Το βιβλίο της Κατερίνας – Αύγουστος Κορτώ

ebelkok01

Η ιστορία μου αρχίζει από το τέλος – το δικό της και το δικό μου. Έτσι ξεκινά το Βιβλίο της Κατερίνας, μιας γυναίκας που πάλεψε μια ζωή με την ψυχική αρρώστια, και που, αν νικήθηκε, έζησε και μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη. Μια οικογενειακή σάγκα γεμάτη ζοφερά μυστικά και θανάσιμες ενοχές, ένα βιβλίο μυστηρίου γύρω από έναν αδιανόητο φόνο και τα δυο του θύματα, και μια κατάδυση σε μια ψυχή που συγκλονίζει με το φως και το σκοτάδι της.

Μας λέει η Κατερίνα:

Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ’ αυτούς που θα το διαβάσουν.

Αυτό το βιβλίο, θα πουν, είναι γεμάτο ψέματα. κακοήθειες, ανακρίβειες, παραχάραξη της οικογενειακής μας ιστορίας από ένα μυαλό χολωμένο κι άρρωστο, που γυρεύει εκδίκηση

για τον θάνατο που μόνο του επέλεξε. Ωστόσο εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου, κι από κει και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει, που τον ανακουφίζει. έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε.

Αυτό το βιβλίο με διαλύει.

Αυτό το βιβλίο έχει σκοπό να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια. Μέσα στα κομμάτια μου είμαι.

Κι όποιος την ακούσει δεν θα την ξεχάσει ποτέ.

***

   Αυτό το εξαιρετικό βιβλίο το είχα εδώ και πολύ καιρό στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Μπορεί και έναν χρόνο. Αυτό το διάστημα δε θέλησα ποτέ να το διαβάσω. Ούτε καν να διαβάσω την πρώτη σελίδα, κάτι που κάνω πολύ συχνά για να δω αν θα με συνεπάρει η ιστορία. Νομίζω πως φοβόμουν να το κάνω. Με είχαν τρομάξει οι κριτικές που είχα λάβει, όπως και η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Όταν αποφάσισα να το ξεκινήσω συνειδητοποίησα ότι όλα όσα λέει η Κατερίνα στο οπισθόφυλλο συμβαίνουν πραγματικά. Τι θέλω να πω με αυτό. Όντως, αυτό το βιβλίο σε διαλύει, σε κάνει κομμάτια και την ιστορία που διαβάζεις, δε θα την ξεχάσεις ποτέ.

   Ο Αύγουστος Κορτώ έγραψε ένα βιβλίο για τη μητέρα του, αφιερωμένο σε εκείνη και τον αγώνα που έδινε για όλη της τη ζωή με την ψυχική ασθένεια που την ταλαιπωρούσε. Ο ίδιος ανέφερε σε συνέντευξή του, ότι ονομάζει το βιβλίο του μυθιστόρημα μόνο και μόνο επειδή την ιστορία την διηγείται μία νεκρή, η μητέρα του. Κατά τ’ άλλα, τα γεγονότα είναι αληθινά. Αυτό για να πω την αλήθεια ήταν κάτι που με τράβηξε περισσότερο σε αυτό, ότι δηλαδή αυτά που διάβαζα ήταν αληθινά γεγονότα ή τέλος πάντων βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

   Η γραφή του Κορτώ μου άρεσε πολύ. Ήταν κατανοητή αλλά με κύρος και στυλ. Ούτε υπερβολικά απλή, ούτε όμως και δυσνόητη που χρειάζεται να διαβάσεις και δύο φορές μία σελίδα για να καταλάβεις τι θέλει να πει. Εντάξει, εδώ νομίζω ότι το παρατράβηξα λίγο. Εξάλλου, δε θα ταίριαζε και στο ύφος της ιστορίας να ήταν «δύσκολη» η γραφή. Είχα χιούμορ, παρά τις δύσκολες καταστάσεις. Έπιασα τον εαυτό μου να γελά και στην επόμενη σελίδα να κλαίει. Αυτό που συνάντησα πρώτη φορά και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν το ότι συγκινήθηκα από την πρώτη κιόλας σελίδα. Τη στιγμή που ο γιος βρίσκει τη μητέρα του γυμνή και νεκρή στο κρεβάτι της. Συγκλονιστική σκηνή, όπως και πολλές σε αυτό το βιβλίο.

   Μέσα από την ιστορία της Κατερίνας έμαθα και κατάλαβα καλύτερα πολλά πράγματα. Είναι πολύ διαφορετικό να διαβάζεις για μία ψυχική διαταραχή σε ένα πανεπιστημιακό βιβλίο και άλλο να τη βλέπεις και να την αναλύεις μέσα από τη ζωή του ίδιου του ανθρώπου. Και πίστεψέ με, θέλει πολλή υπομονή και από τον ίδιο και από την οικογένεια για να αντέξουν όλο αυτό το βάρος, όλες αυτές τις εναλλαγές συμπεριφοράς και όλη αυτή τη θλίψη.

   Το μόνο που θα μπορούσα να αναφέρω ως αρνητικό, είναι ότι η Κατερίνα ήταν αρκετά αθυρόστομη. Κάτι που εμένα δεν μου αρέσει να διαβάζω στα βιβλία. Από την άλλη βέβαια μπορεί και η ίδια όντως να μιλούσε έτσι, άρα δε θα ήταν σωστό να αποδοθεί διαφορετικά το κείμενο.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω γι’ αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως αυτά ήταν αρκετά. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, απλά να ξέρεις ότι όσο το διαβάζεις, αλλά και αφού το τελειώσεις θα αισθάνεσαι για λίγο ένα βάρος, αλλά στη συνέχεια θα πετάξει και αυτό και θα φύγει μακρυά, όπως εξάλλου και η ίδια η Κατερίνα.

Καλή ανάγνωση!

BE A GOOD HUMAN Book Tag

Πριν ξεκινήσω να γράφω και για τα δικά μου «σημαντικά» βιβλία, ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ την Ελένη από το blog Over the place για το tag που δίνει και σε μένα την ευκαιρία να μιλήσω για βιβλία που θεωρώ ότι δεν τα διάβασα απλά, αλλά μου άφησαν κάτι που το έχω ακόμα μαζί μου και θα το έχω για πάντα. Θα προσπαθήσω να μην αναφέρω τα ίδια που αναφέρθηκαν στο ίδιο tag σε άλλα blog, για να έχουμε μεγαλύτερη ποικιλία και να διαβάσουμε για περισσότερα βιβλία.

3407404792_21751cd6f8Από τα πιο «σημαντικά» βιβλία που έχω διαβάσει είναι το βιβλίο «Αγαπητέ θεέ» του Éric-Emmanuel Schmitt. Ένα τόσο μικρό βιβλιαράκι με στιγμάτισε πραγματικά για μια ζωή. Ένας οκτάχρονος μιλά για τη ζωή του. Για την αρρώστια του και για τα γράμματα που στέλνει στον Θεό για να τον ρωτήσει κάποια μεγάλα ΓΙΑΤΙ. Για να του μιλήσει, για να καταλάβει. Ένα θέμα που πολλοί, για να μην πω όλοι μας, φοβόμαστε να αναφέρουμε, σε αυτό το βιβλίο διαβάζουμε γι’ αυτό και το βλέπουμε, μέσα από τα μάτια ενός μικρού αγοριού. Ενός αγοριού γεμάτο θάρρος και υπομονή, γεμάτο όρεξη να παλέψει και να νικήσει. Ενός αγοριού που έχει τόσα πολλά ερωτηματικά για όσα συμβαίνουν γύρω του. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το βιβλίο με συγκίνησε και με στενοχώρησε, αλλά από την άλλη με έκανε να σκεφτώ και να συνειδητοποιήσω πόσο πιο δυνατά πολλές φορές μπορεί να είναι τα παιδιά. Πόσες αλήθειες μπορεί να ξέρουν. Αλήθειες που εμείς ούτε καν μπορεί να μη βλέπουμε ή δεν έχουμε το κουράγιο να δούμε.

ebelkok01

Το επόμενο βιβλίο που θα αναφέρω είναι «Το βιβλίο της Κατερίνας» του Αυγούστου Κορτώ. Ένα βιβλίο που με έκανε να μάθω και να καταλάβω ακόμα περισσότερα για μία ψυχική ασθένεια. Όσα κι αν είχα διαβάσει γι’ αυτήν δεν μπορούσα να καταλάβω τόσα πολλά και τόσο καλά το τι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο με διπολική διαταραχή προσωπικότητας, μέχρι που διάβασα αυτό το βιβλίο. Γέλασα, έκλαψα, εντυπωσιάστηκα, τρόμαξα. Σίγουρα πάντως θα θυμάμαι για πάντα αυτή τη γυναίκα που πάλεψε όλη της τη ζωή με την ασθένειά της.

img_24921

«Ανεμοδραμένα Ύψη» της Emily Bronte. Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε κι όμως ένα βιβλίο με μεγάλη αξία. Σίγουρα έχετε βαρεθεί να διαβάζετε κείμενά μου που αναφέρω αυτό το βιβλίο. Σίγουρα όμως αυτό δείχνει το πόσο πολύ με έχει στιγματίσει. Επιτρέψτε μου να πω, ένας από τους μεγαλύτερους έρωτες στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ένας έρωτας που υπήρχε πάντα αλλά ποτέ δεν έζησε. Πέθανε προτού εκδηλωθεί και δημιούργησε ένα μεγάλο μίσος. Από αυτό το βιβλίο έλυσα μέσα μου το ερώτημα αν ένας άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται κακός. Αν κάποιος μπορεί να γίνει κακός απλά και μόνο από συγκυρίες. Βέβαια είναι απλά ένα μυθιστόρημα, αλλά κατά τη γνώμη μου αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα που απαντά στο παραπάνω ερώτημα που έχουν αρκετοί.

ΥΓ. Πείτε με υπερβολικά ρομαντική, αλλά για τέτοιους έρωτες θέλω να διαβάζω. Ίσως έπρεπε να είχα γεννηθεί κάποια άλλη εποχή…

AF_1

Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό βιβλίο για μένα, που διάβασα αρκετά πρόσφατα είναι «Η φάρμα των Ζώων» του Geroge Orwell. Έμαθα πολλά και συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερα. Είδα για ακόμα μία φορά, πόσο γλυκιά μπορεί να γίνει η εξουσία και πόσο εύκολα μπορεί να σε διαφθείρει. Πόσο εύκολα μπορείς να σταματήσεις να νοιάζεσαι για τους γύρω σου και να αρχίσεις να τους εκμεταλλεύεσαι επειδή απλά μπορείς να το κάνεις. Αυτό το βιβλίο ταιριάζει πολύ με το κλίμα της εποχής, αν και γράφτηκε το 1945.

Με τη σειρά μου θα κάνω tag τα εξής blog:

Life is Art

Ιστορίες Συγγραφικής Τρέλας

Η Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων

Η φαντασία είναι το παν