Το βιβλίο του μαξιλαριού – Sei Shōnagon

img_20160625_1209531

Οι ημερολογιακές σημειώσεις ενός κοριτσιού της γιαπωνέζικης αυλής στο 10ο αιώνα, όπου καταγράφονται εντυπώσεις, περιστατικά, παρατηρήσεις, στιγμές ευαισθησίας και συγκίνησης, όλα αυτά αποτέλεσαν ένα βιβλίο που έμεινε στους αιώνες, ως σήμερα, ένα από τα σπουδαιότερα πεζά κείμενα της γιαπωνέζικης πεζογραφίας. Το κύριο προσόν του είναι ίσως η φρεσκάδα της παρθενικής εντύπωσης, χαρακτηριστικό που μπορεί να το έχει καθεμιά και καθένας, αν θελήσει να γράψει απλά ό,τι ζει με ευαισθησία.

***

«Το βιβλίο του μαξιλαριού» είναι ένα πολύ μικρό βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Καστανιώτη που μπορώ να πω με σιγουριά ότι θα ήταν ένα πολύ καλό ξεκίνημα για όποιον θα ήθελε να μάθει για την ιαπωνική κουλτούρα. Το βιβλίο είναι γραμμένο τον 10ο αιώνα από ένα κορίτσι της αυλής και μέσα από αυτό μπορείς να δεις εικόνες της τότε εποχής, εντυπώσεις, μυρωδιές και απόψεις. Απλέ εικόνες για τα λουλούδια, τη φύση, τους ανθρώπους. Βλέπεις τον τότε κόσμο από τα μάτια ενός κοριτσιού που έζησε τότε και αυτό είναι από μόνο του μαγευτικό.

Το βιβλίο γενικά εκπέμπει μία τρομερή ηρεμία και διαβάζεται μονομιάς. Αφού το διάβασα, αισθανόμουν μία ηρεμία, μια γαλήνη.

«Αν δεν έρχομαι πρώτη στων ανθρώπων την αγάπη, είναι το ίδιο ακριβώς σα να μην αγαπιέμαι καθόλου. απεναντίας θα προτιμούσα να με μισούν ή ακόμα και να με κακομεταχειρίζονται. Προτιμώ να πεθάνω παρά να με αγαπούν σε δεύτερη ή σε τρίτη θέση. Ναι, πρέπει να είμαι πρώτη.»

Another – Yukito Ayatsuji

Το «Another» ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το κακό ήταν ότι στα Αγγλικά υπήρχε μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Όταν αγόρασα λοιπόν το kindle ήταν από τα πρώτα βιβλία που είχα στο μυαλό μου ότι ήθελα να διαβάσω.

Το «Another» θεωρείται ένα βιβλίο τρόμου με πολύ μυστήριο και αγωνία. Χωρίζεται σε δύο τόμους και οι δύο μαζί αποτελούν ένα αρκετά μεγάλο βιβλίο. Παρόλα αυτά, το μέγεθός του δεν κουράζει καθόλου. Επίσης, η ίδια ιστορία έχει εκδοθεί και σε manga, αλλά έχει βγει και σε σειρά anime. Πλέον μπορώ να πω με σιγουριά ότι και τα τρία είναι εξίσου αξιόλογα. Εξάλλου οι Ιάπωνες τα πάνε πολύ καλά με τον τρόμο.

Για την υπόθεση δεν θα πω πολλά για να μην σου το χαλάσω αν θελήσεις να το διαβάσεις. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μία πόλη της Ιαπωνίας τη Yomiyama και ξεκινάει ότι ο πρωταγωνιστής, Koichi Sakakibara μετακομίζει στο σπίτι της γιαγιάς του και ξεκινά το σχολείο πηγαίνοντας στην 3η γυμνασίου. Εκεί βλέπει κάποια πράγματα που του φαίνονται περίεργα και στη συνέχεια μαθαίνει για μία κατάρα που υπάρχει εδώ και χρόνια στην πόλη. Πιο συγκεκριμένα η κατάρα στοιχειώνει την 3η τάξη του γυμνασίου. Τότε ο Koichi αποφασίσει να φτάσει μέχρι το τέλος και να σπάσει αυτόν τον κύκλο που τρομάζει όλους εδώ και πολλά χρόνια. Το θέμα είναι να είναι ο ίδιος έτοιμος να ζήσει τον πραγματικό τρόμο.

Το «Another» είναι ένα βιβλίο που πραγματικά θα σε ανατριχιάσει πολλές φορές όσο το διαβάζεις. Έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή με πάρα πολλές ανατροπές. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης θα σε βάλει κι εσένα στη διαδικασία να ψάξεις μαζί με τον πρωταγωνιστή να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα. Να δεις τι τελικά έχει συμβεί. Πίστεψέ με, πολλά έχουν συμβεί που δεν τα περιμένεις. Νομίζω όμως ότι αυτό είναι το ωραίο σε αυτό το βιβλίο, ότι συνεχώς έχει ανατροπές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και σε συνδυασμό με τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα θα σε συνεπάρει.

Η γραφή του είναι πολύ απλή και θεωρώ ότι τα Αγγλικά του δε θα σε δυσκολέψουν καθόλου, σε περίπτωση που δεν έχεις συνηθίσει να διαβάζεις Αγγλικά βιβλία.

Αν σου αρέσουν λοιπόν τα βιβλία τρόμου με πολύ μυστήριο σίγουρα θα το λατρέψεις και θα σε κάνει να ψάχνεις κι άλλα βιβλία του είδους μετά από αυτό.

«Half my body is waiting there,

the poor thing.»

Mei Misaki.

Η υπέροχη φίλη μου – Elena Ferrante

IMG_20160606_182953[1]

«Η υπέροχη φίλη μου» από πολλούς θεωρείται το λογοτεχνικό φαινόμενο της χρονιάς. Άκουγα και διάβαζα σχεδόν απ’ όλους τα καλύτερα κι έτσι όταν εκδόθηκε στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκης, έπρεπε να το αποκτήσω οπωσδήποτε. «Η υπέροχη φίλη μου» είναι το πρώτο βιβλίο της Τετραλογία της Νάπολης και αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις για να συνεχίσεις με τα επόμενα.

Πριν όμως πω δυο λόγια για την υπόθεση του βιβλίου ας μιλήσουμε λίγο για τη συγγραφέα. Η Elena Ferrante έγινε γνωστή με το βιβλίο της «Μέρες Εγκατάλειψης» και δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτήν. Βασικά δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτήν, ούτε καν αν είναι γυναίκα. Δε δίνει συνεντεύξεις και μιλά μόνο με τον εκδότη της. Αυτό φυσικά δημιουργεί ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπό της που σε κάνει να θες να διαβάσεις τα βιβλία της.

Για να επανέλθω όμως στα του συγκεκριμένου βιβλίου. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νάπολη του ’50. Τότε που τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, όπως και τώρα εξάλλου και η ζωή ήταν σκληρή για κάποιους.»Η υπέροχη φίλη μου» αναφέρεται στη σχέση της Έλενας, που μας διηγείται την ιστορία, και της φίλης της Λίλας. Το βασικότερο όλων είναι η φιλία τους και το πώς εξελίχθηκε από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι και σήμερα. Μαζί όμως με αυτό, βλέπουμε και τη ζωή τους, τον τρόπο που μεγαλώνουν, τις οικογένειές τους, τους φίλους τους, τις σχέσεις τους, τους προβληματισμούς που έχουν και τις αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή τους.

«Η υπέροχη φίλη μου» είναι πραγματικά ένας ύμνος στη φιλία, στην πραγματική φιλία, όχι στην ιδανική. Φυσικά όπως οι περισσότεροι πλέον ξέρουμε το ιδανικό υπάρχει μόνο στις ταινίες και στα παραμύθια. Ο τρόπος γραφής της Ferrante είναι απλός και ταυτόχρονα μαγικός, σαν να σε ρουφάει μέσα στην ιστορία. Ενώ στην ουσία μιλά για τη ζωή στη Νάπολη και τη σχέση των δύο κοριτσιών σε κερδίζει από το πρώτο κεφάλαιο και σε κάνει να θες να διαβάσεις για τη ζωή τους, παρόλο που δεν έχει αγωνία ή περιπέτεια ή όλα όσα μας κάνουν να μην αφήνουμε ένα βιβλίο από τα χέρια μας.

Όσο το διάβαζα παρατήρησα ότι κι εγώ η ίδια μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ για δικές μου φιλίες που υπήρξαν κάποτε ή υπάρχουν ακόμα. Ήταν τόσο αληθινές όσο αυτή που διάβασα; Αυτό συνέβη επειδή δεν παρουσίασε κάτι το ιδανικό, αλλά έγραψε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας η Έλενα ενώ αγαπά την Λίλα, πολλές φορές τη ζηλεύει αφόρητα. Θεωρεί ότι αδικείται. Μετά το μετανιώνει και προσπαθεί να επανορθώσει. Μετά πάλι το ίδιο. Όπως ακριβώς και στις πραγματικές φιλίες.

Όσον αφορά τις δύο πρωταγωνίστριες είναι και οι δύο υπέροχες αν και έχω μια προτίμηση προς τη Λίλα. Θεωρώ ότι όταν το διαβάσεις, θα ταυτιστείς με κάποια από τις δύο και θα αισθάνεσαι ότι βλέπεις μπροστά σου τη ζωή τους, κάτι που για ‘μένα είναι μαγικό.

Τέλος, όπως το βιβλίο ξεκινά υπέροχα, με πολύ μυστήριο θα έλεγα, έτσι κλείνει κιόλας. Σε αφήνει σε ένα πολύ καλό σημείο για να ξεκουραστείς και να σκεφτείς όλα όσα διάβασες σε αυτό, μέχρι να πάρεις στα χέρια σου το επόμενο. Αν φυσικά αντέξεις και δεν το αγοράσεις στα Αγγλικά. Εγώ νομίζω πως αντέχω.

In the forest, under cherries in full bloom – Ango Sakaguchi

IMG_20160615_141501[1]

Η αγάπη μου για την Ιαπωνία και την ιαπωνική κουλτούρα είναι πλέον γνωστή σχεδόν σε όλους. Παρόλα αυτά, αυτό δεν φαίνεται από το πόσο έχω ασχοληθεί με την ιαπωνική λογοτεχνία. Ήρθε η ώρα λοιπόν να το κάνω και αυτό, ξεκινώντας από αυτή τη μικρή ιστορία που γράφτηκε από τον Ango Sakaguchi το 1947 και μεταφράστηκε στα Αγγλικά, πολλά χρόνια μετά, το 1997.

Η ιστορία μας μιλά για έναν φοβερό ληστή που ζούσε στα βουνά και η συνάντησή του με τη γυναίκα που του άλλαξε πραγματικά τη ζωή.

Το βασικό όμως δεν είναι τόσο η υπόθεση της ιστορίας που θα έλεγα ότι είναι άκρως ανατριχιαστική, αλλά οι συμβολισμοί που εμπεριέχει. Φυσικά όλα αυτά είναι δύσκολο να τα καταλάβεις από την πρώτη ανάγνωση, αλλά σε συνδυασμό πάντα και με τη σειρά anime που σου δείχνει με έναν κάπως πιο σύγχρονο και κωμικό τρόπο την ιστορία, σίγουρα θα δεις περισσότερα.

Αυτό που από την αρχή σχεδόν θα δεις είναι ότι υπάρχει μία συνεχής μάχη και σύγκρουση ανάμεσα στα δύο φύλα. Τελικά ποιος είναι πιο ισχυρός, ο τρομερός ληστής που ζει στα βουνά ή η γυναίκα που του έκλεψε την καρδιά και με τη χάρη της προσπαθεί να τον χειριστεί; Ο Ango σε αυτήν την ιστορία χρησιμοποίησε το άνθος της κερασιάς που είναι ουσιαστικά ένα εθνικό σύμβολο για την Ιαπωνία ως κάτι τρομερό και πολύ ισχυρό απέναντι σε έναν άντρα φοβερό που τρομάζουν όλοι βλέποντάς τον. Κάποιοι αναφέρουν ότι μέσα από την ιστορία του ο Ango θέλει να δείξει και τη μάχη ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Ο ληστής συμβολίζει το παλιό. Είναι ένας άνθρωπος που πετυχαίνει ό,τι θέλει με τη βία, ζει στα βουνά και δεν τα πάει καλά με τους ανθρώπους. Αντίθετα η γυναίκα προτιμά την πόλη, τα στολίδια και τους καλούς τρόπους. Ποιος όμως τελικά θα βγει κερδισμένος από αυτήν τη μάχη; Και τελικά τι είναι αυτό που μας μένει στο τέλος;

Στην αρχή της ιστορίας του Ango στην σειρά anime αναφέρεται στην εισαγωγή ότι ο Ango έγραψε την ιστορία εμπνευσμένος από προσωπικές του εμπειρίες. Αναφέρεται ότι στον πόλεμο είχε δει ανθρώπους να καίγονται κάτω από τις κερασιές στον βομβαρδισμό του Τόκιο. Σε δοκίμιά του αναφέρει συγκεκριμένα:

«Αυτά συνέβησαν, όταν έφεραν και έκαψαν τους νεκρούς στο όρος Ουένο. Ακριβώς τότε με τις κερασιές ολάνθιστες, ένα δάσος νεκρό από ανθρώπους. Με μόνο τον άνεμο ν’ ακούγεται. Η παγερή σιωπή, σ’έκανε να θέλεις να το σκάσεις μακριά.»

Μπορεί αυτή η τραυματική εμπειρία που καταγράφει και στα δοκίμιά του, να τον έκαναν να χρησιμοποιήσει τα άνθη κερασιάς ως κάτι τρομερό που προκαλεί φόβο.

Μέσα από αυτήν την μικρή ιστορία θα μπορέσεις να έχεις μία πρώτη επαφή με το έργο του.

bosque-cerezos-flor-004

Ο βασιλιάς της Αβάνας – Pedro Juan Gutierrez

IMG_20160601_140456[1]

Στους δρόμους της Αβάνας του 1990 ένας έφηβος προσπαθεί να επιβιώσει. Η ιστορία του είναι η αφορμή για να ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια μας ένας κόσμος τρομακτικός και αποκαλυπτικός: ζητιάνοι, πόρνες, τραβεστί, μικροπωλητές, αλήτες, μπεκρήδες, άνθρωποι που ζουν στα ερείπια εγκαταλειμμένων κτιρίων, άφραγκοι, πεινασμένοι, πάντοτε στα όρια του θανάτου. Επιμένουν όμως να αγωνίζονται για να ζήσουν μια μέρα ακόμα, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, να βρουν κάπου τρυφερότητα. Αυτό μόνο.


***

Διάβαζα για τον βρόμικο ρεαλισμό του Γκουτιέρεζ και δεν πολυκαταλάβαινα τι εννοούσαν. Μετά από αυτό το βιβλίο κατάλαβα απολύτως τι εννοούν. Για τον βασιλιά της Αβάνας έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία ήταν ένα βιβλίο που θα έλεγα ότι κατά κάποιον τρόπο με σόκαρε και από την άλλη ήταν ένα βιβλίο που δεν μου άφησε τίποτα. Νομίζω ότι σε μερικά χρόνια δε θα θυμάμαι καν ότι το διάβασα. Ίσως βέβαια ακουστεί κάπως σκληρό αυτό, αλλά έτσι αισθάνομαι.

Επειδή όμως ξεκίνησα με σκληρά λόγια, ας αναφέρω αυτά που μου άρεσαν σε αυτό. Ο βασιλιάς της Αβάνας είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα. Η γραφή είναι πολύ απλή και μέσα από αυτό γνώρισα την Αβάνα του ’90, αν και δεν μου δημιούργησε και τόσο ευχάριστη εικόνα γι’ αυτήν. Παρόλα αυτά, μου μετέφερε άριστα αυτό που ήθελε. Την φτώχεια, την εξαθλίωση, το πόσο μεγάλη σημασία για έναν άνθρωπο και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του έχει το πού μεγαλώνει και κάτω από ποιες συνθήκες. Ο Ρέι, ο ήρωας του βιβλίου, είναι ένας έφηβος που ζει στον δρόμο και κάνει οτιδήποτε για να επιβιώσει, χωρίς όμως καμία ελπίδα για «πραγματική» ζωή. Απογοητευμένος από όλους και όλα είναι σαν να ζει σαν ζόμπι. Στο μόνο που βρίσκει ευχαρίστηση είναι η σεξουαλική επαφή που την αποζητά απεγνωσμένα συνεχώς. Παρόλα αυτά, και ο ίδιος αναφέρει μέσα στο βιβλίο ότι ζούμε χωρίς κανένα σκοπό και απλά επιβιώνουμε μέχρι να έρθει η ώρα να πεθάνουμε.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, με ενόχλησαν αρκετά οι ωμές και βρόμικες σκηνές σεξ. Κυριολεκτικά βρόμικες και πολύ συχνές. Ο Ρέι ήταν πραγματικά αχόρταγος με το σεξ και με κάθε ευκαιρία ο Γκουτιέρεζ μας περιέγραφε μία σκηνή σεξ, με κάθε λεπτομέρεια.  Αυτό για να πω την αλήθεια μετά από κάποιο σημείο με κούρασε αρκετά. Επίσης, αναφέρει ότι ήταν άνθρωπος που του άρεσε η βρόμα. Δεν μπορώ ακόμα να εξηγήσω αν απλά ο Γκουτιέρεζ το αναφέρει ως «βίτσιο» του πρωταγωνιστή ή με αυτό ήθελε να πει κάτι άλλο.

Παρ’ όλες τις καταχρήσεις, τη κακή ζωή και την συνεχή απελπισία του πρωταγωνιστή, ο συγγραφέας είναι σαν να του δίνει συνεχώς την ευκαιρία να λυτρωθεί. Παρόλα αυτά, ο Ρέι δεν αρπάζει την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή. Είναι απόλυτα αυτοκαταστροφικός. Αυτό είναι απίστευτα ξεκάθαρο στο βιβλίο.

Τέλος, παρόλο που γενικά η ιστορία δεν «μίλησε» μέσα μου, μου άρεσε πάρα πολύ το τέλος. Το θεώρησα πολύ ανατρεπτικό και μου έφτιαξε την εικόνα που είχα μέχρι τότε για το βιβλίο. Κατά τη γνώμη μου δίνει στον ήρωά του τη λύτρωση που είχε απορρίψει όλες τις προηγούμενες φορές. Αυτό το κάνει σίγουρα μιας ιστορία με νόημα αλλά σίγουρα για γερά, πολύ γερά στομάχια.

Για ‘μένα ήταν το πρώτο βιβλίο του Γκουτιέρεζ αλλά σίγουρα όχι το τελευταίο. Αν και δεν ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει, είχε κάτι που με κέρδισε και ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω τι. Θεωρώ πάντως, πως είναι μια καλή αρχή για να γνωρίσεις τον συγγραφέα.

Τρεις σκιές -Cyril Pedrosa

IMG_20160510_121929[1]

Ο Γιοακίμ και οι γονείς του ζουν ευτυχισμένοι, σε μια κοιλάδα ανάμεσα στους λόφους, μακριά απ’ τον κόσμο και τα βάσανά του. Όταν ξαφνικά εμφανίζονται οι σκιές, απειλητικές και επίμονες, πατέρας και γιος αναγκάζονται να φύγουν για ένα ασυνήθιστο ταξίδι. Μπορείς, όμως, να αποφύγεις το αναπόφευκτο;

Οι «Τρεις σκιές» γεννήθηκαν από πραγματικό γεγονός που βίωσε ο συγγραφέας όταν στενοί του φίλοι έχασαν το παιδί τους σε πολύ μικρή ηλικία. Ο C. Pedrosa δημιούργησε μια δυνατή, γλυκόπικρη και συγκινητική ιστορία, τοποθετημένη σε παλαιότερη εποχή, για να μιλήσει για το δύσκολο θέμα τού θανάτου ενός παιδιού, την απεγνωσμένη προσπάθειά των γονιών του να το σώσουν και, όταν είναι πλέον σίγουρο πως αυτό δεν είναι δυνατόν, την άρνηση του πατέρα να δεχτεί την απώλεια -άρνηση που γίνεται εμμονή και οδηγεί σε παραλογισμούς.

***

Ένα υπέροχο, συγκλονιστικό graphic novel που θεωρώ ότι δε θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Ένα πρωινό ξεκίνησα για βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Όπως πάντα μπήκα σε μεγάλο βιβλιοπωλείο με σκοπό απλά να ρίξω μια ματιά, χωρίς να αγοράσω κάτι. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που απέκτησα kindle έχω μειώσει κατά πολύ τις αγορές μου σε βιβλία, αλλά όχι σε graphic novel. Κάποια χρήματα που μου μένουν στην άκρη τα αφιερώνω στην αγορά graphic novel. Το συγκεκριμένο δεν το είχα ακούσει από κανέναν, ούτε είχα διαβάσει γι’ αυτό. Απλά το βρήκα μπροστά μου και μου φάνηκε ενδιαφέρον.

Αφού το αγόρασα διάβασα μερικά πράγματα γι’ αυτό. Για τις διακρίσεις και τα βιβλία που έχει πάρει και για το ότι ο δημιουργός του εμπνεύστηκε από ένα πολύ άσχημο γεγονός που συνέβη στο στενό του περιβάλλον. Όταν δύο στενοί του φίλοι έχασαν το παιδί τους.

Η ιστορία είναι πραγματικά συγκλονιστική έτσι όπως την έχει δημιουργήσει ο Pedrosa και σε φέρνει πολύ κοντά σε αυτό που συμβαίνει στους πρωταγωνιστές του βιβλίου και πιο πολύ στον πατέρα της ιστορίας. Σε βάζει σε πολλές σκέψεις που θα σου δημιουργηθούν όταν γίνεις γονιός ή αν είσαι. Τι χειρότερο για έναν γονιό από το να χάσει το παιδί του; Πώς βιώνει ο καθένας μας την απώλεια; Πόσο εύκολα αποδέχεσαι ένα τραυματικό γεγονός; Και τι συνέπειες έχει αυτό στη ζωή σου αλλά και τη ζωή των αγαπημένων σου προσώπων; Η διαφορετικότητα των ανθρώπων είναι συγκλονιστική. Δε βιώνουν με τον ίδιο τρόπο ένα γεγονός όσο τραυματικό κι αν είναι. Και μετά από αυτό θα υπάρξει λύτρωση; Θα μαλακώσει ο πόνος ή θα μάθουν να ζουν με αυτόν;

Όλα αυτά θα τα βρεις σε αυτήν την γλυκόπικρη ιστορία. Μέσα από το πολύ όμορφο σχέδιό του ο Pedrosa θα καταφέρει να σου μεταφέρει όσα θέλει για την απώλεια, τον φόβο, την μάχη για τους αγαπημένους, την άρνηση, τον θυμό και τέλος την αποδοχή.

Ακόμα κι αν δεν το γνώριζα θεωρώ ότι ήταν μία από τις καλύτερες επιλογές που έχω κάνει.

 

 

The Embassy of Cambodia – Zadie Smith

IMG_20160508_143805[2]

‘The fact is, if we followed the history of every little country in the world – in its dramatic as well as its quiet times – we would have no space left in which to live our own lives or apply ourselves to our necessary tasks, never mind indulge in occasional pleasures, like swimming … ‘ First published this Spring in the New Yorker, The Embassy of Cambodia is a rare and brilliant story that takes us deep into the life of a young woman, Fatou, domestic servant to the Derawals and escapee from one set of hardships to another. Beginning and ending outside the Embassy of Cambodia, which happens to be located in Willesden, NW London, Zadie Smith’s absorbing, moving and wryly observed story suggests how the apparently small things in an ordinary life always raise larger, more extraordinary questions.

***

Η συγκεκριμένη ιστορία δεν είναι όπως τις άλλες. Είναι μία ιστορία που φαινομενικά δεν λέει τόσα πολλά, αλλά αν κάτσεις και σκεφτείς αργότερα όσα διάβασες, θα σε βάλει σε πολλές, πάρα πολλές σκέψεις για διάφορα θέματα. Μέσα από την ιστορία μαθαίνουμε για τη ζωή και τους προβληματισμούς της Fatou, της πρωταγωνίστριας και μέσα από εκείνη προβληματίστηκα κι εγώ αρκετά με διάφορα θέματα που αναφέρονται και σχολιάζονται σε αυτό το μικρό βιβλίο.

Αυτό που σχεδόν αμέσως μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν το θέμα της σκλαβιάς και της ελευθερίας που αναφέρεται σχεδόν από την αρχή του βιβλίου. Τελικά είμαστε ελεύθεροι, ή νομίζουμε πως είμαστε. Το ίδιο ακριβώς αναρωτιέται και η Fatou. Η σκλαβιά εξηγείται όπως όλοι την ξέρουμε ή μήπως όχι μόνο έτσι; Και θα μπορούσαμε να είμαστε σκλάβοι χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;

Η Fatou βρίσκει την ελευθερία μέσα από μικρά και φαινομενικά ασήμαντα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει ο καθένας από εμάς. Ένα από αυτά είναι το κολύμπι και ένα άλλο οι ατελείωτες και απολαυστικές συζητήσεις με έναν φίλο της. Επίσης μέσα από τις συζητήσεις τους θα σου δημιουργηθούν κι άλλα ερωτήματα για τη ζωή, την κοινωνία, τη θρησκεία, την αδικία και άλλα πολλά.

Η γραφή της Smith ήταν πραγματικά απολαυστική και πολύ οικεία και απλή. Δεν με κούρασε καθόλου και μου άρεσε πολύ που μέσα από μία «απλή» ιστοριούλα σχολίασε τόσο σημαντικά θέματα. Γενικά όλο το βιβλίο είναι για ανάλυση. Θα μπορέσεις να βρεις σε αυτό πολλά για να κρατήσεις.