Αγαπητέ Θεέ – Έρικ Εμμανουέλ Σμίτ


13512782Αγαπητέ Θεέ του Έρικ Εμμάνουελ Σμίτ

Σελίδες: 96

Εκδοτικός Οίκος: Όπερα

Εκδόθηκε: 2002

Είδος: Δράμα

Περίληψη: «Αγαπητέ Θεέ, Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο. Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.»

Αστέρια Goodreads: 4.16

Αστέρια δικά μου: 4

Γι’ αυτό το βιβλίο είχα ακούσει τόσα, μα τόσα πολλά. Φυσικά όλα τα σχόλια ήταν θετικά. Πριν το ξεκινήσω ήξερα περί τίνος πρόκειται, όπως και το τραγικό του τέλος. Γι’ αυτόν τον λόγο ενώ το είχα αγοράσει πριν περίπου 2 χρόνια, το διάβασα αρκετά πρόσφατα. Νομίζω πως μέχρι τώρα δε ήμουν έτοιμη για ένα τέτοιο βιβλίο. Θεωρώ πραγματικά ότι κάποιος πρέπει να προετοιμαστεί καλά για να μπορέσει να το διαβάσει. Όχι επειδή ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ένα μικρό αγόρι που αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, αλλά επειδή πρέπει πραγματικά όποιος το διαβάζει να αντέξει τη δύναμη που θα μπορούσε να έχει ένα παιδί αυτής  της ηλικίας για να πολεμήσει την αρρώστια του και να αποδεχθεί το μέλλον του όποιο κι αν είναι αυτό.

Το βιβλίο δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε ιδιαίτερα, ήταν αρκετά απλοϊκά γραμμένο μιας και ήταν όλα γραμμένα από τα μάτια ενός παιδιού και γενικότερα δεν ήταν ένα βιβλίο με τρομερή πλοκή. Βέβαια ο σκοπός του δεν ήταν αυτός. Είναι ένα πολύ πολύ μικρούλι βιβλίο που θέλει απλά να στείλει τα μηνυματά του. Περιττό να σας πω ότι το διάβαζα στο λεωφορείο από Πειραιά για Σύνταγμα και λίγο πριν κατέβω με έβλεπαν όλοι οι επιβάτες να κλαίω μιας κι εκείνη τη στιγμή διάβαζα την τελειταία σελίδα.

Για να το αγαπήσετε, μην το διαβάσετε απλά και μετά να το βάλετε στο ράφι σας, αλλά σκεφτείτε μετά την ανάγνωσή του όλα όσα διαβάσατε, ακόμα και τα πιο απλά. Από το «παιχνίδι» που δημιούργησε η νοσοκόμα για τον Όσκαρ, τα γράμματα που έστελνε, την ωριμότητα που έδειξε σε μία τόσο τρυφερή ηλικία και την αποδοχή της αρρώστιας του. Μερικές φορές τα παιδιά δείχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι οι ενήλικες.

Καλή ανάγνωση!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s