Ταινίες Μαρτίου 2016

Μιας και σε λίγο θα πρέπει να κάνω τις ταινίες του Απριλίου, είπα να τελειώνω με αυτές του Μαρτίου. Τον Μάρτη είδα πολλές ωραίες ταινίες και πραγματικά πολλές από αυτές δεν περίμενα να μου αρέσουν τόσο πολύ.

Θα ξεκινήσω από τις αγαπημένες μου και αυτές είναι το «The Danish girl» που μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά πλέον ότι ήταν η καλύτερη ταινία των Όσκαρ. Επίσης εγώ, ναι εγώ, μία από τις μεγαλύτερες θαυμάστριες του Leo θεωρώ ότι φέτος το Όσκαρ έπρεπε να το πάρει ο Eddie Redmayne για τον ρόλο του στο «The Danish girl». Εξαιρετική ταινία πολύ καταθλιπτική και δραματική αλλά πραγματικά άξιζε. Ουσιαστικά μας δείχνει την ζωή της πρώτης τρανσέξουαλ. Να την δεις, δε θα το μετανιώσεις. Το «Beasts on no Nation» είναι μία ταινία που επίσης ήταν, αν θυμάμαι καλά υποψήφια για Όσκαρ απλά δεν την ξέρουν πολλοί επειδή ήταν στην κατηγορία καλύτερης φωτογραφίας. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι και αυτή ήταν καλύτερη από τις υπόλοιπες που ήταν υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Η ταινία μας δείχνει τη ζωή ενός παιδιού που αφού χάνει την οικογένειά του καταλήγει με τους αντάρτες και γίνεται σε πολύ νεαρή ηλικία στρατιώτης. Εξαιρετικές ερμηνείες, πολύ ωραία και σοκαριστική ταινία. Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν ακόμα και σήμερα…

Επόμενες πολύ ωραίες ταινίες, είναι το «The dressmaker» να τονίσω ότι παίζει ο Liam Hemsworth γκου χου, γκου χου… Ναι, λοιπόν μία πολύ ωραία δραματική κομεντί με πολύ ωραία πλοκή και μηνύματα. Ουσιαστικά ξεκινά όταν η «Μοδίστρα» επιστρέφει στον τόπο που μεγάλωσε όπου όλοι την θεωρούν υπαίτια για τον θάνατο ενός παιδιού. Δείχνει πολύ έντονα πώς τα κουτσομπολιά, ο φόβος και οι προκαταλήψεις μπορούν να καταστρέψουν την ευτυχία ενός ανθρώπου. Θα την δεις πολύ ευχάριστα. Η άλλη είναι το «In the heart of the sea» που παίζει ο μεγάλος αδελφός του Liam, Chris… Η ταινία μας δείχνει το πώς ουσιαστικά ο Herman Melville εμπνεύστηκε και έγραψε την ιστορία του Μόμπυ Ντικ. Μου άρεσε πολύ αν και δεν έχω ακούσει καλές κριτικές.

Τέλος, θα αναφέρω τις ταινίες που δεν μου άρεσαν και τόσο. Το «Spotlight» πήρε Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Εντάξει όταν την είδα κατάλαβα τον λόγο. Έθιγε ένα πολύ λεπτό θέμα και βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα. Μία ομάδα δημοσιογράφων προσπαθούν να ξεσκεπάσουν τις κακοποιήσεις παιδιών από ιερείς. Παρόλα αυτά, ήταν αργή, προβλέψιμη και γενικά δεν μας έλεγε και κάτι που δεν ξέραμε. Την ταινία «Καρδιές στην Ατλαντίδα» την είδα επειδή διάβασα το βιβλίο και την αναφέρω μόνο γι’ αυτό γιατί δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ούτε η ταινία, ούτε το βιβλίο. Παρόλα αυτά, στην ταινία παρέλειψαν τα βαρετά κομμάτια του βιβλίου. Τέλος, η ταινία «The big short» πήρε από μένα το Όσκαρ πιο βαρετής ταινίας της χρονιάς. Σίγουρα η χειρότερη που έχω δει φέτος. Μας έδειχνε πώς ξέσπασε η κρίση στην Αμερική. Ένα θα σου πω. Αν δεν έχει γνώσεις πάνω στα οικονομικά, ή μάλλον εξειδικευμένες γνώσεις, μην τη δεις… Χάλια, πολύ χάλια. Πραγματικά. Πωωωω τώρα την ξαναθυμήθηκα και συγχύστηκα. Άθλια.

Αυτά για τον μήνα που πέρασε. Δυστυχώς τον Απρίλη δε θα γράψω για πολλές ταινίες μιας και το έχω ρίξει στις σειρές!

Boku dake ga inai machi

bokudakegainaimachiv2

Η σειρά «Boku dake ga inai machi» που είναι γνωστή και ως ERASED, είναι μία σειρά που προβλήθηκε αρκετά πρόσφατα στην ιαπωνική τηλεόραση. Ο αγγλικός τίτλος είναι «The Town Where Only I am Missing» και αποτελείται από μόνο 12 επεισόδια. Δηλαδή μπορείς να την δεις μέσα σε 4 ώρες μιας και τα επεισόδια διαρκούν 20 λεπτά το καθένα. Θεωρείται σειρά μυστηρίου με αρκετά στοιχεία φαντασίας, θα καταλάβεις τι εννοώ όταν μπω στο κομμάτι της πλοκής. Το anime βασίζεται σε μία σειρά manga που δημιουργός τους είναι ο Kei Sanbe και άρχισε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Kadokawa Shoten’s Young Ace από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι τον Μάρτιο του 2016. Αποτελείται από 8 τόμους που πολύ αμφιβάλω ότι θα τους βρεις στην Ελλάδα. Επίσης στις 19 Μαρτίου κυκλοφόρησε και μία live-action ταινία βασισμένη στην σειρά.

Τώρα. Τι συμβαίνει σε αυτήν τη σειρά.

Αρχικά βλέπουμε τον Satoru έναν 29χρονο δημιουργό manga, μόνο γενικά χωρίς πολλά ενδιαφέροντα στην ζωή του. Όταν όμως συνέβη ένα ατύχημα στον δρόμο παρατήρησε ότι μπορεί ουσιαστικά να μεταφερθεί κάποια λεπτά πριν συμβεί αυτό και να το αποτρέψει. Στην αρχή δεν μπορεί να το εξηγήσει όμως μετά βλέπει ότι από αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να αλλάξει κάποια γεγονότα. Το ονομάζει «αναβίωση». Μετά από ένα τραγικό γεγονός, αποφασίζει να ταξιδέψει 18 χρόνια πριν, όταν ήταν ακόμα μαθητής, με έναν βασικό σκοπό. Να αποτρέψει τις δολοφονίες κάποιων συμμαθητών του και ως επόμενο να μη συμβεί και το τραγικό αυτό γεγονός στο μέλλον, μιας και οι δολοφονίες συνδέονται με αυτό. Όταν ήταν παιδί δεν είχε καταφέρει να βοηθήσει τους συμμαθητές του, όμως τώρα του δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία να προσπαθήσει να κάνει το σωστό.

Η σειρά ήταν εξαιρετική. Καταρχήν, δεν με κούρασε καθόλου αν και είχε αρκετό καιρό να δω anime. Ήταν ότι πρέπει για ‘μένα μιας και είχε πολύ αγωνία σε κάθε επεισόδιο και ήταν αρκετά μικρή. Όπως εξάλλου τα περισσότερα anime, έτσι κι αυτό προέβαλε την αξία της φιλίας, της ευγνωμοσύνης, της αυτοθυσίας, της προσπάθειας, της θέλησης, της αγάπης. Η ατμόσφαιρα που είχε φυσικά δεν ήταν και η πιο χαρούμενη, μιας και τα γεγονότα δεν ήταν και τα πιο ευχάριστα. Η αγωνία σε κάθε επεισόδιο κορυφώνεται μιας και θέλεις να ανακαλύψεις αρχικά ποιος είναι ο δολοφόνος και ύστερα αν ο πρωταγωνιστής θα τα καταφέρει. Ίσως να στην πρότεινα ακόμα κι αν δεν έχεις δει ποτέ anime μιας και τη θεωρώ μία πολύ ολοκληρωμένη σειρά, χωρίς ερωτήματα στο τέλος. Διήρκεσε όσο έπρεπε να διαρκέσει. Θεωρώ ότι αν είχε περισσότερα επεισόδια θα γινόταν κουραστική, μιας και θα επαναλαμβάνονταν πράγματα.

Για όσους είναι μέσα στον χώρο των anime και παρακολουθούν, θα πω ότι μου θύμισε κάτι ανάμεσα σε steins;gate λόγω των ταξιδιών στον χρόνο, orange για τον ίδιο λόγο αλλά και για το κομμάτι της αποτροπής του εγκλήματος και higurashi no naku koro ni για την ατμόσφαιρα.

Το animation μου άρεσε πολύ και θεωρώ ότι ταίριαζε πολύ στο κλίμα της σειράς. Το ότι οι χαρακτήρες ήταν λίγο πιο «χαρούμενα» σχεδιασμένοι έκανε πιο ελαφρύ το ήδη βαρύ κλίμα. Οι voice actors πολύ καλοί όπως και τα τραγούδια που άνοιγαν και έκλειναν τη σειρά.

Τέλος, θέλω να πω ότι για ‘μένα ήταν μία πολύ σημαντική σειρά μιας και με επανέφερε ουσιαστικά στον χώρο των anime. Είχα να δω αρκετό καιρό κάποια anime σειρά ή ταινία και μετά την προτροπή ενός φίλου είπα να την ξεκινήσω. Την τελείωσα μέσα σε δύο μέρες και τώρα θα πάω στην επόμενη.

Boku.dake.ga.Inai.Machi.600.1982001

Αν αποφασίσεις να την δεις, πίστεψέ με δε θα χάσεις.

Καλή προβολή!

Claymore

Αυτή η ενότητα δημιουργήθηκε επειδή πέρασα ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου βλέποντας anime. Έτσι σκέφτηκα ότι με αυτόν τον τρόπο θα βοηθήσω όσους ψάχνουν για το τι θα δουν να μάθουν για τα anime που έχω δει και ίσως κάποια στιγμή να τα δουν κι εκείνοι.

Ξεκινάω με το Claymore μιας και είναι ένα από τ’ αγαπημένα μου anime. Η συγκεκριμένη παρουσίαση έχει γίνει παλαιότερα από ‘μένα στη σελίδα Sick Fansubs που είμαι μέλος.

claymore

Ένα αρκετά παλιό anime που δεν είχα δει για διάφορους λόγους. Τελικά αποφάσισα πως για να έχω ακούσει τόσο καλά σχόλια θα αξίζει και πήρα την απόφαση να αφιερώσω κάποιο χρόνο για να το δω. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δεν το μετάνιωσα καθόλου, ίσα ίσα μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα μου anime. Δε θα αναλύσω από τώρα τον λόγο που το λάτρεψα, αλλά πιστεύω πως θα τον καταλάβετε στο τέλος αυτής της παρουσίασης. Μπαίνω λοιπόν γρήγορα στο κυρίως θέμα για να μην αρχίσεις να βαριέσαι.

Γενικές πληροφορίες

Το Claymore είναι ένα shounen anime (Σε αυτό το σημείο θα διαφωνήσω με τις πηγές που διάβασα. Κατά τη γνώμη μου το anime μπορεί να θεωρηθεί seinen) φαντασίας με πολύ δράση. Δημιουργός του manga είναι ο Norihiro Yagi. Το manga κυκλοφορεί στο μηνιαίο περιοδικό Shounen Jump από το 2001. Μετά το 2007 το κάθε τεύχος κυκλοφορεί στο εμβομαδιαίο περιοδικό Shounen Jump. To manga αποτελείται από 23 τόμους και συνεχίζεται. Το anime έκανε πρεμιέρα τον Απρίλη του 2007 από τη Madhouse και αποτελείται από 26 επεισόδια.
Εδώ θα ήθελα να αναφέρω επίσης ότι έχει κατά τη γνώμη μου πολλά κοινά στοιχεία και παρόμοιο στυλ με τη σειρά «Berserk», γι’ αυτό αν σου άρεσε αυτό, δες και το «Claymore».

Υπόθεση

Σε αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι ανησυχούν καθημερινά για τη ζωή τους λόγω των yoma. Τα yoma είναι τέρατα που παίρνουν ανθρώπινη μορφή και τρέφονται με ανθρώπους. Η μόνη τους ελπίδα είναι τα Claymore, όπως τις φωνάζουν οι άνθρωποι λόγω των σπαθιών που έχουν πάντα μαζί τους, ή αλλιώς Μάγισσες με τα ασημένια μάτια. Τα Claymore είναι γυναίκες μισές άνθρωποι, μισές yoma που στέλνονται από μία μυστηριώδη οργάνωση για την εξόντωση των yoma. Βασική ηρωίδα της σειράς είναι η Clare που είναι Claymore που έχει σκοπό της ζωής της να εκδικηθεί για ένα γεγονός που έχει στοιχειώσει την παιδική της ηλικία.

Για την υπόθεση δε θα σου αναφέρω πάρα πολλά μήπως κάνω κατά λάθος κανένα spoiler, αλλά παραπάνω μπορείς να δεις τα βασικότερα στοιχεία της σειράς. Η ιστορία είναι πολύ καλή με πολλές ανατροπές και πράγματα που δεν περιμένεις να δεις αν και πιστεύω πως τελειώνει απότομα. Όλοι οι φαν της σειράς ευελπιστούμε για μία δεύτερη σεζόν που μάλλον δε θα δούμε ποτέ…

Animation

Με το animation της σειράς ενθουσιάστηκα. Οι μάχες φαίνονταν καταπληκτικές. Φαίνονταν πολύ ρεαλιστικές αν και η σειρά είναι φαντασίας με διάφορες δυνάμεις και τέρατα. Κατά τη γνώμη μου οι πιο ωραίες μάχες που έχω δει μέχρι τώρα σε anime. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι έβλεπα όλη τη μάχη, το πώς εξελίσσεται και όχι απλά κινήσεις και καταστροφές όπως σε άλλα shounen anime, δεν αναφέρω ονόματα… Τα εφέ, τα χρώματα, το σχέδιο όλα τέλεια.

Ήχος

Η μουσική της σειράς είναι πολύ καλή το opening και ending ταιριάζουν πολύ με το ύφος της σειράς και το voice acting είναι εξαιρετικό. Οι φωνές ταιριάζουν απόλυτα στις ηρωίδες και στον χαρακτήρα τους, κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αυτό γιατί ο κάθε voice actor πρέπει να μπορεί να μας πείσει ότι αυτή η φωνή ταιριάζει και είναι του χαρακτήρα. Πχ. δεν μπορεί σε έναν πολύ σωματώδη χαρακτήρα να κάνει μία πολύ λεπτή φωνούλα. Στη συγκεκριμένη λοιπόν σειρά οι voice actors έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά.

Opening: «Raison D’être» by Nightmare

Ending: «Danzai no Hana~Guilty Sky» by Riyu Kosaka

Βασικοί voice actors: Kuwashima Houko ως Clare, Takagi Motoki ως Raki, Paku Romi ως Teresa, Hisakawa Aya ως Priscilla, Inoue Kikuko ως Miria

Χαρακτήρες

Για μένα αυτό το anime έχει τους πιο ωραίους χαρακτήρες. Μέχρι τώρα δεν είχα βρει κάποιον θηλυκό χαρακτήρα που να μου αρέσει τόσο πολύ. Ειδικά σε anime δράσης. Οι περισσότερες δεν είχαν τίποτα το ενδιαφέρον, απλά πολεμούσαν. Εδώ όμως ο κάθε χαρακτήρας έχει τις ιδιαιτερότητές του και ξεχωρίζει.

Παρακάτω θα βρεις μερικά στοιχεία για τους πιο βασικούς χαρακτήρες της σειράς.

Clare: Η βασική ηρωίδα. Στην αρχή ενώ μου άρεσε πολύ, μου θύμιζε κάπως την Saber από το Fate/Zero και είχα απογοητευτεί. Με το πέρασμα των επεισοδίων κατάλαβα ότι είχε ουσία ως χαρακτήρας και δεν ήταν απλά μία πρωταγωνίστρια «φυτό». Δυναμική, με δύσκολα παιδικά χρόνια και στόχο να πάρει εκδίκηση αλλά και με μία χρυσή καρδιά που κρύβει καλά και την προσφέρει μόνο εκεί που αξίζει.

Raki: Το παιδί που ακολουθεί την Clare μετά τη διάσωσή του από αυτήν. Εξαιτίας του αφανισμού της οικογένειάς του από τα yoma, θεωρεί την Clare ως πολύ κοντινό του άνθρωπο και θέλει να γίνει δυνατός για να μπορεί να την προστατεύσει.

Teresa: Αν και δεν εμφανίζεται σε πάρα πολλά επεισόδια της σειράς κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους πολύ βασικούς χαρακτήρες της. Δυναμική, απίστευτα καλή πολεμίστρια. Το νούμερο 1 της Οργάνωσης και αυτή που έσωσε την Clare όταν ήταν μικρή. Επίσης η αγαπημένη μου χαρακτήρας της σειράς.

Priscilla: Ένα κορίτσι Claymore με μεγάλη δύναμη. Η οικογένειά της καταστράφηκε από τα yoma και γι’ αυτό τρέφει μεγάλο μίσος για αυτά. Έχει μεγάλη αίσθηση του καθήκοντος και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της σε συνδυασμό μπορούν να αποβούν μοιραία για της εξέλιξή της.

Miria: Ένα δυνατό Claymore. Ηγετικό μέλος στις μάχες που δίνονται εναντίον των yoma στη σειρά και μία από τις καλές φίλες της Clare.

Κλείνοντας

Για το τέλος έχω αφήσει μερικά πράγματα που θεωρώ πως για ‘μένα ήταν πολύ σημαντικά σε σχέση με αυτή τη σειρά. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα τα στοιχεία της είναι όμορφα και δένονται αρμονικά μεταξύ τους. Από την πλοκή, το σχέδιο,τις μάχες, τους χαρακτήρες, τη μουσική, το animation. Όλα αυτά σε συνδυασμό φτιάχνουν μία εξαιρετική σειρά δράσης που πραγματικά αξίζει να δει κάποιος. Νομίζω πως θα την ευχαριστηθείς και πραγματικά θα λατρέψεις τις μάχες, τους χαρακτήρες της και το αίσθημα αγωνίας που κυριαρχεί. Νομίζω πως οι γυναίκες θα την λατρέψουν περισσότερο μιας και οι γυναικείοι χαρακτήρες κυριαρχούν σε αυτή τη σειρά δείχνοντας δυναμισμό, αποφασιστικότητα, αυτοθυσία και πυγμή. Μην το καθυστερείς όπως εγώ. Το μόνο αρνητικό που ανέφερα και παραπάνω είναι ότι τελειώνει σχετικά απότομα, αλλά φυσικά οποιοσδήποτε μπορεί να διαβάσει τη συνέχεια στο manga. 

Ταινίες Φεβρουαρίου 2016

Εντάξει, φτάνει πια. Πρέπει να σοβαρευτώ και να γίνω συνεπής στις αναρτήσεις μου όπως παλιά. Πραγματικά αυτή η ανάρτηση είναι η αρχή της επιστροφής του παλιού μου προγράμματος. Θα προσπαθήσω να γράφω κάθε μέρα, σχεδόν, όπως έκανα παλαιότερα. Όλοι περνάμε μία φάση που βαριόμαστε τα πάντα, εγώ έχω παρασυρθεί και με το beauty blog που έχω, αλλά ήρθε η ώρα να επιστρέψω για τα καλά. Και τι καλύτερο για αρχή από τις αγαπημένες ταινίες του μήνα που πέρασε.

Θα αρχίσω με τρεις ταινίες που ήταν υποψήφιες για Όσκαρ και οι 2 από τις 3 το κέρδισαν κιόλας.

Με καμία από τις τρεις δεν ενθουσιάστηκα, αλλά και οι τρεις μου άρεσαν. Πολύ διαφορετικές βέβαια και οι τρεις μεταξύ τους με μοναδικό κοινό το ότι προέρχονται από βιβλία.

«Η Επιστροφή» είναι ένα δράμα δράσης που ουσιαστικά δείχνει τη δύναμη που κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος, πώς επιβιώνει κάτω από πραγματικά άθλιες συνθήκες με μόνο του σκοπό την εκδίκηση. Ο Leo φυσικά πολύ καλός, όπως πάντα, αν και νομίζω ότι σε άλλους ρόλους ήταν καλύτερος κι ας τον αδίκησαν.

«Το δωμάτιο» μιλά για μία μητέρα και τον γιο της που γεννήθηκε μέσα σε αυτό το δωμάτιο αφού εκείνη απήχθη σε νεαρή ηλικία. Είναι μαγικό το πώς προσπαθεί να μεγαλώσει τον γιο της δίνοντάς του πληροφορίες που θα λάμβανε αν μεγάλωνε στον έξω κόσμο και πώς προσπαθεί να ζει μία φυσιολογική ζωή. Επίσης μας δείχνει και τι συμβαίνει αφού καταφέρουν να βγουν από το δωμάτιο. Πώς είναι τα πράγματα τότε, πώς αισθάνονται και τα πράγματα είναι τόσο καλά όσο τα είχε φανταστεί εκείνη;

Τέλος, το «Brooklyn» μας δείχνει τη ζωή μίας νεαρής κοπέλες που ψάχνει να βρει την τύχη της στην Αμερική τη δεκαετία του ’50. Η προσαρμογή, οι δυσκολίες και όλα όσα την κρατάνε πίσω.

Η ταινία «Fathers and Daughters» ήταν η καλύτερη ταινία που είδα τον Φλεβάρη. Μιλά για τη σχέση ενός συγγραφέα με πολλά προβλήματα με την κόρη του. Επίσης μας μεταφέρει παράλληλα και κάποια χρόνια μετά δείχνοντάς μας τη ζωή της μικρής που πλέον έχει μεγαλώσει. Μία βαθιά συναισθηματική ταινία που θα ήθελα πολύ να δεις και δείχνει πόσο ουσιαστικά μας επηρεάζει η σχέση με τους γονείς μας.

ΥΓ. Ελπίζω να σε έπεισα 🙂

Η ταινία «Νύχτες στη Ροδάνθη» είναι μία αρκετά παλιά ταινία που δεν είχα δει μέχρι τώρα. Είναι μία κλασσική, γλυκιά, συναισθηματική, συγκινητική ιστορία, όπως αυτές που τόσο καλά ξέρεις να γράφει ο Νίκολας Σπάρκς.

Τέλος, θα σου προτείνω την ταινία «Το μυστικό στα μάτια τους». Ένα αστυνομικό δράμα για την εξιχνίαση της δολοφονίας μίας έφηβης που η μητέρα της δουλεύει στην αστυνομία και το κυνήγι του δολοφόνου μετά από χρόνια.

Θέλω να πω ότι επιτέλους είδα και τις «50 αποχρώσεις του γκρι» και φυσικά δεν είναι στις ταινίες που θα σου πρότεινα να δεις. Καλύτερα να διαβάσεις μόνο το βιβλίο αν θες. Οι ερμηνείες πραγματικά για γέλια, έτρεχαν απίστευτα την ιστορία για να δείξουν σεξ. Οι διάλογοι φτωχοί, η σκηνοθεσία χάλια. Γενικά περισσότερο παρωδία ήταν παρά ρομαντική ταινία. Λίγο στο τέλος πήγαν να το φτιάξουν αλλά τελείωσε επομένως, άρα η άποψή μου για την ταινία είναι η χειρότερη…

Όσκαρ 2016

88-Academy-Awards-2016-Oscars-List

Φαντάζομαι δεν περίμενες κάτι λιγότερο από εμένα, από το να κάτσω χθες μέχρι τις 7.30 το πρωί για να δω τα Όσκαρ. Ήταν η πρώτη χρονιά που το έκανα αλλά πραγματικά είχα μεγάλη αγωνία να δω αν ο Leo θα κερδίσει επιτέλους το πολυπόθητο αγαλματίδιο.

Τα Όσκαρ λοιπόν πήρα οι εξής:

Όσκαρ Πρωτότυπου σεναρίου
Τομ ΜακΚάρθι & Τος Σίνγκερ για το «Spotlight»

Όσκαρ Διασκευασμένου σεναρίου
Ανταμ ΜακΚέι & Τσαρλς Ράντολφ για το «The Big Short» («Το Μεγάλο Σορτάρισμα»)

Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου
Αλίσια Βικάντερ για το «The Danish Girl»

Όσκαρ Eνδυματολογίας (κοστουμιών)
Τζένι Μπίβαν για το «Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ Καλλιτεχνικής διεύθυνσης

Κόλιν Γκίμπσον και Λίσα Τόμπσον για το «Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ μακιγιάζ και κομμώσεων
«Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ Φωτογραφίας
Εμάνουελ Λουμπέσκι για το «The Revenant»

Όσκαρ Μοντάζ
Mάργκαρετ Σίξελ για το «Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ Ηχητικού μοντάζ
«Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ Hχητικού μιξάζ

«Mad Max: Fury Road»

Όσκαρ Οπτικών εφέ
«Ex Machina»

Όσκαρ Μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων
«Bear Story» (Historia De Un Oso)

Όσκαρ Ταινίας animation
«Inside Out»

Όσκαρ Β’ Ανδρικού ρόλου
Μαρκ Ράιλανς για το «H Γέφυρα των Κατασκόπων»

Όσκαρ Nτοκιμαντέρ μικρού μήκους
«A Girl in the River: The Price of Forgiveness»

Όσκαρ Ντοκιμαντέρ
«Amy: Το Κορίτσι Πίσω από το Όνομα» του Ασίφ Καπάντια

Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας
«Ο Γιος του Σαούλ» (Ουγγαρία)

Όσκαρ Μουσικής
Ενιο Μορικόνε για το «The Hateful Eight»

Όσκαρ Τραγουδιού
«Writing’s On The Wall» (Spectre)

Όσκαρ Σκηνοθεσίας
Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου για το «The Revenant»

Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου
Μπρι Λάρσον για το «Room»

Όσκαρ Α’ Ανδρικού ρόλου
Λεονάρντο Ντι Κάπριο για το «The Revenant»

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
«Spotlight»

Η αλήθεια είναι ότι ενώ η βραδιά ήταν πολύ όμορφη, μου την χάλαγαν οι συνεχής υπαινιγμοί, τα καυστικά σχόλια και τα αστεία του παρουσιαστή για το ότι δεν υπήρχε φέτος κάποιος  μαύρος ηθοποιός. Άρχισε με «Τα βραβεία των λευκών» και συνέχεια σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς, όποτε μιλούσε να λέει απλά γι΄αυτό. Για να πω την αλήθεια, δεν θεωρώ ότι έγινε όλο αυτό επίτηδες, μιας και άλλες χρονιές υπήρχαν μαύροι υποψήφιοι. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω, είναι αναγκαστικό να είναι υποψήφιοι πάντα κάποιοι μαύροι; Δεν μπορεί να τύχει να μην είναι; Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να γίνει θέμα και το ότι πάντα το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων πηγαίνει πάντα σε αμερικάνικες παραγωγές. Κάθε χρόνο είναι και κάποια ταινία anime υποψήφια και ποτέ δεν βραβεύεται. Πραγματικά δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει αυτή η κατηγορία. Να πηγαίνει απευθείας στην ταινία αμερικάνικης παραγωγής να τελειώνουμε.

Για να πω την αλήθεια εξεπλάγην από το Όσκαρ καλύτερης ταινίας που το πήρε το «Spotlight». Περίμενα να το πάρει «Η επιστροφή» ή «Το δωμάτιο». Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη μιας και δεν έχω δει ακόμα το «Spotlight». Τέλος, χάρηκα για το ότι η Μπρι Λάρσον πήρε Όσκαρ «Το δωμάτιο» αλλά δεν ξέρω αν όντως άξιζε να το πάρει εκείνη. Εγώ περισσότερο ενθουσιάστηκα με τον μικρό που έπαιζε τον Τζακ, παρά με εκείνη.

Για πες μου τώρα κι εσύ, ποια είναι η γνώμη σου για την απονομή και για τους νικητές των Όσκαρ;

 

 

Ταινίες Ιανουαρίου 2016

Καθυστέρησα αρκετά να κάνω αυτήν την ανάρτηση επειδή τον μήνα που μας πέρασε που ήταν και ο πρώτος μήνας της νέας χρονιάς, είδα πάρα πολλές ταινίες. Νομίζω τις περισσότερες που έχω δει ποτέ σε έναν μήνα. Επομένως θέλει αρκετό χρόνο και κουράγιο για να γράψω για όλες αυτές. Συνήθως γράφω μόνο για τις καλύτερες ταινίες που βλέπω κάθε μήνα, αλλά τον Γενάρη σχεδόν όλες οι ταινίες που είδα ήταν καλές. Πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά καλές και για όλα τα γούστα.

Θα ξεκινήσω από το αγαπημένο μου είδος ταινιών. Τις ταινίες που διαδραματίζονται σε μία άλλη εποχή που δεν έχω γνωρίσει. Σε εποχές ίσως δύσκολες για τους ανθρώπους. Σε εποχές γεμάτες φόβο αλλά και άλλες γεμάτες αθωότητα.

Οι δύο από τις τέσσερις ταινίες που παρουσιάζονται παραπάνω ήταν εξαιρετικές. Αναφέρομαι στις «Γαλλική σουίτα» και «Πορφυρός λόφος». Πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά εξίσου γοητευτικές. Η «Γαλλική σουίτα» είναι ένα ρομαντικό δράμα που διαδραματίζεται στα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και μας δείχνει την ιστορία αγάπης μίας Γαλλίδας με έναν Γερμανό αξιωματικό. Οι ερμηνείες εκπληκτικές η ιστορία υπέροχη αλλά με ένα βάρος στο τέλος της. Πόσους έρωτες έχει καταστρέψει άραγε ο πόλεμος; Και πίσω απ’ όλα αυτά η υπέροχη μουσική της Γαλλικής σουίτας, που η σύνθεσή της υπήρξε στην πραγματικότητα. Ο «Πορφυρός λόφος» από την άλλη είναι μία ταινίας εποχής. Μια ιστορία αγάπης και τρόμου. Μία ταινία με στοιχεία φαντασίας θα έλεγα που όμως δεν με ενόχλησαν καθόλου. Δεν έχω λόγια να περιγράψω κάτι παραπάνω. Εξαιρετική από την αρχή μέχρι το τέλος, με ένα υπέροχο soundtrack που ακούω συνέχεια.

Οι άλλες δύο ταινίες ήταν καλές, αλλά μέχρι εκεί. Η ταινία «Η γέφυρα των κατασκόπων» που είναι υποψήφια και για Όσκαρ, διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και μας δείχνει τη μάχη, τους κινδύνους και τις παγίδες των κατασκόπων εκείνη την εποχή. Αν θυμάμαι καλά, είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Τέλος, η ταινία «Η υπόσχεση», είναι ακόμα μία ταινία εποχής και περιγράφει την ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων που έζησαν έναν απαγορευμένο έρωτα και πολλές δυσκολίες για να είναι μαζί. Η δύναμη της αγάπης…

Επόμενες θα είναι οι ταινίες για κοινωνικά θέματα. Ακόμα ένα αγαπημένο μου είδος.

Η ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Ένας άλλος κόσμος» ήταν σίγουρα στις καλύτερες ταινίες που είδα τον Γενάρη και νομίζω ότι θα είναι και στις αγαπημένες μου για το 2016, αλλά είναι ακόμα νωρίς για να το πω αυτό. Τρία ζευγάρια, τρεις ιστορίες αγάπης, έξι πρόσωπα, άπειρες δυσκολίες. Στην ταινία θίγονται πολλά κοινωνικά ζητήματα, πολλά ταμπού και προκαταλήψεις που θεωρώ, δυστυχώς, ότι στην χώρα μας θα αργήσουν να εξαλειφθούν. Οι ιστορίες στο τέλος ενώνονται μεταξύ τους πολύ όμορφα και αφήνουν μία γλυκόπικρη γεύση και αρκετή τροφή για να σκεφτείς. Η Μαρία Καβογιάννη ήταν μακράν η αγαπημένη μου. Πολλές φορές γέλασα, άλλες έκλαψα και άλλες σοκαρίστηκα. Απλά θεωρώ ότι στο εξωτερικό δε θα εκτιμηθεί το ίδιο όπως εκτιμήθηκε από τους Έλληνες που ζουν όλα αυτά καθημερινά.

Η ταινία «Σκλάβα» δείχνει τις κακουχίες και το μαρτύριο που περνούν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που ξέφυγαν από κακουχίες, από πόλεμο και κατέληξαν σε ακόμα μεγαλύτερη δυστυχία. Το πένθος, η οργή, το κλάμα των παιδιών, η απόρριψη, η προσπάθεια και στο τέλος η δικαίωση και η λύτρωση.

Τέλος, η ταινία «Πριν και Μετά» δείχνει τον αγώνα, τις συγκρούσεις και τα διλήμματα που περνούν οι γονείς όταν το παιδί τους μπορεί να κατηγορηθεί για φόνο. Ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται και πράττει διαφορετικά, αλλά ποιο τελικά είναι το καλύτερο για την οικογένεια;

Για το τέλος, κράτησα ταινίες από διάφορες κατηγορίες που μου άρεσαν αρκετά, σχεδόν όλες.

Η ταινία ‘Έβερεστ» μας δείχνει την περιπέτεια μίας αποστολής που ήθελε να φτάσει στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Τις δυσκολίες, το ατύχημα, τις απώλειες. Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Ανατριχιαστική ταινία θα έλεγα που σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς αν πολλές φορές αξίζει τελικά τον κόπο να διακινδυνεύεις τόσα για να πετύχεις κάτι.

Η ταινία «Η διάσωση» είναι η επιβίωση ενός αστροναύτη που έμεινε στον Άρη επειδή θεωρήθηκε νεκρός και η προσπάθεια έπειτα για τη διάσωσή του. Καλή ταινία σε σχέση με άλλες επιστημονικής φαντασίας. Όχι εξαιρετική, απλά καλή.

Η ταινία «Ο αρχάριος» είναι μία πολύ ευχάριστη ταινία που θα σε κάνει να περάσεις υπέροχα ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι. Γιατί δεν πρέπει ποτέ να το βάζουμε κάτω όταν έχουμε όρεξη για ζωή και δημιουργία, αρκεί να μην δίνουμε όλο μας το είναι και δεν μένει κάτι και για εμάς.

«Η αρπαγή» είναι μία κλασσική ταινία του είδους. Η μάχη ενός πατέρα να πάρει πίσω την κόρη του από τους απαγωγείς της.

Άφησα την ταινία «Στημένο παιχνίδι» για το τέλος, επειδή ήταν η πιο αλλόκοτη ταινία που είδα. Μου την είχαν προτείνει στη σχολή ως μία ταινία που δείχνει την αποπλάνηση ανηλίκου από έναν παιδεραστή. Είπα λοιπόν να την δω. Το θέμα είναι ότι εδώ βλέπουμε την αποπλάνηση του παιδεραστή από το θύμα. Άρρωστες αντιδράσεις και σκηνές, με μία υπόθεση που φυσικά αγγίζει τα όρια της φαντασίας. Δεν μπορούσα στην πραγματικότητα να καταλήξω στο ποιος από τους δύο ήταν πιο «άρρωστος»… Κακή ταινία, αλλά ήθελα να την αναφέρω επειδή μου έκανε εντύπωση η τροπή της πλοκής και το ότι περίμενα κάτι πολύ πιο αληθινό.

Εσύ ποια ταινία είδες και αγάπησες περισσότερο αυτόν τον μήνα;

 

Ταινίες Δεκεμβρίου 2015

cinema-dark-movies-red-Favim.com-3274239

Καθυστέρησα λίγο αλλά οι αναρτήσεις στην αρχή της χρονιάς είναι πάντα τόσες πολλές που δεν πρόλαβα να κάνω τις συνηθισμένες του μήνα.

Είδα αρκετές ταινίες τον Δεκέμβρη και προβλέπω ότι για τον Γενάρη θα έχω ακόμα περισσότερες, αλλά ας μην προτρέχω.

Από τις ταινίες που είδα, αυτές που σου προτείνω είναι εξής:

Το «Dark Places», το «Gone baby gone» και το «The pledge», αν σου αρέσουν οι ιστορίες μυστηρίου. Τα δύο τελευταία έχουν να κάνουν με τις εξαφανίσεις παιδιών. Από τις τρεις μου άρεσε περισσότερο το «Dark Places».

Μία όμορφη κοινωνική ταινία ήταν το «Black or White» με τον Κέβιν Κόστνερ. Η ταινία μας δείχνει τις προσπάθειες δύο οικογενειών να πάρουν την κηδεμονία ενός μικρού κοριτσιού. Ενώ αρχικά φαίνεται να έχουν πολλά να χωρίσουν, τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Ακόμα μια ταινία με μεγάλο ενδιαφέρον ήταν «Το παιδί 44». Μία ταινία μυστηρίου αλλά πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες ταινίες μυστηρίου και φυσικά διαδραματίζεται παλαιότερα, μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, από τις ταινίες μυστηρίου που βλέπουμε συνήθως.

Είδα και μία ταινία εποχής που τόσο μου αρέσουν οι ταινίες εποχής… Το «Μακριά από το πλήθος». Δεν τρελάθηκα, ήταν απλά μία καλή ταινία εποχής.

Οι δύο καλύτερες ταινίες που είδα ήταν το «Million dollar baby» που δεν είχα αξιωθεί να δω μέχρι τώρα και η ταινία «Exam». Δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Η πρώτη μας δείχνει την προσπάθεια μία κοπέλας να γίνει πρωταθλήτρια πυγμάχος. Τις δυσκολίες που περνά, τη δύναμη και την περηφάνια που δείχνει. Το «Exam» είναι μία αρκετά παράξενη ταινία. Κάποια άτομα κλείνονται σε ένα δωμάτιο και περνούν από μία δοκιμασία έτσι ώστε να βρεθεί ο ένας που θα πάρει τη θέση στην εταιρεία. Πανέξυπνη ταινία και θα την λατρέψεις αν σου αρέσουν οι γρίφοι.

Α! Είδα και το τελευταίο μέρος από το «Hunger Games» αλλά ήταν αρκετά μέτριο και δεν θεώρησα απαραίτητο να το αναφέρω…