Στο καφέ της χαμένης νιότης – Πατρίκ Μοντιάνο

article_1229532154

Στο καφέ της χαμένης νιότης του Πατρίκ Μοντιάνο

Σελίδες: 151

Εκδοτικός Οίκος: Πόλις

Εκδόθηκε: 2013 (1η έκδοση το 2007)

Είδος: Νουάρ, Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: «Παρίσι, δεκαετία του ’60· μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται. Το μόνο που γνωρίζουμε γι’ αυτήν είναι το ψευδώνυμο της: Λουκί. Συχνάζει μαζί με άλλους μποέμ τύπους στο «Cafe της χαμένης νιότης».

Μα ποια ήταν; Ο Πατρίκ Μοντιανό δίνει τον λόγο σε όλους όσοι τη γνώριζαν, μα ελάχιστα την ήξεραν πραγματικά: έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, έναν φοιτητή, έναν εκκολαπτόμενο μυθιστοριογράφο, αλλά και τον σύζυγο της Λουκί. Παράλληλα την ακούμε να περιγράφει τη ζωή της, μια ζωή χωρίς ορίζοντα, σ’ ένα Παρίσι φωτογραφημένο σε άσπρο-μαύρο.

Ο Μοντιανό είναι μία από τις πιο ωραίες φωνές της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά και μια μουσική που συνοδεύεται από απλές λέξεις και σιωπές. Δεν ξέρουμε με ποια μαγεία ο συγγραφέας επιτυγχάνει τη δημιουργία αυτής της ατμόσφαιρας, γεμάτης μυστήριο και μελαγχολία. Κατορθώνει να ρίξει φως σε ανώνυμα πρόσωπα και να τα καταστήσει ιδιαιτέρως σαγηνευτικά».

Αστέρια Goodreads: 3.33

Αστέρια δικά μου: 3

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με πείσουν να διαβάσω ένα τέτοιου είδους βιβλίο. Συνήθως διαλέγω να διαβάσω βιβλία με περισσότερο μυστήριο ή φαντασία. Η κυρία στο βιβλιοπωλείο που πήγα με έπεισε να το αγοράσω και να το ξεκινήσω αμέσως. Για να πω την αλήθεια η απογοήτευσή μου ήταν τόσο μεγάλη από το τελευταίο αίνιγμα, που ήθελα να διαβάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Το άλλο που με τράβηξε ήταν το υπέροχο εξώφυλλό του.

Η γραφή του Μοντιάνο μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Ήταν απλή αλλά ταυτόχρονα λυρική και πραγματικά σε μετέφερε σε μία άλλη εποχή. Στο Παρίσι του ’60. Το βιβλίο είναι αρκετά μελαγχολικό και δε θα το πρότεινα για κάποιον που δεν είναι τόσο καλά ψυχολογικά, να το ξεκινήσει. Παρόλα αυτά είναι ένα καλό βιβλίο. Η υπόθεση κατά τη γνώμη μου αρκετά φτωχή, δηλαδή αυτό που πάντα φοβάμαι από τέτοιου είδους βιβλία. Είναι πολύ όμορφο που σε κάθε κεφάλαιο γνωρίζεις και έναν άλλον χαρακτήρα του βιβλίου που σχετιζόταν σε τη Λουκί και μέσα από αυτούς μαθαίνεις πράγματα για τη ζωή της Λουκί. Αυτό που με έκανε να το αγαπήσω κατά κάποιον τρόπο ενώ το θεωρούσα αρκετά μέτριο, ήταν το τέλος του. Το τέλος μου άρεσε πάρα πολύ. Δε νομίζω ότι θα έπρεπε να έχει κάτι διαφορετικό στο τέλος που ταιριάζει απόλυτα με το κλίμα και με τα όσα είχαν αναφερθεί σε όλο το βιβλίο.

Δεν μπορώ να πω ότι είναι ένα βιβλίο από αυτά που θα πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά είναι ένα καλό βιβλίο περισσότερο για να σκεφτείς κάποιο πράγματα και για να διαβάσεις κάτι γραμμένο με τρόπο που δε θα μπορούσε να γράψει ο καθένας.

ΥΓ. Ακόμα απορώ γιατί δεν πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Μουρακάμι, αλλά τέλος πάντων…

Καλή ανάγνωση!

Αγαπητέ Θεέ – Έρικ Εμμανουέλ Σμίτ

13512782Αγαπητέ Θεέ του Έρικ Εμμάνουελ Σμίτ

Σελίδες: 96

Εκδοτικός Οίκος: Όπερα

Εκδόθηκε: 2002

Είδος: Δράμα

Περίληψη: «Αγαπητέ Θεέ, Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο. Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.»

Αστέρια Goodreads: 4.16

Αστέρια δικά μου: 4

Γι’ αυτό το βιβλίο είχα ακούσει τόσα, μα τόσα πολλά. Φυσικά όλα τα σχόλια ήταν θετικά. Πριν το ξεκινήσω ήξερα περί τίνος πρόκειται, όπως και το τραγικό του τέλος. Γι’ αυτόν τον λόγο ενώ το είχα αγοράσει πριν περίπου 2 χρόνια, το διάβασα αρκετά πρόσφατα. Νομίζω πως μέχρι τώρα δε ήμουν έτοιμη για ένα τέτοιο βιβλίο. Θεωρώ πραγματικά ότι κάποιος πρέπει να προετοιμαστεί καλά για να μπορέσει να το διαβάσει. Όχι επειδή ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ένα μικρό αγόρι που αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, αλλά επειδή πρέπει πραγματικά όποιος το διαβάζει να αντέξει τη δύναμη που θα μπορούσε να έχει ένα παιδί αυτής  της ηλικίας για να πολεμήσει την αρρώστια του και να αποδεχθεί το μέλλον του όποιο κι αν είναι αυτό.

Το βιβλίο δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε ιδιαίτερα, ήταν αρκετά απλοϊκά γραμμένο μιας και ήταν όλα γραμμένα από τα μάτια ενός παιδιού και γενικότερα δεν ήταν ένα βιβλίο με τρομερή πλοκή. Βέβαια ο σκοπός του δεν ήταν αυτός. Είναι ένα πολύ πολύ μικρούλι βιβλίο που θέλει απλά να στείλει τα μηνυματά του. Περιττό να σας πω ότι το διάβαζα στο λεωφορείο από Πειραιά για Σύνταγμα και λίγο πριν κατέβω με έβλεπαν όλοι οι επιβάτες να κλαίω μιας κι εκείνη τη στιγμή διάβαζα την τελειταία σελίδα.

Για να το αγαπήσετε, μην το διαβάσετε απλά και μετά να το βάλετε στο ράφι σας, αλλά σκεφτείτε μετά την ανάγνωσή του όλα όσα διαβάσατε, ακόμα και τα πιο απλά. Από το «παιχνίδι» που δημιούργησε η νοσοκόμα για τον Όσκαρ, τα γράμματα που έστελνε, την ωριμότητα που έδειξε σε μία τόσο τρυφερή ηλικία και την αποδοχή της αρρώστιας του. Μερικές φορές τα παιδιά δείχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι οι ενήλικες.

Καλή ανάγνωση!

Looking for Alaska – John Green

10518900

Looking for Alaska του John Green

Σελίδες: 263

Εκδοτικός Οίκος: Harper Collins

1η έκδοση: 2011

Είδος: Εφηβικό, Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: Ο Miles έχει μία τρομερή εμμονή με τα τελευταία λόγια διάφορων διάσημων ανθρώπων και ειδικότερα με του François Rabelais που λίγο πριν φύγει από τη ζωή είπε: «Πάω ν’ αναζητήσω ένα μεγαλύτερο ίσως» (συγχωρέστε με για την κακή μετάφραση της φράσης, αλλά το βιβλίο δεν υπάρχει ακόμα στα Ελληνικά και τέτοιου είδους φράσεις είναι δύσκολο να αποδοθούν καλά). Αποφασισμένος να μην περιμένει τον θάνατο για μία μεγάλη αναζήτηση, ο Miles πείθει τους γονείς του να τον αφήσουν να φύγει από το σπίτι. Αποφασίζει να φοιτήσει στο σχολείο του Culver Creek κι εκεί αποκτά δύο πολύτιμους φίλους. Ένας είναι ο συγκάτοικός του Chip, που έχει ένα κόλλημα στο να απομνημονεύει ατελείωτες λίστες λέξεων για πλάκα, και την όμορφη και απρόβλεπτη Alaska. Τα παιδιά περνούν μία υπέροχη χρονιά στο σχολείο με πολλά σκαμπανεβάσματα, διαγωνίσματα, γέλιο και αγωνίες για την οικογένεια και τη ζωή. Αλλά η ιστορία φτάνει στην «τελευταία μέρα» που συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός. Ένα γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον Miles και θα τον οδηγήσει σε νέα συμπεράσματα για την αξία του «Μεγαλύτερου Ίσως».

Αστέρια Goodreads: 4.23

Αστέρια δικά μου: 5

Το Looking for Alaska είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα που με έκανε να γελάσω, να κλάψω και ν’ αναρωτηθώ για κάποια πράγματα που μπορεί οι περισσότεροι να έχουμε αφήσει στην άκρη ή ακόμα και να τα βαριόμαστε. Γενικά είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο όμως δεν μπορώ να το συγκρίνω με «Το λάθος αστέρι» του ίδιου συγγραφέα που πραγματικά μου έκλεψε την καρδιά. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό και η γλώσσα που το διάβασα. Όπως λέω πολύ συχνά «Είναι διαφορετικό να διαβάζεις κάτι στη γλώσσα σου…».

Για να πω την αλήθεια το βιβλίο έχει μία αρκετά δυνατή αρχή επειδή μαθαίνεις τον ήρωα και τους νέους του φίλους, μία συγκλονιστική εξομολόγηση, που δε θα σας αποκαλύψω, ένα συνταραχτικό συμβάν που με άφησε άναυδη και ένα γαλήνιο τέλος με όμορφα μηνύματα. Περίπου στη μέση του βιβλίου άρχισα να απορώ γιατί όλα ήταν τόσο επίπεδα, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μάθαινα για τη ζωή των ηρώων μας, για τις συνήθειές τους, για τις πλάκες που έκαναν στους καθηγητές τους και γενικά πράγματα που δεν προκαλούν ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε ‘μένα. Ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενα άρχισα να μαθαίνω πράγματα από το παρελθόν των παιδιών που τους έχουν στιγματίσει, που τους έχουν πονέσει και άλλαξε εντελώς η διάθεσή μου γι’ αυτό. Η ιστορία εξελισσόταν τόσο ομαλά, σαν να ήταν όντως όλα αυτά πραγματικότητα. Χωρίς υπερβολές ή δακρύβρεχτα περιστατικά για να προκαλέσουν ενδιαφέρον. Ήταν απλά η ιστορία τριών, κυρίως, νέων που άλλαξαν πολύ μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα λόγω κάποιων γεγονότων και κυρίως ενός συγκλονιστικού περιστατικού. Αφού έγινε το μεγάλο μπαμ και είχα πάθει σοκ άρχισα να το εκτιμώ περισσότερο και να βλέπω πως υπάρχουν πράγματα που όταν τα έχεις στη ζωή σου, σου φαίνονται δεδομένα, μερικές φορές βαρετά και παντοτινά. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που αυτό δεν ισχύει και τότε είναι που αρχίζεις να αλλάζεις και να τα εκτιμάς. Αυτό νομίζω είναι αυτό που μου άφησε περισσότερο αυτό το βιβλίο και φυσικά ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ!

Δε θέλω να γράψω πολλά για την ιστορία, καλύτερα να τη διαβάσετε μόνοι σας και να την απολαύσετε. Αυτό που θέλω μόνο να πω είναι ότι είναι το μοναδικό βιβλίο που ενώ στην αρχή ήταν αρκετά απλό και έλεγα ότι δε θα με ενθουσιάσει, τελικά όταν το ολοκλήρωσα μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα μου βιβλία. Σας προτείνω να το διαβάσετε και πιστέψτε με δε θα χάσετε…

ΥΓ. Ελπίζω κάποια στιγμή να εκδοθεί και στα Ελληνικά για να το απολαύσουν και όσοι δε γνωρίζουν Αγγλικά.

Καλό διάβασμα!

Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα – Julie Maroh

18779452

Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα από την Julie Maroh

Σελίδες: 158

Εκδοτικός Οίκος: ΚΨΜ

Εκδόθηκε: 2013

Είδος: Ρομάντζο, Εφηβικό, Δράμα

Περίληψη: Η ζωή της Κλεμεντίν ανατρέπεται την ημέρα που συναντά την Έμμα, μια κοπέλα με γαλάζια μαλλιά, που τη βοηθά να ανακαλύψει όλες τις όψεις της επιθυμίας και να αντιμετωπίσει τα επικριτικά βλέμματα των άλλων. Ένα τρυφερό και ευαίσθητο διήγημα.

Αστέρια Goodreads: 4.04

Αστέρια δικά μου: 5

Αυτή τη φορά δε θα σας παρουσιάσω βιβλίο αλλά ένα πολύ αξιόλογο graphic novel. Το graphic novel λοιπόν «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα» αν και στην αρχή το άρχισα διστακτικά, τελικά ήταν υπέροχο. Θεωρώ βέβαια πως θα γινόταν και υπέροχο βιβλίο. Αυτό το λέω σε αυτό το σημείο επειδή ήταν κατά τη γνώμη μου το μόνο αρνητικό αυτού του έργου. Δηλαδή το ότι ήθελα να έχει μεγαλύτερη ανάλυση κάποιων σκηνών με περισσότερη περιγραφή. Παρόλα αυτά οι εικόνες αντικαθιστούσαν πιστεύω αρκετά καλά την έλλειψη περιγραφής. Εξάλλου γι’ αυτό υπάρχουν. Ότι δεν ήταν γραμμένο, ήταν αποτυπωμένο σε εικόνες.

Επειδή είναι graphic novel θα σχολιάσω και κάποια πρόσθετα πράγματα που δεν υπάρχουν σε ένα βιβλίο. Ένα από αυτά είναι το σχέδιό του. Το σχολιάζω πρώτο γιατί είναι αυτό που με κέρδισε από την αρχή. Το σχέδιο λοιπόν είναι αρκετά απλό όσο φυσικά χρειάζεται για να αποδώσει η εικονογράφος αυτό που θέλει. Το σχέδιό της επίσης είναι αρκετά χαρακτηριστικό, κάτι το οποίο παρατήρησα ρίχνοντας μια ματιά και στα άλλα graphic novel που έχει δημιουργήσει. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα στο σχέδιο ήταν ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα χρώματα και πού επιλέγει να τα χρησιμοποιήσει. Για παράδειγμα όταν αναφέρεται στο παρόν όλα είναι έγχρωμα. Όταν όμως αναφέρεται στο παρελθόν όλα είναι ασπρόμαυρα και φυσικά μπλε. Οι σελίδες που είναι για το παρελθόν το μόνο χρώμα που έχουν μέσα είναι το μπλε. Αυτό που κατάλαβα εγώ από τη χρήση του είναι ότι εφόσον ο τίτλος του graphic novel είναι «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα», τα πιο σημαντικά αντικείμενα σε κάθε σελίδα είναι χρωματισμένα με αυτό το τόσο σημαντικό χρώμα για την ηρωίδα. Έτσι, κάνει τον αναγνώστη να το προσέξει και να αναρωτηθεί γιατί άραγε αυτό να είναι το μόνο χρωματισμένο αντικείμενο.

Το εξώφυλλο για ‘μένα ήταν άλλος ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για να το διαβάσω. Αυτό γιατί έδειχνε ακριβώς αυτό που έπρεπε να δείχνει για να με κάνει να αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στην ιστορία. Προφανώς ο τίτλος, που ταιριάζει απίστευτα με το περιεχόμενο του graphic novel, αναφέρεται στην κοπέλα του εξώφυλλου. Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντική; Τι την κάνει τόσο σημαντική;

Ας πάμε τώρα στο περιεχόμενο… Μία πάρα μα πάρα πολύ ρομαντική ιστορία. Αναφέρεται σε δύο ομοφυλόφιλες κοπέλες και την ιστορία τους. Μέσα από την ιστορία έζησα πραγματικά τους προβληματισμούς που έχει ένας ομοφυλόφιλος, τους φόβους του για το αύριο και τις δυσκολίες να αποδεχτεί και να μιλήσει στους άλλους για τη σεξουαλική του ταυτότητα. Δέθηκα πολύ με τους χαρακτήρες παρόλο που το διάβασα πάρα πολύ γρήγορα, επειδή δεν ήταν χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία όλο μυστήριο, δράση και μαγεία, αλλά μία απλή ιστορία αγάπης και πάθους με όλα τα σκαμπανεβάσματα που έχει μία σχέση. Η ζωή τους ήταν απολύτως φυσιολογική. Με τους φίλους, τους γονείς τους, τις σπουδές τους, την καθημερινότητά τους.

Η αρχή και το τέλος του ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Ο τρόπος που άρχιζε με σκέψεις της μίας εκ των δύο πρωταγωνιστριών σε έβαζε αμέσως στο νόημα και πώς θα κυλήσει η ιστορία. Το τέλος αν και δραματικό σου άφηνε μία αίσθηση γαλήνης, ότι παρόλα όσα συνέβησαν αυτά τα δύο κορίτσια έζησαν ό,τι ομορφότερο μπορούσαν να ζήσουν και ήταν ευτυχισμένες. Έφτασαν την ευτυχία… για όσο διήρκεσε αυτή… Πάντως την έφτασαν…

Σας προτείνω όχι μόνο να το διαβάσετε, αλλά και να το αγοράσετε γιατί αξίζει να το έχετε στη συλλογή σας.

Καλή ανάγνωση! Τα λέμε στην επόμενη παρουσίαση.

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι – Λένα Μαντά

SPITI_STO_POTAMI

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Λένας Μαντά

Σελίδες: 594

Εκδοτικός Οίκος: Ψυχογιός

Εκδόθηκε: 2008

Είδος: Δράμα, Ρομάντζο

Περίληψη: «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…» Η Μελλισάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή μεγαλώνουν με τη μητέρα τους σ’ ένα χωριό στον Όλυμπο, δίπλα σ’ ένα ποτάμι. Αυτό που επιθυμούν και οι πέντε είναι να γνωρίσουν τη ζωή μακριά από το πατρικό τους. Και θα το καταφέρουν! Η μοίρα θα τις στείλει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κάνοντας το όνειρο πραγματικότητα. Μόνο που καμιά φορά, τα όνειρα γίνονται εφιάλτες που στοιχειώνουν και κυνηγούν… Πέντε γυναίκες, πέντε ζωές συγκλονιστικές, γεμάτες έρωτα και ανατροπές, ενώ το σπίτι δίπλα στο ποτάμι περιμένει υπομονετικά αυτό που ξέρει ότι θα συμβεί…

Αστέρια Goodreads: 3.82

Αστέρια δικά μου: 2

Αχ… πόσα πολλά έχω να πω γι’ αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως η παρουσίασή μου δε θα τελειώσει ποτέ. Γι’ αυτό μάλλον πρέπει να περιορίσω αυτά που θέλω να πω. Αρχικά πρέπει να σας πω ότι αυτό το βιβλίο για ‘μένα ήταν μία απογοήτευση σχετικά με όλα όσα είχα ακούσει τόσο καιρό γι’ αυτό. «Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει», «Το βιβλίο που έκανε γνωστή τη Λένα Μαντά», «Εξαιρετικό βιβλίο». Για να μη σχολιάσω τώρα τα σχόλια των αναγνωστών στο τέλος του βιβλίου…

Η αλήθεια είναι ότι δε θέλω εδώ να κρίνω την άποψη των άλλων, επειδή είναι καθαρά θέμα γούστου αν σου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι. Εδώ απλά θα πω τη δική μου άποψη γι’ αυτό, όσο σκληρή και να είναι. Εξάλλου δημοκρατία έχουμε… Ναι… δεν είμαι και τόσο σίγουρη τελικά… τέλος πάντων… Εδώ λοιπόν θα πω πώς μου φάνηκε εμένα το βιβλίο.

Θα αρχίσω από τον τίτλο που πραγματικά αντιπροσωπεύει πολύ καλά ποιο είναι το ζήτημα όλου του βιβλίου. Το σπίτι που είναι δίπλα στο ποτάμι. Αυτό και μόνο. Το εξώφυλλο επίσης ταιριάζει πάρα πολύ, μιας και μας δείχνει το σπίτι της ιστορίας και φυσικά το περιβόητο ποτάμι. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο μας αναφέρει αρχικά τα λόγια της δύσμοιρης αυτής μάνας της ιστορίας μας, που λέει συνολικά 5 φορές και αναφέρονται άλλες τόσες στην ιστορία κάθε κόρης. Κατά τ’ άλλα η υπόλοιπη σου δίνει μία γεύση από αυτό που θα ακολουθήσει μέσα στο βιβλίο.

Τώρα πάμε στα πιο σημαντικά μέρη του βιβλίου. Πρώτα απ’ όλα τα 5 κορίτσια που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο θέλουν να φύγουν από το σπίτι τους γι’ αυτό και κάνουν πώς και πώς να παντρευτούν. Έτσι τον 1ο που βρίσκουν και τους δίνει λίγη σημασία τον παντρεύονται και φεύγουν από το χωριό, το σπίτι, το ποτάμι και τη μάνα τους. Ωραία. Πόσο, μα πόσο κλασσικό μπορεί να είναι όλο αυτό; Δηλαδή έλεος… Μετά από αυτό ξεκινούν οι ιστορίες των κοριτσιών αφού φύγουν από το χωριό. Για κάθε κοπέλα έχει αφιερωθεί και ένα κεφάλαιο του βιβλίου.

Σε αυτό το σημείο ξεκινούν τα πιο «γελοία» πράγματα που παρατήρησα.

Όλες οι κοπέλες καλλονές… Ε ναι, βέβαια. Όλα τα κορίτσια που γεννιούνται και μεγαλώνουν κοντά στον Όλυμπο παίρνουν μάλλον την ομορφιά και τη χάρη των Ολύμπιων θεών… Όλες ξανθές, καλλίγραμμες, με μελιά μάτια. Η αλήθεια είναι πως όταν διάβαζα την περιγραφή των κοριτσιών έβαζα τα γέλια κάθε φορά που συνειδητοποιούσα πόσο όμορφα ήταν όλα. Το επόμενο άκρως ενοχλητικό για ‘μένα ήταν το γεγονός ότι όλες έπαθαν τα δέκα κακά της μοίρας τους. Δηλαδή τόση ίντριγκα, κλάμα, πόνος και δυστυχία δεν έχει υπάρξει σε κανένα άλλο βιβλίο. Αυτό βέβαια εμένα αντί να με συγκινήσει, όπως ήταν και το πιο φυσιολογικό, με νευρίαζε επειδή γινόταν συνεχώς επίτηδες απλά και μόνο για να κλάψει ο αναγνώστης κι όχι επειδή ήθελα να γράψει κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να είναι το βιβλίο με τους περισσότερους θανάτους απ’ όσα βιβλία έχω διαβάσει μέχρι τώρα… Επίσης, ήταν πολύ ακραίο το γεγονός ότι τα κορίτσια δεν επικοινωνούσαν για πολλά χρόνια, περίπου είκοσι, με τη μητέρα τους. Όπως και να έφυγαν από το χωριό, ό,τι και να τους συνέβη, όσο κι αν όλα αυτά είναι γέννημα της φαντασίας της συγγραφέως, αυτό ήταν πολύ πολύ άσχημο.

Για το τελευταίο πράγμα που δεν μου άρεσε στο βιβλίο θα κάνω έναν μικρό πρόλογο.

Θεωρώ πως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στον αναγνώστη ενός βιβλίου όταν το αρχίζει, είναι να υποψιάζεται ή ακόμα και να είναι σχεδόν σίγουρος για το τι θα συμβεί στο τέλος. Αυτό λοιπόν συνέβη σε ‘μένα σχεδόν με το που άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο. Για την ακρίβεια μόλις άκουσα τη μάνα να λέει τα λόγια,

 «Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δε γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δε θα μπορέσετε να γυρίσετε… να προσέχετε πάντα το ποτάμι… .Μη σας παρασύρει…»

ήξερα ή μάλλον υποψιαζόμουν τι θα γίνει στο τέλος.

Για να μην λέω όμως μόνο αρνητικά γι’ αυτό το τόσο επιτυχημένο βιβλίο, θέλω να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή που έβαλε η κυρία Λένα Μαντά στο τέλος και ταίριαξε απίστευτα με όσα έγιναν. Επίσης ήταν ένα βιβλίο με πολύ απλά γραφή και όχι πολλούς προβληματισμούς, που διαβάζεται εύκολα. Υπήρξαν στιγμές που ακόμα κι εγώ που δεν μου άρεσε αρκετά το βιβλίο, δάκρυσα, αν και θεωρώ πως με τόσα τραγικά γεγονότα που συνέβαιναν απανωτά θα ήταν δύσκολο να μην δακρύσει κάποιος. Η κάθε ιστορία έχει τη διαφορετικότητά της, κάτι που θα τραβήξει αρκετά ιδιαιτέρως το γυναικείο κοινό.

Εμένα φυσικά όπως θα καταλάβατε από αυτά που έγραψα δε μου άρεσε και τόσο μιας και το θεωρώ ως ένα αρκετά κοινότυπο βιβλίο. Δηλαδή ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είχε σκεφτεί και να γράψει ο κάθε άνθρωπος που είχε λίγη, πολύ λίγη φαντασία. Οι καλές κριτικές που έχει λάβει θεωρώ πως είναι υπερβολικές. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία και τελικά καλά έκανα τόσο καιρό. Επιστρέφω και πάλι στην ξένη μέχρι να βρεθεί ελπίζω αυτή τη φορά κάτι αξιόλογο.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις θέλω να αναφέρω για ακόμα μία φορά ότι παραπάνω είναι απλά η άποψη μιας αναγνώστριας και τίποτα παραπάνω. Τα λέμε στην επόμενη κριτική!

Καλή ανάγνωση.

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία – Robert Fisher

11325900

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία του Robert Fisher

Σελίδες: 128

Εκδοτικός Οίκος: Opera

Εκδόθηκε: 28 Μαΐου του 1987

Είδος: Φαντασία, Κωμωδία, Δράμα

Περίληψη: «Μια φορά κι έναν παλιό καιρό, σε μια πολύ μακρινή χώρα, ζούσε ένας ιππότης που περνιόταν για καλός, ευγενικός και στοργικός.
Έκανε όλα αυτά που κάνουν οι καλοί, ευγενικοί και στοργικοί ιππότες.
Πολεμούσε εχθρούς που ήταν κακοί, τρισάθλιοι, μοχθηροί…»
Ένα μυθιστόρημα γραμμένο σαν παραμύθι, που μιλά κατευθείαν στη καρδιά όσων αποζητούν ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή τους. μια απάντηση και μια διέξοδος στους φόβους, τις αγωνίες και τη μοναξιά μας. Μιλώντας για τις «σκουριασμένες πανοπλίες» μας που (νομίζουμε πως) μας προφυλάσσουν από τον πόνο τον οποίο μας προξενούν οι άλλοι, ο Ρ. Φίσερ δημιουργεί μια ταξιδιωτική περιπέτεια που οδηγεί τον αναγνώστη στο «γνώθι σαυτόν». Γεμάτος χιούμορ, «O ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία» μάς καλεί να ανακαλύψουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανασάνουμε βαθιά και να γελάσουμε.

Αστέρια Goodreads: 3.57

Αστέρια δικά μου: 2

Χμ… τι να πω γι’ αυτό το μικρό βιβλιαράκι… Αρχικά θέλω να δικαιολογήσω την αρκετά χαμηλή βαθμολογία που το έχω βάλει. Ενώ έχει όντως πάρα πολλά μηνύματα για κάθε αναγνώστη, εγώ μάλλον δεν ενθουσιάστηκα τόσο λόγω των συνθηκών που το διάβασα.

Ας τα εξηγήσω όλα από την αρχή! Στις καλοκαιρινές μου διακοπές λοιπόν, πριν ξεκινήσω το 22/11/63 του Stephen King, αποφάσισα να αγοράσω ένα βιβλίο που μου έκανε εντύπωση από τον τίτλο του και από το έντονο ροζ εξώφυλλο που είχε. Το διάβασα όλο ένα πρωί στην παραλία κι έτσι θεωρώ ότι δεν ήμουν όσο συγκεντρωμένη θα έπρεπε μιας και αποσπούσαν διάφορα συμβάντα την προσοχή μου. Επομένως νομίζω πως σίγουρα το έχω αδικήσει λίγο.

Εκτός λοιπόν από το απίστευτα όμορφο όνομα που παραπέμπει σε παραμύθι και το πολύχρωμο εξώφυλλο, αυτό το βιβλίο θα σας αγγίξει πάρα πολύ. Θα αγγίξει κάτι μέσα σας. Θα νιώσετε λύπη και συμπόνια για τον ιππότη, τουλάχιστον εγώ αυτά ένιωσα. Το βιβλίο ξεκινά με έναν πάρα πολύ θαρραλέο ιππότη που όμως επειδή εδώ και πολλά χρόνια πολεμούσε πολύ γενναία τους εχθρούς του, τελικά κατέληξε να μη βγάζει ποτέ την πανοπλία του. Έτσι μετά από πολύ καιρό η πανοπλία είχε γίνει κομμάτι του, ένα με αυτόν. Η πανοπλία τόσο καιρό του προσέφερε προστασία από τους εχθρούς αλλά στην ουσία ήταν ψεύτικη και μονάχα σωματική, γιατί κατάλαβε ότι ακόμα κι αν του προσφέρει σωματική προστασία, του στερεί άλλα πράγματα όπως για παράδειγμα η οικογένειά του. Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι για να μπορέσει να απαλλαγεί από αυτήν. Ο σκοπός του είναι να κατακτήσει την αλήθεια, την αλήθεια για τον εαυτό του και για να το πετύχει στη μεγάλη αυτή διαδρομή του, πρέπει να κατακτήσει τρία κάστρα. Το πρώτο είναι της σιωπής, το δεύτερο της γνώσης και το τρίτο της θέλησης και του θάρρους. Σε αυτό το σημείο δε θα αναλύσει ξεχωριστά τι είναι το κάθε κάστρο έτσι ώστε να έχει όποιος θέλει κάποιον λόγο για να το διαβάσει. Μετά από όλα αυτά θα καταλάβει λίγο περισσότερο τον εαυτό του και όλα αυτά που έχασε με τα χρόνια.

Ο ιππότης σαν χαρακτήρας είναι ιδιαίτερα συμπαθής προς τον αναγνώστη, τουλάχιστον προς εμένα ήταν. Εκτός φυσικά από κάποιες φορές που πραγματικά εκνευριζόμουν μαζί του για διάφορα πράγματα που ήταν προφανέστατα αλλά εκείνος δεν τα έβλεπε. Κατά τ’ άλλα όμως ήταν συμπαθέστατος. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, δηλαδή η οικογένεια του ιππότη, δεν είχαν και ιδιαίτερο ρόλο παρά μόνο μέσα από τα μάτια και τις σκέψεις του ιππότη. Στην ουσία όμως η αγάπη του γι’ αυτούς τον «ξύπνησε» για να ξεκινήσει να προσπαθεί για κάτι.

Στο τέλος το βιβλίο επειδή είναι γραμμένο με πολύ χιούμορ σου αφήνει μία ανάλαφρη αίσθηση. Πραγματικά νομίζεις ότι μετά την ανάγνωσή του έχει προστεθεί ακόμα ένα λιθαράκι για την εκτίμηση που πρέπει να έχεις στον εαυτό σου, όπως και για πράγματα που πολλές φορές τα παραμελείς ή εθελοτυφλείς, ενώ δεν πρέπει. Γενικότερα είναι ένα ευχάριστο βιβλίο, απλά εμένα δε μ’ εντυπωσίασε προφανώς επειδή δεν πρόλαβα λόγω του μεγέθους τους να δεθώ με τον ήρωα και επειδή το διάβασα σε στιγμή που δεν είχα τη συγκέντρωση που απαιτούσε. Πάντως αν και δεν ενθουσιάστηκα θα το πρότεινα μιας και έχει να δώσει πολλά μηνύματα και πληροφορίες και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Επίσης είναι ένα βιβλίο που ενώ μοιάζει με παραμύθι στην πραγματικότητα μπορεί και να «τρομάξει» λόγω των αληθειών που κρύβει. Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Καλή ανάγνωση!

Το λάθος αστέρι – John Green

18039423

Το λάθος αστέρι (The fault in our stars) του John Green

Σελίδες: 301

Εκδοτικός Οίκος: Λιβάνη

Εκδόθηκε: 10 Ιανουαρίου το 2012

Είδος: Δράμα, Ρομάντζο, Χιούμορ

Περίληψη: «Είμαι ερωτευμένος μαζί σου», επέμεινε. «Είμαι ερωτευμένος μαζί σου και δε με ενδιαφέρει να στερήσω από τον εαυτό μου την απλή απόλαυση του να λέω αλήθειες. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου, και το ξέρω πως ο έρωτας είναι απλώς μια κραυγή στο κενό, πως η λήθη είναι αναπόφευκτη και πως είμαστε όλοι καταδικασμένοι, και θα έρθει η μέρα που ο κόπος μας θα γίνει ξανά σκόνη, ξέρω πως ο ήλιος θα καταπιεί τη μόνη γη που θα αποκτήσουμε, κι είμαι ερωτευμένος μαζί σου». Όταν η Χέιζελ συναντά τον Ογκάστους, ανακαλύπτει στο πρόσωπό του ένα αδελφό πνεύμα και μαζί του θα μοιραστεί τους φόβους, τα άγχη, τους προβληματισμούς της, αλλά και μια αγάπη που αγγίζει τις πιο μύχιες γωνιές της ψυχής τους. Οι δυο τους με ανατρεπτική αίσθηση του χιούμορ και ωμή ειλικρίνεια θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν από κοινού προσωπικές απαντήσεις σε καθολικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης…

Αστέρια Goodreades: 4.50

Αστέρια δικά μου: 5

Trailer:

Νομίζω πως αυτό το βιβλίο δεν χρειάζεται πολλά λόγια και σχόλια… Μόνο και μόνο αυτό το κάνει εξαιρετικό… Πραγματικά όταν το τελείωσα, πριν δύο μέρες, αλλά ακόμα και τώρα που ξεκινάω να γράφω γι’ αυτό και να θυμάμαι και πάλι όσα διάβασα, δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς τα συναισθήματα που μου δημιούργησε. Αυτό που θα πω είναι ότι ήταν ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει και σίγουρα κατέκτησε μία θέση στα αγαπημένα μου βιβλία. Πριν το αγοράσω είχα ακούσει και διαβάσει από πολύ κόσμο πάρα πολλά θετικά σχόλια. Έτσι όταν τελείωσα το προηγούμενο βιβλίο μου πήγα και το αγόρασα για να δω αν συμφωνώ με τους υπόλοιπους. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η υπάλληλος που ρώτησα στο βιβλιοπωλείο που πήγα να το αγοράσω, μου το πρότεινε ως ένα «ελαφρύ» βιβλίο, που διαβάζεται εύκολα. Στο δεύτερο έπεσε μέσα, για το πρώτο όμως δε θα συμφωνήσω. Μπορεί να είναι ένα βιβλίο με χιούμορ όμως δεν είναι καθόλου «ελαφρύ». Εξάλλου οι καταστάσεις που περιγράφονται μέσα δε θα μπορούσαν ποτέ να διαβαστούν απλά για να περάσει η ώρα χωρίς ν’ αγγίξουν τον αναγνώστη του.

Νομίζω πως από το εξώφυλλο αρχικά κατάλαβα ότι θ’ αναφέρεται σε εφήβους μιας και τα σύννεφα που είναι ζωγραφισμένα σε αυτό παραπέμπουν σε άτομα που πετούν στα σύννεφα και ονειρεύονται το μέλλον. Φυσικά όλο αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη υπόθεση του βιβλίου. Από τον τίτλο του, χωρίς φυσικά να γνωρίζω την υπόθεσή του, κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε στραβά και ότι δε θα ήταν όλα τόσο παραμυθένια μέσα… και κατά κάποιον τρόπο έπεσα μέσα…

Πραγματικά, όταν τελειώνω μία πρόταση κάθομαι και σκέφτομαι τι να γράψω στη συνέχεια γιατί δε θέλω να μαρτυρήσω κάτι ή να φανώ υπερβολική. Δεν είμαι, απλά το βιβλίο είναι απίστευτα καλό. Η υπόθεσή του από την αρχή είναι εξαιρετική. Δεν περιγράφει πράγματα φανταστικά με δράση κι όμως εμένα με κράτησε καθηλωμένη όσο το διάβαζα. Επειδή όταν το αγόρασα δεν ήξερα τι θα με βρει στη συνέχεια, θέλω απλά να προειδοποιήσω όποιον σκοπεύει να το διαβάσει ότι πρέπει να έχει γερό στομάχι. Το βιβλίο περιγράφει δύσκολες καταστάσεις με μεγάλη ειλικρίνεια. Είναι τρυφερό αλλά ταυτόχρονα και πολύ σκληρό. Νομίζω πως αυτό είναι που το κάνει και ξεχωριστό. Ενώ ασχολείται με ένα δύσκολο θέμα όπως είναι μία αρρώστια, την αντιμετωπίζει με τόσο χιούμορ που δεν ενοχλεί τον αναγνώστη που διαβάζει για κάτι τόσο ευαίσθητο. Αξίζει πραγματικά… Πραγματικά αυτό το βιβλίο μου έβγαλε απίστευτη δύναμη και θάρρος όσο κανένα άλλο απ’ όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα.

Οι ήρωες του βιβλίου απλά εκπληκτικοί και οι δύο. Αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες τους με τόση ειλικρίνεια, ήξεραν τι συνέβαινε κι όμως συνέχιζαν να προσπαθούν όσο μπορούσαν. Είναι μόνο 17 ετών κι όμως αντιμετώπιζαν τη ζωή με τόσο χιούμορ παρά τις δυσκολίες βλέποντας το μέλλον ωμά, χωρίς να το ωραιοποιούν, χωρίς να ζουν πάνω σ’ ένα ροζ συννεφάκι… αντικρίζοντας την αλήθεια κατάματα. Και οι δύο έχουν πολύ ξεχωριστές προσωπικότητες που σε κερδίζουν αμέσως και σε κάνουν να δεθείς μαζί τους. Αυτό κιόλας είναι το κακό… Διαβάστε το και θα καταλάβετε τι εννοώ… Στο μόνο σημείο που έχω κάποιες ενστάσεις είναι ότι για την ηλικία τους είναι υπερβολικά διαβασμένοι, χρησιμοποιούν δύσκολες λέξεις αλλά έχουν και μεγάλη ωριμότητα. Αν και κρατώ κάποιες επιφυλάξεις γι’ αυτή την ένσταση που έχω επειδή πιστεύω πως όσο μικρός κι αν είσαι μία τέτοια κατάσταση σε κάνει να ωριμάζεις πιο γρήγορα από τ’ άλλα παιδιά. Επίσης και τα δύο παιδιά είναι πανέξυπνα γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν διαφορετικά κάποια γεγονότα.

Ένα βιβλίο γεμάτο ενδιαφέρον. Εγώ το διάβασα μέσα σε δύο μέρες και μετά δεν μπορούσα να διαβάσω για κάποιες μέρες τίποτ’ άλλο. Δεν ξέρω γιατί… μάλλον είχα πάθει κάτι σαν μικρό σοκ. Ένα μικρό αριστούργημα…  Ένα βιβλίο που θα θυμάμαι για πάντα. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάζει κάθε άνθρωπος που αγαπά την ανάγνωση. Από αυτό αντλείς δύναμη, θάρρος και τόλμη, τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ. Και στο τέλος παρά τον κόμπο στο στομάχι ξέρεις ότι διάβασες κάτι όμορφο, που άξιζε και σε έκανε καλύτερο άνθρωπό. Εμένα τουλάχιστον με έκανε.

Καλή ανάγνωση!