Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ – ELENA FERRANTE

«Η υπέροχη φίλη μου» από πολλούς θεωρείται το λογοτεχνικό φαινόμενο της χρονιάς. Άκουγα και διάβαζα σχεδόν απ’ όλους τα καλύτερα κι έτσι όταν εκδόθηκε στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκης, έπρεπε να το αποκτήσω οπωσδήποτε. «Η υπέροχη φίλη μου» είναι το πρώτο βιβλίο της Τετραλογία της Νάπολης και αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις για να συνεχίσεις με τα επόμενα.

Πριν όμως πω δυο λόγια για την υπόθεση του βιβλίου ας μιλήσουμε λίγο για τη συγγραφέα. Η Elena Ferrante έγινε γνωστή με το βιβλίο της «Μέρες Εγκατάλειψης» και δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτήν. Βασικά δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτήν, ούτε καν αν είναι γυναίκα. Δε δίνει συνεντεύξεις και μιλά μόνο με τον εκδότη της. Αυτό φυσικά δημιουργεί ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπό της που σε κάνει να θες να διαβάσεις τα βιβλία της.

Για να επανέλθω όμως στα του συγκεκριμένου βιβλίου. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νάπολη του ’50. Τότε που τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, όπως και τώρα εξάλλου και η ζωή ήταν σκληρή για κάποιους.»Η υπέροχη φίλη μου» αναφέρεται στη σχέση της Έλενας, που μας διηγείται την ιστορία, και της φίλης της Λίλας. Το βασικότερο όλων είναι η φιλία τους και το πώς εξελίχθηκε από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι και σήμερα. Μαζί όμως με αυτό, βλέπουμε και τη ζωή τους, τον τρόπο που μεγαλώνουν, τις οικογένειές τους, τους φίλους τους, τις σχέσεις τους, τους προβληματισμούς που έχουν και τις αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή τους.

«Η υπέροχη φίλη μου» είναι πραγματικά ένας ύμνος στη φιλία, στην πραγματική φιλία, όχι στην ιδανική. Φυσικά όπως οι περισσότεροι πλέον ξέρουμε το ιδανικό υπάρχει μόνο στις ταινίες και στα παραμύθια. Ο τρόπος γραφής της Ferrante είναι απλός και ταυτόχρονα μαγικός, σαν να σε ρουφάει μέσα στην ιστορία. Ενώ στην ουσία μιλά για τη ζωή στη Νάπολη και τη σχέση των δύο κοριτσιών σε κερδίζει από το πρώτο κεφάλαιο και σε κάνει να θες να διαβάσεις για τη ζωή τους, παρόλο που δεν έχει αγωνία ή περιπέτεια ή όλα όσα μας κάνουν να μην αφήνουμε ένα βιβλίο από τα χέρια μας.

Όσο το διάβαζα παρατήρησα ότι κι εγώ η ίδια μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ για δικές μου φιλίες που υπήρξαν κάποτε ή υπάρχουν ακόμα. Ήταν τόσο αληθινές όσο αυτή που διάβασα; Αυτό συνέβη επειδή δεν παρουσίασε κάτι το ιδανικό, αλλά έγραψε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας η Έλενα ενώ αγαπά την Λίλα, πολλές φορές τη ζηλεύει αφόρητα. Θεωρεί ότι αδικείται. Μετά το μετανιώνει και προσπαθεί να επανορθώσει. Μετά πάλι το ίδιο. Όπως ακριβώς και στις πραγματικές φιλίες.

Όσον αφορά τις δύο πρωταγωνίστριες είναι και οι δύο υπέροχες αν και έχω μια προτίμηση προς τη Λίλα. Θεωρώ ότι όταν το διαβάσεις, θα ταυτιστείς με κάποια από τις δύο και θα αισθάνεσαι ότι βλέπεις μπροστά σου τη ζωή τους, κάτι που για ‘μένα είναι μαγικό.

Τέλος, όπως το βιβλίο ξεκινά υπέροχα, με πολύ μυστήριο θα έλεγα, έτσι κλείνει κιόλας. Σε αφήνει σε ένα πολύ καλό σημείο για να ξεκουραστείς και να σκεφτείς όλα όσα διάβασες σε αυτό, μέχρι να πάρεις στα χέρια σου το επόμενο. Αν φυσικά αντέξεις και δεν το αγοράσεις στα Αγγλικά. Εγώ νομίζω πως αντέχω.