Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ – JO NESBO

Ο επιθεωρητής Χάρι Χόλε αποσπάται από τη Δίωξη Εγκλημάτων του Όσλο στο Σίδνεϊ για να παρακολουθήσει την έρευνα που διεξάγουν οι τοπικές αρχές για την εξιχνίαση ενός φόνου. Ο Χάρι μπορεί να προσφέρει τη βοήθειά του αλλά έχει ρητές οδηγίες να μην μπλέξει. Το θύμα είναι μια εικοσιτριάχρονη Νορβηγίδα που είναι διάσημη στην πατρίδα της. Φυσικά, ο Χάρι δεν μπορεί να μείνει απλός παρατηρητής και συνδέεται φιλικά με τον επιθεωρητή που είναι επικεφαλής της έρευνας καθώς και με έναν από τους μάρτυρες, με αποτέλεσμα να βρεθεί αναμεμειγμένος με την έρευνα. Οι τρεις αυτοί άνθρωποι θα ανακαλύψουν πως η δολοφονία της κοπέλας είναι μόνο ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας ανεξιχνίαστων φόνων. Έχουν λοιπόν να αντιμετωπίσουν έναν ψυχοπαθή που δρα σε όλη την Αυστραλία. Καθώς ο κλοιός αρχίζει να κλείνει γύρω από τον δράστη, ο Χάρι φοβάται ότι κανείς δεν είναι πια ασφαλής – ούτε καν αυτοί που ερευνούν την υπόθεση.

***

Σήμερα τελείωσα τη νυχτερίδα και δεν άντεξα να περιμένω περισσότερο για να γράψω τη γνώμη μου γι’ αυτό το βιβλίο.

Ξεκίνησα με μεγάλο ενθουσιασμό μιας και έχω ακούσει τα καλύτερα απ’ όλους για τον Nesbo. Είχα διαβάσει παλαιότερα ακόμα ένα βιβλίο του το «Κυνηγοί κεφαλών» και ήταν αρκετά καλό, αλλά όχι συγκλονιστικό. Από τη σειρά με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε πραγματικά περίμενα πολλά. Περίμενα πώς και πώς να το ξεκινήσω και να χαθώ στην ιστορία του. Να έχει μυστήριο που θα με συνεπάρει και θα ψάχνω μανιωδώς τον δολοφόνο.

Δυστυχώς στην περίπτωσή μου, δεν έγινε τίποτα απ’ αυτά. Το πρώτο φάουλ για μένα ήταν ότι τα γεγονότα δε διαδραματίζονται στην Νορβηγία αλλά στην Αυστραλία.

ΓΙΑΤΙ;

Πόσο μεγάλη απογοήτευση ένιωσα όταν το είδα αυτό. Φόνος, μυστήριο και καλοκαίρι δεν ταιριάζουν. Ο φόνος θέλει ομίχλη, σκοτάδι και κρύο. Πολύ κρύο! Όταν λοιπόν είδα ότι όλα συμβαίνουν στην Αυστραλία κατέρρευσε το σύμπαν…

Δεύτερο αρνητικό για ‘μένα ήταν ότι έμαθα όλη την ιστορία της Αυστραλίας. Πραγματικά βαρέθηκα να διαβάζω για την Αυστραλία, την κουλτούρα των ανθρώπων εκεί, για το πώς σκέφτονται, πώς μεγάλωσαν και όλα όσα δεν έχουν σχέση με την υπόθεση.

Τρίτο αρνητικό ήταν τα ναρκωτικά. Πολλά ναρκωτικά. Γενικά τα αστυνομικά μυθιστορήματα με ναρκωτικά δεν μου αρέσουν. Θέλω κάτι πιο σκοτεινό και μυστικό όχι κάτι τόσο «απλό».

Μπορεί να σου φανεί υπερβολικό αλλά μέχρι και οι τίτλοι των κεφαλαίων με ξενέρωσαν. Ήταν του τύπου «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός». «Ο κλόουν, το φίδι και ο ινδιάνος». Μα τίτλοι είναι αυτοί; Όλοι οι τίτλοι ήταν τέτοιου τύπου… Τόσο μα τόσο απλοί.

Επίσης για να μην σε κουράσω με τόσα αρνητικά που βρήκα, η πλοκή δεν ήταν συγκλονιστική, ούτε οι χαρακτήρες. Εκτός από τον Χάρι που δεν τρελάθηκα κιόλας, οι υπόλοιποι μου ήταν αδιάφοροι. Ανατροπές υπήρχαν ειδικά προς το τέλος, αλλά κάποια πράγματα ήταν αρκετά προβλέψιμα.

Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν ένας αυστραλιανός μύθος που αναφέρει κάποια στιγμή για τον Γουάλα και τη Μούρα. Αυτός ο μύθος παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία και τις συνδέει πολύ όμορφα. Εκτός από αυτό ήταν ένα κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα με δράση, φόνο, κακούς, ανατροπές και καλούς αστυνομικούς, απλά δεν είχε το κάτι που θα με κερδίσει. Βασικά του έλειπαν πολλά για να με κερδίσει. Προφανώς δεν μου ταίριαξε. Παρόλα αυτά, θα συνεχίσω σίγουρα τη σειρά μιας και ξέρω ότι τα επόμενα βιβλίο είναι καλύτερα.