για το τελευταίο πράγμα που δεν μου άρεσε στο βιβλίο θα κάνω έναν μικρό πρόλογο.

Θεωρώ πως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στον αναγνώστη ενός βιβλίου όταν το αρχίζει, είναι να υποψιάζεται ή ακόμα και να είναι σχεδόν σίγουρος για το τι θα συμβεί στο τέλος. Αυτό λοιπόν συνέβη σε ‘μένα σχεδόν με το που άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο. Για την ακρίβεια μόλις άκουσα τη μάνα να λέει τα λόγια,

 «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…»

ήξερα ή μάλλον υποψιαζόμουν τι θα γίνει στο τέλος.

Για να μην λέω όμως μόνο αρνητικά γι’ αυτό το τόσο επιτυχημένο βιβλίο, θέλω να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή που έβαλε η κυρία Λένα Μαντά στο τέλος και ταίριαξε απίστευτα με όσα έγιναν. Επίσης ήταν ένα βιβλίο με πολύ απλά γραφή και όχι πολλούς προβληματισμούς, που διαβάζεται εύκολα. Υπήρξαν στιγμές που ακόμα κι εγώ που δεν μου άρεσε αρκετά το βιβλίο, δάκρυσα, αν και θεωρώ πως με τόσα τραγικά γεγονότα που συνέβαιναν απανωτά θα ήταν δύσκολο να μην δακρύσει κάποιος. Η κάθε ιστορία έχει τη διαφορετικότητά της, κάτι που θα τραβήξει αρκετά ιδιαιτέρως το γυναικείο κοινό.

Εμένα φυσικά όπως θα καταλάβατε από αυτά που έγραψα δε μου άρεσε και τόσο μιας και το θεωρώ ως ένα αρκετά κοινότυπο βιβλίο. Δηλαδή ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είχε σκεφτεί και να γράψει ο κάθε άνθρωπος που είχε λίγη, πολύ λίγη φαντασία. Οι καλές κριτικές που έχει λάβει θεωρώ πως είναι υπερβολικές. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία και τελικά καλά έκανα τόσο καιρό. Επιστρέφω και πάλι στην ξένη μέχρι να βρεθεί ελπίζω αυτή τη φορά κάτι αξιόλογο.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις θέλω να αναφέρω για ακόμα μία φορά ότι παραπάνω είναι απλά η άποψη μιας αναγνώστριας και τίποτα παραπάνω. Τα λέμε στην επόμενη κριτική!

Καλή ανάγνωση.