Κριτικές βιβλίων

Καρδιές στην Ατλαντίδα – Stephen King


IMG_20160326_154427[1]

Ο Μπόμπι Γκάρφιλντ μεγαλώνει στο Χάργουιτς του Κονέτικατ με τη μητέρα του που, πιεσμένη από τα δικά της προβλήματα, έχει σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Το καλοκαίρι του 1960, ένας αινιγματικός ηλικιωμένος κύριος, ο Τεντ Μπρότιγκαν, νοικιάζει ένα δωμάτιο στο σπίτι τους, κι ο μικρός Μπόμπι βρίσκει στο πρόσωπό του έναν αληθινό φίλο και συμβουλάτορα. Αλλά ο Τεντ κρύβει ασύλληπτες δυνάμεις και μυστικά. Και λίγο πριν τον ανακαλύψουν οι αδυσώπητοι εχθροί του, οι παράξενοι άνδρες με τα κίτρινα πανωφόρια, ανοίγει στον προστατευόμενό του την πόρτα ενός άλλου κόσμου, γοητευτικού και απειλητικού.
Στα χρόνια που ακολουθούν, όνειρο και τρόμος, βία και αλλόκοτο γίνονται ένα για τον Μπόμπι και τους φίλους του… Παιδιά της δεκαετίας του ’60, όπως και ο ίδιος ο King, ζουν τη μεγάλη περιπέτεια της γενιάς τους μέσα από πέντε αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες, που τις πλημμυρίζει η ροκ μουσική και τις στοιχειώνει ο πόλεμος του Βιετνάμ. Και φτάνουν στο σήμερα έχοντας μάθει ότι, κάποιες φορές, σώζεται ακόμα λίγη από τη μαγεία εκείνου του καλοκαιριού, εκείνης της μυθικής εποχής, που φαντάζει πια τόσο μακρινή, σαν τη χαμένη Ατλαντίδα…

***

Χμ… στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο. Περίμενα πολλά και στενοχωριέμαι που δεν μου τα έδωσε. Όχι μόνο δεν με κάλυψε αλλά με κούρασε σε αρκετά σημεία.

Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε ιστορίες οι οποίες συνδέονται όμως μεταξύ τους. Για ‘μένα, αυτό ήταν το πρόβλημα. Εκεί που δέθηκα με τους χαρακτήρες της πρώτης ιστορίας μου τους στερούσε. Μου έλεγε την ιστορία άλλων χαρακτήρων που στην πραγματικότητα δεν με ένοιαζε να μάθω γι’ αυτούς. Και τις δύο αυτές ιστορίες τις ένωνε για παράδειγμα ένα πρόσωπο που γνώριζε τους χαρακτήρες και των δύο ιστοριών… Ουφ και μόνο του το περιγράφω κουράζομαι. Νομίζω ότι αυτός ήταν ο λόγος που άφησα σχεδόν στην αρχή το «It». Πολλές, μα πάρα πολλές άχρηστες πληροφορίες. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, υπήρξε μία αναλυτικότατη περιγραφή του πώς παίζεται ένα παιχνίδι με χαρτιά, κάτι που εμένα με άφηνε εντελώς αδιάφορη. Πολλές φορές περνούσα τις σελίδες που αναφέρονταν σε αυτό το παιχνίδι. Το ότι λοιπόν με έκανε να περνάω σελίδες χωρίς να τις διαβάζω κανονικά, ρίχνοντάς τους απλά μία ματιά, με ξενέρωνε και με στενοχωρούσε.

Αυτό που μου άρεσε στο βιβλίο ήταν ότι μάθαινα για την ζωή των παιδιών της δεκαετίας του ’60. Πίστεψέ με, τότε τα παιδιά ήταν πολύ πιο ξέγνοιαστα από τώρα γιατί κι ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Από τη μία ιστορία στην άλλη περνούν και τα χρόνια και βλέπεις πώς άλλαζε και η ζωή τους. Τα παιδικά χρόνια, η ξεγνοιασιά, ο αγώνας κατά του πολέμου του Βιετνάμ, ο πόλεμος, οι απώλειες, η τρέλα, η επιστροφή, η επανένωση. Όλα αυτά είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει κάποια ανατροπή στην ιστορία. Απλά περιέγραφε τις ζωές των ανθρώπων τότε.

Το τέλος, ήταν πολύ ικανοποιητικό αν και δεν το περίμενα, επειδή με είχε κουράσει το βιβλίο. Υπήρξε η εξιλέωση που πραγματικά ήθελα να δω και το μήνυμα του τίτλου. Η Ατλαντίδα. Τα παιδικά αθώα, απονήρευτα, ξέγνοιαστα χρόνια κάθε παιδιού που περνούν και όταν το παίρνουμε χαμπάρι είναι πλέον αργά.

 

Advertisements

4 thoughts on “Καρδιές στην Ατλαντίδα – Stephen King

      1. Όσον αφορά τον King, θεωρώ ότι είναι υπεραναλυτικός κάτι που πολλές φορές με κουράζει. Μέχρι τώρα όμως απ’ όσα βιβλία του έχω διαβάσει, μόνο αυτό δε με ενθουσίασε και όπως είπα και το «It» που δεν το τελείωσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s